— W ogóle mgławica Tarantuli jest taka jasna, że gdyby się znajdowała na miejscu Oriona, mogłaby świecić jak księżyc w pełni. W gromadzie gwiazdowej 1910, o średnicy zaledwie siedemdziesięciu parseków, mamy nie mniej niż setkę gwiazd — supergigantów. Tam przecież jest i podwójny supergigant niebieski „ES” Złotej Ryby, z jaskrawymi pasmami wodorowymi w widmie i ciemnymi przy skraju fioletowym. Jest większy od orbity Ziemi, o sile świetlnej pół miliona naszych Słońc! Miał pan na myśli taką właśnie gwiazdę? W tym samym skupieniu są gwiazdy o jeszcze większych rozmiarach, ich średnica może się równa orbicie Jowisza, ale te rozgrzewają się dopiero po stanie „E”.
— Zostawmy w spokoju supergiganty. Ludzie patrzyli przez tysiące lat na mgławice pierścieniowate w Wodniku, w Wielkiej Niedźwiedzicy, Lutni i nie rozumieli, że mają przed sobą obojętne pola grawitacji zerowej wedle praw repagulum, czyli stanu przejściowego pomiędzy ciążeniem i antyciążeniem. Tam się właśnie kryła zagadka przestrzeni zerowej…
Ren Boz zeskoczył z progu schronu, zbudowanego z wielkich bloków, scalonych masą krzemianową.
— Już odpocząłem. Możemy zaczynać!
Mvenowi mocniej zabiło serce, wzruszenie dławiło w krtani. Afrykańczyk westchnął głęboko i gwałtownie. Ren Boz zachowywał spokój, jedynie gorączkowy blask oczu zdradzał skupienie woli i myśli w obliczu niebezpiecznej akcji. Mven Mas ścisnął w swej dużej dłoni małą rękę Rena Boża. Ten kiwnął mu głową i oto na stoku góry ukazała się sylwetka kierownika stacji kosmicznych. Mven Mas ruszył w stronę obserwatorium. Zimny wiatr zawył złowrogo, staczając się z oblodzonych olbrzymów górskich strzegących dostępu do doliny. Ciałem Mvena Masa wstrząsnął dreszcz. Mimo woli przyśpieszył kroku, choć nie było ku temu powodu. Doświadczenie miało się zacząć dopiero po zachodzie słońca.
Mvenowi udało się nawiązać łączność z Satelitą 57 drogą radiową na zakresie księżycowym. Zmontowane na stacji zwierciadła włączyły Epsilon Tukana na przeciąg tych kilku minut ruchu Satelity od trzydziestego trzeciego stopnia szerokości północnej do bieguna, w czasie których gwiazda była widoczna z jego orbity.
Mven Mas zajął miejsce przy pulpicie w izbie podziemnej przypominającej tamtą, w Obserwatorium Śródziemnomorskim.
Po raz już może setny przeglądając materiały dotyczące planety gwiazdy Epsilon Tukana, Mven Mas systematycznie sprawdzał wyliczenie orbity planety i znów nawiązał łączność z Satelitą, umawiając J się z jego obserwatorami, że będą jak najwolniej zmieniać kierunek l po łuku, czterokrotnie większym od paralaksy gwiazdy.
Czas płynął wolno. Mven Mas w żaden sposób nie mógł się pozbyć myśli o Becie Lonie, matematyku-przestępcy. Ale oto na ekranie TWF ukazał się Ren Boz przy pulpicie instalacji doświadczalnej. Twarde włosy jeżyły mu się bardziej niż zazwyczaj.
Zawiadomieni o doświadczeniu dyspozytorzy stacji energetycznych zgłosili swą gotowość. Mven Mas ujął w ręce uchwyty pulpitowch przyrządów, ale gest Rena Boża na ekranie powstrzymał go.
— Należy uprzedzić rezerwową stację „Q” na Antarktydzie. Tej energii, jaką dysponujemy, nie wystarczy.
— Już uprzedzona, stacja jest w pogotowiu.
Fizyk zamyślił się.
— Na półwyspie Czukockim i na Labradorze zbudowano stacje l energii „F”. Gdyby się z nimi umówić, żeby włączyli w momencie inwersji pola… Boję się naszej niedoskonałej aparatury…
— Już to uczyniłem.
Ren Boz rozpogodził się i dał znak ręką. Gigantyczny słup energii dotarł do Satelity 57. Na ekranie, zainstalowanym w obserwatorium, j ukazały się podniecone, młode twarze obserwatorów. i Mven Mas powitał odważnych ludzi i sprawdził zbiegnięcie się słupa i energii z Satelitą. Wtedy dopiero przełączył moc na instalację Rena Boża. Głowa fizyka znikła z ekranu.
Na wskaźnikach strzałki przesunęły się w prawo, sygnalizując nieprzerwany wzrost stężenia energii. Sygnały płonęły coraz jaśniej i przybierały odcień białości. Gdy tylko Ren Boz włączył jeden po drugim emanatory pola, wskaźniki zasobowe opadły skokami w kierunku podziałki zerowej. Nagle Mven Mas drgnął. Instalacja doświadczalna zaczęła brzęczeć. Afrykańczyk wiedział, co ma robić. l Szybkim ruchem przesunął rączkę i wichrowa moc stacji „Q” napełniła jasnością gasnące oczy przyrządów, ożywiła ich opadające wskazówki. Ledwie jednak włączył inwertor ogólny, wskazówki znowu skoczyły na zero. Mven Mas włączył instynktownie obydwie stacje „F” naraz.
Wydało mu się, że przyrządy zgasły i dziwne, blade światło zalało pomieszczenie. Dźwięki ustały. Myenowi zrobiło się słabo. Ogarnęły go mdłości i poczuł zawrót głowy. Ściskając rękoma brzeg pulpitu, usiłował pokonać straszliwy ból kręgosłupa. Blade światło zaczęło się rozjaśniać. Z jakiej strony — tego Mven Mas nie był w stanie określić. Może od strony ekranu, a może od instalacji Rena Boża…
