На наступны дзень — хоць Алена Канстанцінаўна раней гэтага ніколі не рабіла — яна зайшла ў дыспетчарскую порта даведацца, калі вернецца з промыслу нуль сто дваццаты, на якім апошнім часам лавіў рыбу Ахрэм. Дзяўчына-дыспетчар вельмі доўга шукала патрэбную картку, знайшоўшы, прыязна і па-змоўніцку ўсміхнулася:
— Хутка ўжо. Праз месяц. А вы, мабыць, нядаўна выйшлі замуж?
— Так, нядаўна,— абыякава адгукнулася Алена Канстанцінаўна, а калі выйшла з дыспетчарскай, сказала ўголас: «Знайшла, дурніца, хутка…».
Дадому яна вярталася па дарозе, якая ішла ўздоўж берага мора. Над ім клубіўся цёплы туман, і здавалася, што паміж сопак плывуць кучаравыя воблакі. Яна думала пра гэтае загадкавае мора, быццам пра жывога кепскага чалавека, які абрабаваў яе, прымусіў чакаць і пакутаваць.
Незаўважна Алена Канстанцінаўна дайшла да сваёй хаты. Адчыніўшы дзверы, яна ўжо мелася ўвайсці ў калідор, як пачула за спіной парыпванне снегу і здзівілася: хто гэта мог быць, бо хата стаяла наводшыбе. Павярнуўшыся, Алена Канстанцінаўна аж уздрыганула ад нечаканасці: да яе бег Валянцін. У скураным паліто, якія ўжо на самым канцы вайны завозілі амерыканскія матросы, ён быццам вынырнуў са снежнай халоднай ночы. I хоць колькі часу таму назад яна жадала гэтай сустрэчы, цяпер яе абразіла Валянцінава настойлівасць. Ёй карцела, бы вавёрцы, схавацца ў сваім пакойчыку.
— Ледзь вас не правароніў,— замест таго каб павітацца, выгукнуў Валянцін.
Алена Канстанцінаўна прамаўчала, ліхаманкава шукала выйсце з гэтага небяспечнага становішча. Валянцін прыйшоў знянацку, і яна разгубілася.
— А я да вас прасіць прабачэння за наіўную шчырасць,— сказаў ён.— I для мяне тое здарылася непрадбачана. Вясёленькая справа… Так што не крыўдуйце на мяне. Але ж сэрцу не забароніш…
Валянцін гаварыў усё цішэй і цішэй, і ягоны голас зачароўваў, нібы гіпнатызаваў Алену Канстанцінаўну. Вакол стаяла крохкая цішыня, і гэтая сустрэча здавалася нерэальнай, як выдуманая. Яна ўжо амаль не чула, пра што гаворыць ёй Валянцін. Толькі адчувала востры неспакой. Яна баялася, што зараз Валянцін напросіцца ў госці, а ў яе не хопіць рашучасці адмовіць яму. Але Валянцін стаяў нерухома, толькі нецярпліва гарэлі глыбокія вочы.
— Дык я ўжо і забыла,— каб не маўчаць, бо гэтае зацятае маўчанне палохала яе больш, чым усялякія словы, сказала Алена Канстанцінаўна.
— Вось як…— Валянцін запыніўся на паўслове. Потым загаварыў амаль раўнадушна.— Тады, значыцца, згода. А паколькі я вінаваты, дазвольце запрасіць у тэатр. Паказваюць «Гібель эскадры». Не бачылі?
Алена Канстанцінаўна адмоўна пакруціла галавой. Ёй зноў стала няёмка, што апошні раз яна хадзіла ў тэатр, калі яшчэ вучылася ў школе.
— Тады ў шэсць гадзін,— узрадаваўся Валянцін.
— Нават і не ведаю…
«Божа, навошта я тады пайшла ў тэатр? — жахнулася цяпер Алена Канстанцінаўна.— А што я тады разумела? Ды і Валянцін, пэўна, не выдумваў, калі гаварыў пра сваё пачуццё. А ўсё аказалася такім нікчэмным: і голас, і вочы, усё-ўсё…»
Яна адарвалася ад сваіх думак толькі тады, калі пачула, як у калідоры бразнулі дзверы. 3 работы вярнулася Вольга. Алена Канстанцінаўна падбегла да люстэрка, паправіла прычоску. Размова з дачкой чакалася нялёгкая. Яшчэ раніцай, калі Алена Канстанцінаўна адбіла тэлеграму Ахрэму, яна спалохалася: цяпер не вернеш.
Калі Вольга ўвайшла ў залу, Алена Канстанцінаўна зноў сядзрла на тахце, гартала часопіс. Зрабіўшы выгляд, што яна не чула, калі прыйшла дачка, адклала ўбок часопіс, запытальна ўзняла на дачку вочы.
— А я ненадоўга,— папярэдзіла Вольга.— Толькі пераапрануся. Вячэраць ужо буду потым.
Яна прайшла ў спальню, а калі праз нейкі час вярнулася, была ўжо ў бэзавым касцюме, у якім некалі ішла на канцэрт, і гэта нечакана скіравала думкі Алены Канстанцінаўны да Ігната.
Тады ў холе клуба маракоў яна не памылілася, калі вырашыла, што дзесьці ўжо бачыла Ігната. Гэта адбылося ў мэблевым магазіне. Яна прыйшла, каб паглядзець, ці ёсць у продажы кухонныя столікі. Якраз давалі гарнітуры. Народу ў магазіне было багата, але амаль адны жанчыны. I, мабыць, таму яна адразу вылучыла з натоўпу высокага хлопца. Той рабіў захады да маладзенькай прадаўшчыцы. Потым ужо Алена Канстанцінаўна здагадалася, што гэта было не звычайнае заляцанне, а чыста дзелавы інтарэс, бо ўбачыла, як без чаргі гэтаму высокаму хлопцу выпісалі чэк. Тады яна не абурылася і ні пра што не падумала, аднак ёй цяпер стала ніякавата ад гэтага мімалётнага ўспаміну: каму Ігнат мог купляць мэблю? Мо жонцы?
Яна падышла да Вольгі, якая стаяла каля люстэрка ўжо ў белай вязанай шапачцы і ў паліто. Твар у дачкі быў засяроджаны, як скамянелы.
— Ну, я пайшла,— сказала Вольга.— Не хвалюйся, доўга не затрымаюся.
— Пачакай хвіліначку,—вырвалася ў Алены Канстанцінаўны,— прысядзем.
Вольга моўчкі вярнулася ў залу, села ў крэсла, па-жаночаму сашчапіўшы рукі.
— А пра што пойдзе гамонка? Калі пра Ігната, дык нічога новага няма.
— Не ведаю, як табе лепей растлумачыць, але хутка павінен вярнуцца Ахрэм…
— Што? — у Вольгі сталі круглымі вочы.— I ты яго прымеш? Чалавека, праз якога і ты, і я пакутавалі? Ты разумееш, пра што гаворыш?