Спіхнуць перадачу каму-небудзь з грамадска-палітычнай рэдакцыі не ўдалося. Дайшла аж да Аляксандра Яўгенавіча. А ён сказаў: сама пачынала, сама даводзь да канца. Вядома, каб надта настойвала — спіхнула б. Пачала ж усе гэтыя захады хутчэй для таго, каб пераканаць сябе, што з былым легкадумствам пакончана раз і назаўсёды, што яна і бачыць не хоча лейтэнанта Гарноську…
Васіль і ўявіць сабе не мог, якія танталавы пакуты трэба вынесці, перш чым трапіць на тэлеэкран. Паставяць пасярод вуліцы, і пачынаюць камандаваць: глядзі ў той бок, глядзі туды, глядзі сюды, усміхайся, перастань усміхацца… А вакол збіраецца натоўп. Сёй-той рагоча, даючы свае парады. Каб не строгі загад Мятліцкага, Васіль, пэўна, паслаў бы ўсіх да д’ябла, ні за што не згадзіўся б працягваць гэтую камедыю.
Не, нялёгкі хлеб у вядучай Надзеі Хадасевіч, ва ўсіх тэлевізійнікаў…
"Але што гэта?!" — Васіль забыўся пра здымку, інтуіцыяй адчуваючы нешта няладнае. Па восевай лініі пасярод вуліцы, абганяючы легкавушкі, на вялікай хуткасці мчаў самазвал. Па тым, як засяроджана, з адчаем і страхам прыпаў да руля вадзіцель, можна было здагадацца — ён ад некага ўцякае.
Гарноська кінуўся да блакітных "Жыгулёў", што стаялі непадалёку.
— Ты куды?! — схапіў яго за руку Жоўцік.— Здымаюць жа…
Жоўцік паводзіў сябе на здымках, як сапраўдны артыст. Адчувалася па ўсім, што здымацца яму падабаецца. Як толькі наводзяць кінаапарат, Жоўцік імгненна мяняецца з твару — робіцца важны, сур’ёзны. Васілю страшэнна прыкра, што даводзіцца здымацца разам з Жоўцікам. Да ўсяго Жоўцік стаў уюном хадзіць каля Надзеі Хадасевіч. Праўда, Надзея паводзіць сябе надзвычай сціпла і строга,— пэўна, адразу ж раскусіла, што за птах распускае хвост, але ўсё ж, калі іншы раз усміхалася Жоўціку, Васілёва нутро тады гарэла ад незразумелай рэўнасці.
— Здымку зрываеш! — трымаў за рукаў Жоўцік.
— Ты што, аслеп? — Васіль адштурхнуў Жоўціка і пабег да машыны.
Кінааператар нешта крычаў, махаў рукою, але Васілю было не да яго.
— Ключы! — крыкнуў Гарноська гаспадару "Жыгулёў", які чакаў некага, любоўна выціраючы анучкай бліскучую паверхню машыны, хоць патрэбы ў тым не было ніякай — "Жыгулі" аж ззялі.
— Ды-ы… я спяшаюся…
— Ключы! — загадаў лейтэнант, выхопліваючы з кішэні пасведчанне.— Вазьміце! Чакайце мяне тут!
Вадзіцель неахвотна перадаў ключы, заклапочана сказаў:
— Вы ж ужо глядзіце, асцярожна…
— Будзьце спакойны!
Машына рванула з месца, набіраючы хуткасць. "Добра, што трапіліся "Жыгулі",— падумаў Васіль,—. машына — вёрткая, хуткасная…" Праз хвіліну на спідометры было сто. Гэта ўжо небяспечна ў горадзе… Спакойна, будзь уважлівы… Але дзе ж самазвал? Не павінен так далёка адарвацца… А мо шмыгнуў у завулак? Тады — даганяй вецер у полі… Не-е, вунь ён! Абганяе грузавік з прычэпам. Нікуды-ы цяпер не ўця-чэ-эш! Хутчэй! Хутчэй! Ён! Канечне, ён! Бартавы нумар 30—47! Якую ж хуткасць трымае? Дзесь ля дзевяноста…
Абагнаць і затрымаць!
"Жыгулі" ішлі лёгка і паслухмяна. Адлегласць да самазвала з кожнай секундай змяншалася. Погляд чамусьці ўчапіўся за бляху з нумарным знакам, забруджаную, даўно не праціраную — непарадак. Але ці пра гэта зараз!..
Васіль уключыў сігнал павароту, дадаў газу — на абгон! Добра, што не відно сустрэчных, інакш — дулю абгоніш! Выехаў на сустрэчную паласу, капот ужо зраўняўся з кузавам самазвала, аднак той, што за рулём, мусіць, не заўважае, не бярэ ўправа. Васіль прасігналіў тройчы — патрабавальна, працягла. Самазвал і не падумаў зважаць на гэты сігнал. Яшчэ раз прагудзеў… I раптам самазвал рэзка кінуўся ўлева, ледзь не чапляючы колам правае крыло "Жыгулёў". Васіль машынальна, нават не паспеўшы падумаць, націснуў на педаль — і завылі тармазы, машыну кінула ўлева, грудзьмі ўдарыўся аб рулявое кола, але болю не адчуў. Толькі цяпер з усёй выразнасцю ўявіў, што сталася б, спазніся на нейкую долю секунды націснуць на тормаз, крутануць руль улева…
Халодны пот выступіў на лбе…
Самазвал тым часам вырваўся метраў на трыста. Асцярожна, будзь абачлівы, загадаў сабе Васіль, ліхаманкава думаючы, які манеўр зрабіць, каб выйсці наперад самазвалу. Мо павярнуць направа, аб’ехаць, пераняць на выездзе з горада? Не-е, з вачэй спускаць нельга. Хто ж там, за рулём самазвала? Па ўсім відно, не ліхач і не п’яны. А хто тады?..
Стрэлка спідометра зноў стала плаўна набліжацца да рыскі "100", а ў Васіля яшчэ не было плана, што рабіць. Ведаў толькі: ёсць адно выйсце, адзін шанц — абагнаць. Але як?
I раптам бы токам ўдарыла — у бакавым люстэрку на кабіне самазвала сутыкнуўся з вачыма таго, хто быў за рулём. Халодныя, злыя, адчайныя вочы ўважліва сачылі за кожным яго рухам. Падаў знак спыніцца, аднак самазвал і не думаў збаўляць хуткасць.
Васіль дадаў газу, пайшоў на збліжэнне. Чамусьці не хацелася верыць, што той, на самазвале, адважыцца паўтарыць свой манеўр. Трэба нарабіць чорт ведае чаго, каб асмеліцца…
Выехаў на восевую лінію, патрабавальна прасігналіў — і самазвал імгненна кінуўся ўлева, прытармазіў… Аднак зрабіў гэта зарана — відаць, здалі нервы ці не надта вопытны вадзіцель. Васіль быў гатовы да такога манеўру…