La Majstro kaj Margarita полностью

Azazello responde nur grauhlis ion, sed la kato obstinis, ghi postulis ne unu sed du revolverojn. Azazello eligis duan pistolon el la glutea posho de sia pantalono, kaj kune kun la unua, malestime tordante la bushon, prezentis al la fanfaronulo. Oni markis du pikilojn sur la sepo. Turninte sian dorson al la kuseno, la kato longe celis. Margarita sidis shtopinte la orelojn per la fingroj kaj rigardis la strigon, kiu dormetis sur la kamenbreto. La kato pafis el ambauh pistoloj, post kio tuj ekshrikis Hella, la strigo mortigite falis de la kameno kaj la horlogho haltis disrompite. Hella, unu el kies manoj sangis, hurlante enigis siajn ungojn en la hararon de la kato, tiu responde krochighis al la shia, kaj ambauh, bule interplektite, rulighis sur la planko. Unu vinglaso falis de la tablo kaj frakasighis.

— Forprenu de mi tiun rabiighintan diablinon! — hurladis la kato sin defendante kontrauh Hella, kiu rajde sur ghin sidighis. Oni disigis la batalantojn, Kerubjev blovis sur la trapafitan fingron de Hella, kaj ghi tuj sanighis.

— Ja mi ne povas celpafi, kiam apude oni fushige parolas! — kriadis Behemoto penante reloki grandegan vilon forshiritan de ghia dorso.

— Mi vetas, — ridetante diris Voland al Margarita, — ke tion ghi faris intence. Behemoto estas paflertulo.

Por signi sian repacigon, Hella kaj la kato interkisis. Oni reprenis la karton el sub la kuseno kaj ghin ekzamenis. Neniu pikilo, krom la truita de Azazello, estis trafita.

— Tio ne estas ebla, — asertis la kato rigardante tra la karto la lumon de la kandelabro.

La gaja noktomangho pluis. La kandeloj gutetis en la kandelingoj, la kameno elvershis en la chambron sekajn, bonodorajn varmoondojn. Satighinte, Margarita sidis beata, shi rigardis la grizviolajn ringojn shvebi de la cigaro de Azazello al la kameno, kie la kato kaptis ilin per la pinto de spado. Shi nenien deziris foriri, kvankam lauh shia kalkulo jam estis malfrue. Konsidere chion okazintan, estis proksimume la sesa matene. Profitante pauhzon, shi turnis sin al Voland kaj hezite diris:

— Shajnas, ke mi devas iri… Malfruas.

— Kial hasti? — demandis Voland ghentile sed sekete. La ceteraj silentis shajnigante sin absorbitaj pri la cigaraj fumrondoj.

— Jes, mi devas iri, — konfuzite pro chio chi diris Margarita kaj rigardis chirkauhen, kvazauh serchante mantelon auh balsurtuton. Subite shia nudeco komencis shin gheni. Silente Voland prenis el la lito sian grasan trivitan noktosurtuton kaj Kerubjev ghin jhetis sur shiajn shultrojn.

— Mi dankas al vi, messire, — apenauh auhdeble diris Margarita kaj demande ekrigardis Volandon. Tiu respondis al shi per ghentila kaj indiferenta rideto. Nigra malgajego ekpremis la koron de Margarita. Shi sin sentis trompita. Evidente, neniu intencas rekompenci shin pro chio kion shi faris dum la balo, same kiel neniu shin retenas. Krome, shi klare konsciis, ke shi ne havas kien iri de chi tie. La preterfluginta ideo, ke shi devos reveni en la palaceton, kauhzis en shi internan eksplodon de malespero. Chu shi mem petu, kiel Azazello tente konsilis al shi en la Aleksandra ghardeno? «Ne, por nenio ajn» — shi diris al si mem.

— Chion bonan, messire, — shi diris voche kaj pensis: «For, iel ajn for de chi tie, ekstere mi iros al la rivero kaj min dronigos».

— Nun sidighu, — subite ordonis Voland. La vizagho de Margarita shanghis la koloron kaj shi sin sidigis. — Chu adiauhonte vi deziras diri ion?

— Ne, nenion, messire, — fiere respondis Margarita, — krom tion, ke se vi ankorauh min bezonos, mi pretas volonte plenumi chion deziratan. Mi neniom lacighis kaj la balo min tre amuzis. Tiom, ke se ghi ankorauh dauhrus, mi volonte prezentus mian genuon al la kisoj de miloj da pendumiluloj kaj murdistoj, — shi vidis Volandon kvazauh tra vualo, shiaj okuloj plenis je larmoj.

— Ghuste! Vi absolute pravas! — kriis Voland per resonanta kaj timiga vocho, — tiele!

— Tiele! — ehhis la sekvantaro de Voland.

— Ni provis vin, — dauhrigis Voland, — neniam ion petu! Neniam kaj nenion, precipe de tiuj, kiuj estas pli fortaj ol vi. Oni mem proponos kaj oni mem chion donos! Sidigu vin, fiera virino! — Voland forshiris la pezan noktosurtuton de Margarita kaj denove shi retrovighis sidanta apud li sur la lito. — Do, Margot, — dauhrigis Voland mildigante sian vochon, — kion vi deziras pro tio, ke hodiauh vi estis che mi la mastrino? Kion vi deziras pro tio, ke vi patoprenis la balon nuda? Je kiom vi taksas vian genuon? Kian damaghon faris al vi miaj gastoj, kiujn vi jhus nomis pendumiluloj? Diru! Kaj nun diru sen gheno, char mi mem proponas.

La koro de Margarita ekbatis, shi profunde ekspiris kaj komencis pripensi ion.

— Nu, ek, kuraghon! — instigis shin Voland, — veku vian fantazion, ghin spronu! Jam pro la nura cheesto dum la murdo de tiu perfekta kanajlo barono oni meritas rekompencon, precipe se oni estas virino. Do?