Кожны раз, калі Алена Канстанцінаўна трапляла на вакзал, яе агортвала пачуццё разгубленасці, нібы яна спынілася на скрыжаванні і не ведае, куды ісці далей. Назаўсёды ўрэзаўся ў памяць той па-веснавому сонечны дзень, калі, вярнуўшыся з работы, яна знайшла дома запіску: «Не шукай мяне. Грошы на дачку буду высылаць. Жадаю шчасця. Валянцін».
Гэта было жахліва. Яна бегла на вакзал, паўтараючы, нібы псалом: «Жадаю шчасця. Жадаю шчасця…» — і горкія, бы палын, слёзы рэзалі вочы. А потым быццам спатыкнулася аб халодныя бліскучыя рэйкі, якія беглі ўдалечыню. Тады ёй здалося, яна плыве ў неспакойным гомане: сярод людзей, устрывожаных гудкоў, адарваная назаўжды ад зямлі, але ўсё роўна бяскрылая.
Алена Канстанцінаўна і сама тады не змагла б растлумачыць, чаму нікуды не пісала, не шукала Валянціна. Мабыць, таму, што ў душы ўжо даўно чакала мужавай здрады. Валянцін быў чалавекам настрою: то ласкавым, як кацяня, то ўзбуджаным, без прычыны раздражнёным. Тады ён папракаў дзіцем, бо з-за яе — Волечкі — не паспееш пажыць і для сябе. Выдумляў нейкія гастрольныя паездкі і на некалькі дзён знікаў. А яна даравала Валянціну — лічыла, што не мае на іншае права. Сустракала яго быццам у чымсьці вінаватая. I вось ён паехаў…
Усё ў душы нібы здранцвела. Адзінае, што прымушала жыць, патрабавальна клікала да сябе — дачка. Бялявенькая, з вялікімі, як у Валянціна, вачыма, яна стала для Алены Канстанцінаўны і болем, і радасцю. Волечка падрастала неспакойная, не па гадах разважлівая. Аднойчы — Алена Канстанцінаўна назаўсёды запомніла гэты дзень — Волечка вярнулася з дзіцячага сада задумлівая, бы нечым прыгнечаная. Доўга, па-даросламу засяроджана складвала ў кутку піраміду з кубікаў. Потым ціхенька — Алене Канстанцінаўне нават здалося, што ў голасе дачкі прагучала вінаватасць,— спытала:
— А мой татка капітан?
Яна глядзела на Алену Канстанцінаўну з такой непрыхаванай надзеяй, што тая, хоць і даўно чакала гэтага пытання, разгубілася. Няўжо прызнацца, што Валянцін спяваў у флоцкім ансамблі, што кінуў іх, з'ехаў з дачкой нейкага капітана першага рангу? Не, толькі не гэта. Як бы захінаючы Волечку ад усіх жыццёвых нягод, Алена Канстанцінаўна падбегла, моцна прыгарнула да грудзей, горача зашаптала: «Не, твой бацька плавае боцманам…»
— Ага, значыцца, ён марак,— радасна запляскала ў далоні дачка.
— Так, родненькая мая, марак…
Гэты неспадзяваны нават і для самой сябе падман прыгнятаў, сціскаў сэрца. Усю ноч яна варочалася на гарачым, як наўднёвы пясок, ложку. Слухаючы роўнае і, здавалася, радаснае дыханне дачкі, Алена Канстанцінаўна не адчувала палёгкі. Што яе чакае далей? Яна ў роспачы заплюшчыла вочы і раптам яскрава пачула густы Ахрэмаў голас: «Ну як справы, старая? Мо павячэраць дасі?..»
Так ён заўсёды вітаўся, калі прыходзіў з рэйса. А яна крыўдзілася: знайшоў старую!
Перад вачыма, як жывы, з’явіўся Ахрэм — шыракаплечы, у форменнай фуражцы, якую чамусьці заўсёды збіваў на патыліцу. Алена Канстанцінаўна памкнулася дакрануцца да яго рукой, паварухнулася, і Ахрэм адразу некуды знік. У бяссільнай горычы што-небудзь змяніць яна абхапіла галаву рукамі і так, каб не разбудзіць дачку, расплакалася. Ёй раптам адкрыўся сэнс сваёй здрады: яе пакінулі аднолькава лёгка, як і яна некалі пакінула Ахрэма.
Менавіта ў тую ноч яна і вырашыла напісаць Валянціну, каб ён дазволіў перавесці Волечку на яе прозвішча — Забалотная. Адказ прыйшоў хутка. Валянцін не пярэчыў. А праз некаторы час ад яго перасталі прыходзіць грошы…
Усё гэта Алена Канстанцінаўна ўспомніла, пакуль стаяла ў чарзе да бюро даведак. Яна падала тэлеграму ў акенца, за якім сядзела маладая густабровая жанчына. Тая няўцямна пакруціла ў руках тэлеграму, з іранічнай усмешкай вярнула яе Алене Канстанцінаўне.
— Вам, грамадзяначка, трэба не да нас звяртацца, а ў крымінальны вышук. У ёй жа няма ні нумара поезда, ні нават даты…
У чарзе нехта засмяяўся, і гэты недарэчны смех нібы сцебануў Алену Канстанцінаўну. Яна таропка адышла ад акенца. На пероне села на лаўку, зноў прачытала тэлеграму.
«Няўжо ён вырашыў паздзекавацца? Ды і я, мабыць, вар’ятка. Праз столькі гадоў яшчэ на нешта спадзявацца…»
Ахрэм захаваўся ў памяці простым і трохі скупым на пяшчоту. I не толькі на людзях, але і калі заставаліся адны. Вялікі і дужы, ён нібы баяўся зрабіць ёй балюча, пакрыўдзіць мужчынскай настойлівасцю. Але ёй падабалася ягоная маўклівая грунтоўнасць, як і сарамлівыя пацалункі. Тады душа напаўнялася чаканнем чагосьці невядомага, што выпадае на долю не кожнай жанчыны. «А ён у мяне самы лепшы…» — у такія імгненні, якіх было няшмат, думала Алена Канстанцінаўна.
Пасля рэйса Ахрэм доўга прывыкаў да яе, хадзіў па пакойчыку асцярожна, як бы здзіўляўся хатняй утульнасці, і ў яе з’яўлялася гарэзлівае жаданне прытуліць мужа да грудзей, шапнуць, што старалася для яго і яна таксама толькі ягоная…
Яна рабіла выгляд, што не крыўдзіцца, калі Ахрэм сярод ночы збіраўся на траўлер. «Ты ўжо даруй, старая,— вінатава апусціўшы галаву, апраўдваўся ён.— У маіх матросаў няма такіх прыгожых жонак. Дык я пасачу за імі, каб не нарабілі глупства…»