Таму я і здрадзіла не толькі прынцэсе, а і ўсім. Толькі пасля зразумела, што мой учынак аказаўся дарэмным. Вы захапілі Рас-Альхаг і не выпусціце з рук. Канечне, мяне гэта не апраўдвае, гэта ўжо іншая гісторыя, так? Я павінна несці пакаранне. Насамрэч, я не прагнула смерці прынцэсы. Я толькі жадала вызваліць каралеўства ад вашага бласлаўлення…
– Глена-бен-Раш, – урачыстым тонам перабіў даўрыянін. – Вы пажыццёва ссылаецеся ў сістэму СадалМелік. Увесь астатні свой век вы будзеце жыць сярод руін і развалін любой выбранай вамі планеты і слухаць шэпт ценяў мінулага, некалі перакрэсленага вамі. Ідзіце!
Маркіз паднялася з глебы і, нібы зачараваная, панурыўшы галаву, паслухмяна пасунулася да платформы карабля-маткі.
– З вашымі народамі, Мафруз і Айсфікс, Даўр заключае мір і даруе крыўду, нанесеную каралям РасАльхага, саюзнікам скарпіёна.
Айсфікс зглынуў сліну і пераглянуўся с Мафрузам. Прысуд госця вельмі нечакана рэзануў слых.
– Вось вам умовы. Грааль будзе дастаўлены на пасяджэнне Сенату Федэрацыі Альфарда, у імперыю Міршаб і прадстаўлены на Савет светаў Галактыкі. Пара вам, людцы, адмовіцца ад хлусні. З тым і бывайце.
Даўрыянін на апошніх словах падхапіў керамічны куб і, развярнуўшыся, крочыў да чакаўшых суайчыннікаў. Мафруз і Айсфікс доўга глядзелі ўслед прыхадню, які беражна нёс старажытную рэліквію.
– Пачакай! – гукнуў Айсфікс. – Грааль насамрэч гвалтоўна навязвае праўдзівасць усіх, хто аказаўся побач?
Яму раптоўна ўспомнілася гісторыя з агентам Свалі Чырвоным Ліхтаром, які застрэліўся несумненна пасля знаёмства з артэфактам.
– Канечне, – не спыняючы хады, адказаў вандроўнік. – Праўда будзе джаліць вас горш даўрскіх скарпіёнаў, закусаўшых да смерці прынцэсу Бадр-аль-Будур.
Нашчадак скарпіёна ступіў на платформу, далучыўся да сваіх. Пліта павольна паднялася ўгару, схавалася пад днішчам айсберга. Марудна гасячы бартавыя агні, карабель-матка вандроўнікаў аддаліўся і паступова знік з вачэй. На полі засталіся два чалавекі.
Пранізлівы вецер хлястаў у твары, церабіў валоссе на галовах.
– Слухай, Айсфікс. Памятаеш, гадоў пяць таму на Эліёце быў абстраляны твой човен? Дык гэта я, – сказаў Мафруз праз вечнасць чакання.
– Тры гады назад я збіраўся атруціць вашага імператара. Не атрымалася. Атруціўся асабісты слуга, які каштаваў ежу.
Раптам яны змоўклі як па загадзе і ўтаропіліся адзін у аднаго. Абодва раптам пачырванелі і затрэсліся, заціснуўшы далонямі рты.
“Што зараз будзе?” – пранеслася ў галаве Айсфікса. Ён уявіў Грааль на пасяджэнні Сената Федэрацыі і адчуў, як скуксіліся вантробы.
Альфард прызнаецца ў аферах з піратамі, хабарніцтве чыноўнікаў, непамерных гандлёвых скідках “Сайрусу”. Міршаб распавядзе аб подкупе важных сенатараў у Галактычным савеце. Мергул выдасць звесткі пра гандаль рабамі на рудніках Бекеша. Мегрэц раструбіць пра супрацьзаконныя медыцынскія вопыты. Ускрыюцца невядомыя да сей пары прычыны вайны са знішчаным Садал-Мелікам. І самае пудлівае, усім стане вядома, што жонка Мафруза была некалі каханкай Айсфікса і выдавала сакрэты Міршаба.
Айсфікс тузануў каўнер кашулі, ловячы паветра, упаў на калені побач з Мафрузам і, схапіўшыся за галаву, прыняўся падвываць.
“Божа мой! – думаў Айсфікс. – Божа мой! Ці ёсць горшае пакаранне, чым вымусіць увесь свет казаць праўду пасля ўсяго, што здарылася?!!”
Шматзначнае маўчанне было ў адказ. Зверху патрусіў дождж.
Ён быў чорным, падобна змроку апраметнай. У вачах затаіўся боль адзіноты, шурпаты язык звісаў з пашчы скрозь паркан зубоў. Ён ткнуўся гарачым носам мне ў прадымленую далонь і папрасіўся на ноч.
За вакном барабаніла, успыхвалі фіялетавыя шчупальцы мядуз-бліскавіц і бурна плёскаўся нябесны вадапад з аркестрам.
Ну што ж, завітвай.
Ён вінавата паглядзеў на брудныя лапы і не спяшаўся абтрусіцца. Малайчына. Шыкоўных англійскіх шпалер мне было шкада. Відаць, ён зразумеў. Але толькі на хвіліну. Сабачая звычка перамагла. Я гаротна ўздыхнуў, зразумеўшы, што шпалеры ўжо не ўратаваць.
Чый ты?
Няважна.
Будзеш госцем. Хоць нехта жывы ў хаце. Няхай нават сабака. Няхай нявызначанай пароды. Я прынёс анучу, накрыў лужыну дажджавой вады.
Есці хочаш?
Чорныя зрэнкі адказалі маўклівай згодай. Я адчыніў лядоўню, дастаў учорашнюю курку. А больш нічога няма.
Высакародна, амаль па-графску, сабака ўлёгся на пасцелены мной дыванок, і не спяшаючыся прыняўся перамолваць косткі. Старанна, з хрустам і глухім чмяканнем. Бывай мой сняданак.
Вып’еш што-небудзь?
Пытанне засталося без увагі. Добра, тады вып’ю я. Пакуль ён еў, бутэлька брэндзі паступова спусташалася, упрысквалася ў мяне малымі порцыямі, якія пагражалі перайсці ў фарсаж.
Ён еў, я піў, і здавалася, нас штосьці яднае. Вырваныя з плыні часу бадзяжнікі. Быццам дзве трэскі сустрэліся ў акіяне незразумелых выпадковасцей. Дварняк без кануры і чалавек, які заблукаў ў лабірынце жыцця ў поўны тупік.
