Жыві і радуйся. Гэтыя словы незнаёмага хлопца сагрэлі душу. Цяпер Алена Канстанцінаўна падумала, што ўсё ж такі не зразумела Вольгу. А мо проста, як і для кожнай маці, яна так і засталася для яе маленькай безабароннай дзяўчынкай, якую так лёгка пакрыўдзіць.
Калі нарэшце таксі спынілася, да пачатку канцэрта заставалася ўсяго пятнаццаць хвілін. У холе вірапаў мітуслівы натоўп.
Алена Канстанцінаўна зняла паліто і заняла чэргу ў гардэроб. Позірк яе адразу выхапіў з узбуджанага натоўпу высокага хлопца, які глядзеў проста на яе. Яна адразу заўважыла, што ў яго амаль дзявочыя вейкі: доўгія і пушыстыя.
Чарга рухалася марудна. Як заўсёды, нехта спрабаваў прабіцца да гардэроба першым, людзі пачыналі нервавацца, і гэта трохі сапсавала Алене Канстанцінаўне настрой.
— Прабачце, вы не Вользіна маці? — пачула яна густы, але ломкі голас.
Перад Аленай Канстанцінаўнай стаяў той самы светлавалосы хлопец.
Адразу ўкалола здагадка: гэта і ёсць Ігнат.
— Не памыліліся,— адгукнулася яна.
— Вось і добра,— як малы, узрадаваўся хлопец.— А я ўсе вочы праглядзеў. Хваляваўся, што не пазнаю вас. Зараз я аднясу наверх ваша паліто.— Ігнат, не чакаючы згоды, схапіў яе паліто і шпарка пабег па лесвіцы.
Штосьці адразу падкупіла ў гэтым хлопцы. Можа, тое, што ён, не ведаючы яе ў твар, знайшоў у натоўпе, а можа, тая непасрэднасць, з якой Ігнат падышоў да яе і ўзяў паліто — цяжка было адразу адгадаць. Ды яна і не спрабавала гэтага зрабіць. Проста яе крануў клопат чужога незнаёмага чалавека.
Ігнат вярнуўся хутка. Гледзячы на Алену Канстанцінаўну зеленаватымі вачамі, засмяяўся:
— А мне за пільнасць падзяку вынеслі. Вось як на флоце бывае…
Лепей бы ён не гаварыў «на флоце»… Хоць Алена Канстанцінаўна і ведала, што Ігнат займаецца ў мараходным вучылішчы, яна раптам зноў адчула сябе адзінокай. Перавядуць куды-небудзь яго, забярэ Вольгу, і заставайся адна дажываць свой век.
— Трэба спяшацца ў залу, а то можам спазніцца,— напомніла Алена Канстанцінаўна.
Ігнат, мабыць, не зразумеў перамены ў настроі, бо недаўменна паглядзеў на яе, але нічога не сказаў. Ён моўчкі правёў Алену Канстанцінаўну ў першыя рады, жэстам прапанаваў вольнае крэсла, сам сеў побач. Адчувалася, што Ігнат не саромеецца на людзях. Ён адносіўся да Алены Канстанцінаўны з падкрэсленай увагай, але не быў скаваны нейкімі ўмоўнасцямі, якія так часта перашкаджаюць пры знаёмстве.
— Я дык вельмі хвалююся,— нахіліўшыся да Алены Канстанцінаўны, прашаптаў Ігнат.— Нікоді не чуў, як яна спявае…
Гэтае «яна» прагучала не фамільярна, а пяшчотна, як ціхая музыка. Алена Канстанцінаўна адчула, што таксама хвалюецца. I калі ў вялізнай зале пачала гаснуць над галавой крыштальная люстра, яна заплюшчыла вочы.
Канцэрт ужо даўно скончыўся, а Вольга ўсё яшчэ не прыходзіла. Прыхінуўшыся да падаконніка, Алена Канстанцінаўна стаяла побач з Ігнатам. 3 нейкага часу яе стала пепакоіць ягоная прысутнасць. Яна ўглядалася ў Ігнатаў засяроджаны твар і ўсё больш пераконвалася, што дзесьці ўжо бачыла гэтага хлопца. Запытаць Алена Канстанцінаўна саромелася. Урэшце, калі б Ігнат помніў яе, сказаў бы сам.
— А вы на практыцы ўжо былі? — спытала Алена Канстанцінаўна.
— Вядома. Тры месяцы. Нават зарабіць сёе-тое паспелі…
— А няўжо на беразе нельга зарабляць грошы? — быццам жартам, упікнула Алена Канстанцінаўна.
— Можна. Чаму ж не? Некаторыя цывільныя так і робяць. Але ж паспрабуйце некалькі дзён абысціся без солі! Вось так і для мяне: глядзець на мора здалёку яшчэ горш, чым есці без солі…
Гаварыў Ігнат не спяшаючыся, як пераконваў яе, і ад гэтай нехлапчукоўскай разважлівасці ў Алены Канстанцінаўны зашчымела ў грудзях. Ігнат ужо не здаваўся такім добрым і такім далікатным, як на канцэрце.
— Нядаўна атрымаў вестачку ад сябра,— не заўважыўшы, што Алена Канстанцінаўна замкнулася ў сабе, працягваў Ігнат.— Разам паступалі ў вучылішча. Не пашанцавала трохі хлопцу — аднаго бала па конкурсе недабраў. Але ж нічога: уладкаваўся матросам на судна, схадзіў аж на Курылы, цяпер вяртаецца ў Мурманск. Будзе зноў паступаць. Толькі вось засеў ягоны «Хуткі» ў ільдах. Каля пасёлка, дзе я нарадзіўся. А Максім пра гэта нават і не здагадваецца…
— Як называецца судна? — схамянуўшыся, разгублена спытала Алена Канстанцінаўна.
Пэўна, голас выдаў яе непрыхаваную цікаўнасць, бо Ігнат сумеўся.
— Выратавальнік «Хуткі»,— няўпэўнена паўтарыў ён.
Перад вачамі быццам усплылі словы тэлеграмы: «Иду скорым Ахрем». Тады Алоена Канстанцінаўна з яскравасцю асуджанаЙ усё зразумела. Ёй па-дзявочаму стала страшна перад тым, што яе чакае.
«Божа, навошта я яму напісала?» — моўчкі прастагнала яна.
— Вам дрэнна? — як усплёск хвалі, даляцеў да яе ўстрывожаны голас Ігната.
— Зараз пройдзе,— саромеючыся сваёй бездапаможнасці, адказала Алена Канстанцінаўна.— Мабыць, трохі перахвалявалася…
Раздзел сёмы
Трэшчына аказалася не дужа шырокая. Можа, удзень яна выглядала б і зусім празаічна, але цяпер, ноччу, калі толькі ўдалечыні мроіліся агеньчыкі, здавалася загадкавай і небяспечнай пачварай. Трэба было шукаць зручны абход,
— Рушым, сонечны зайчык? — спытаў Ахрэм.