На душы ў Надзеі заўсёды неспакойна за маці, уяўляе, як тужліва ёй доўгімі зімовымі вечарамі. За гэтыя восем гадоў, як яна пакінула дом, маці не можа прывыкнуць да сваой адзіноты. Як толькі закончыла універсітэт і ўладкавалася на рабоце, знайшла маленькі пакойчык і прапанавала маці пераехаць да яе ў горад,
— Ат, чаго спяшацца? — рааважліва сказала Алена Іванаўна.— Буду дома, пакуль сілы ёсць. Ды і табе я цяпер не патрэбна. Во будзеш мець сям’ю, дзеткі пасыплюцца — тады, пэўна, спатрэблюся. А цяпер куды я паеду ў чужую хату?.. Ды і ты не столькі зарабляеш, каб трымаць мяне. А што для горада мае дваццаць чатыры рублі пенсіі? Два разы ў магазін схадзіць. А табе і апрануцца, і пахадзіць па кіно трэба…
Надзея разумела: ёсць свая праўда ў матчыных словах. I не таму, што маці ёй цяпер менш патрэбна, што мала зарабляе,— зарабляе яна зараз нядрэнна. Няма кватэры, а чужы куток і ўпраўду страшэнна прыгнечваў бы маці. А калі будзе свой куток — невядома. Заікнулася аднойчы, то сказалі: спачатку выходзь замуж, пасля прыходзь з такімі пытаннямі. Болей, вядома, і не турбавала. I няправільна было б турбаваць — вунь не ўсе сямейныя маюць кватэры. Хоць, увогуле, дзіўная логіка: выходзь замуж — тады прэтэндуй на кватэру. А калі, скажам, ніхто замуж не бярэ?
Мо таму, што ў самой балела душа, але менавіта тэма "вясковая маці — гарадскі сын" зрабіла папулярнай журналістку Надзею Хадасевіч, як кажуць, дала ёй імя. Пачалося ўсё з таго, што на студыю прыйшло пісьмо, у якім суседзі абураліся паводзінамі чалавека, які выкінуў з хаты старэнькую хворую маці. Пісьмо круцілі сяк-так, не ведаючы, што з ім рабіць. Паблукаўшы па рэдакцыях, яно трапіла да Надзеі Хадасевіч. Невясёлая гісторыя, расказаная ў пісьме, да глыбіні душы ўсхвалявала. Надзея выехала на месца, знайшла бабульку ў суседзяў, гутарыла з яе сынам, нявесткай, дарослымі ўнукамі. Атрымаўся тэлефельетон аб людской чэрствасці, кульце рэчаў, які вымывае ўсё святое з чалавека. Сцэнарый глядзеў галоўны рэдактар, намеснік старшыні камітэта. Праз дзён дзесяць быў вынесены прысуд: не пойдзе, не тэлевізійная спецыфіка. Хадасевіч спрачалася, даказвала, але што можа даказаць рэдактар, які яшчэ ніводнай сур’ёзнай перадачы не выдаў?!
Тады села і за вечар напісала артыкул на маральна-этычную тэму. Аднесла ў рэдакцыю газеты, дзе матэрыял ухвалілі і, не правячы, надрукавалі. У рэдакцыю пасыпаліся пісьмы-водгукі, аўтары якіх абураліся паводзінамі сына, нават прапаноўвалі старой жыллё. Рэдакцыя папрасіла Надзею пракаменціраваць гэтую чытацкую пошту. Каментарый выклікаў новыя водгукі. I яшчэ адзін каментарый… Пра Надзею загаварылі як пра здольнага і перспектыўнага работніка.
На тэлестудыі спахапіліся: зрабілі прамашку, адхіліўшы такую тэму. На чарговай "лятучцы" галоўны рэжысёр, які нічога не ведаў пра гісторыю з тэлефельетонам, абвінаваціў Надзею ў непатрыятызме: маўляў, самыя каштоўныя матэрыялы аддае газеце, а для сябе — што папала, на каго яна працуе? Тут жа рашылі завесці новы цыкл "Па закону сумлення", даручыць яго рэдакцыі маладзёжных перадач і персанальна рэдактару Хадасевіч, якая мае вопыт па маральнай тэматыцы. 3 таго часу яна стала не толькі пісаць сцэнарыі, але і сама вяла свае перадачы.
Новы цыкл захапіў Надзею, прыносіў ёй радасць, задаволенасць. Перадачы ставіліся ў прыклад на "лятучках", звычайна прыносілі багатую пошту.
Надзея добра памагла маці па гаспадарцы. Выкапаўшы бульбу, схадзіла ў сельсавет, выпісала машыну брыкету, дамовілася ў калгасе наконт машыны, папрасіла дзядзьку Хведара і Алеся Бязліпку, з якім некалі вучылася ў васьмігодцы, прывезці. Потым, мурзатая ад тарфянога пылу, насіла брыкет і звальвала ў падпаветку. Дзядзька Хведар з Алесем прывезлі на прычэпе яшчэ пяць кубоў дроў, якія выпісала ў лясніцтве; назаўтра Алесь бензапілой папілаваў, а затым і пакалоў іх. Цяпер зіма для маці не страшная.
Калі з усімі важнымі справамі ўправіліся, як па заказу, пайшлі спорныя цёплыя дажджы, зусім яшчэ летнія. I праз нейкі тыдзень дружна высыпалі грыбы. Ранічкай Надзея ішла ў лес, па знаёмых грыбных мясцінах, і праз гадзіны дзве-тры вярталася з поўным кошыкам. Удзвюх з маці перабіралі грыбы. Кранутыя чарвячкамі баравікі Алена Іванаўна клала сушыцца ў печ, здаровыя — мылі, рэзалі ў вялізны белы тазік; раскладвалі ў гародчыку вогнішча і варылі ў вядры на перакладзінцы, як вараць рыбакі юшку. Пакуль закіпала, Надзея па вычытаным у кніжцы рэцэпце гатавала прыправу з воцату, кропу, пятрушкі і іншай зеляніны, потым напаўняла варанымі грыбамі і прыправай чыста вымытыя і прасушаныя на плоце слоікі, стэрылізавала і закручвала іх. Калі ўпраўлялася ўсё зрабіць, надвячоркам зноў ішла ў лес, вярталася амаль упоцемку, ставіла кошык у сенцах, вячэрала, з гадзінку размаўляла аб тым аб сім з маці і клалася спаць. А заснуць ніяк не магла,— перад вачыма хадзілі мільгатнём баравічкі — чорненькія, з цвёрдымі карычняватымі шапкамі. Такія яны прыгожыя раслі, бадай, толькі ў іх лесе.