Бибисолеа низ дар сар бастае дошт аз мазу санид ва зардолую чормази Ворух, ки махсус оварда буд ва чун корвони шод ба идго расид, дастовезашро ба модари Мирмалик – холаи Мосимо, ки дастордори хон ва парастори нон буд, супорид. Хонсолорони чобукдаст ва ходимони покизакор бо маслиати ин кадбонуи маъракаоро моидаои хелмахелу рангоранг – нонои ширмолу об, фатирои гирдаю холзада, кулчаои раванину аламаи вараин, самбсаю чалпаку чаппот, мазу мавизу чормазу санид, зардолуои мирсаналию андак, бинигорию хурмо ва таомои маросим – суманаку коч, кашку длда, зрми ва барою гипоро обао мегузоштанд.
– Суст нашавед, аммо шитоб ам накунед! – мегуфт Мосимо ар замон ба хонсолорон. – Бикшед, то дастархони наврзии мо аз дигар гузару мааллао бетарин бошад, дар радаи афт хони маъруфи Хуанд ой гирад.
Баъде ки суфраи калон аз анвои хрдан лабрез гашт, парастори хон фармуд, ки афт шохча аз афт дарахти меваде биёранд. Дастёрон даррав аз зардолуву бодом, ангуру олу, туту чормазу анир ба андозаи як вааб навдаи тар оварданд. Холаи Мосимо афт шохаро ба шакли ойгиршавии ситораи афтдодарон рйи хон ниода, ба пали ар кадом муште аз меваи он гузошту чашмаш ба Нигина афтид, ки ар амали ро бодиат назора мекард. Бо лани кдакона гуфт:
– Ту барин хушрча шуд-а!?
Нигина базав хандид ва пурсид:
– афт «шин» оё амин афт шоха аст?
– Не, хони наврзиро бо афт шохчаи тару афт меваи хушк оро додан одати бвокалонои мост. Чунки аз замонои адим раами 7 барои пешгузаштаои мо муаддас исоб мешуд. Масалан, афт хазина доштан барои подшоон ойини давлатдор буду ар кадоме афт асри шоаншо доштанд. Гурзи подшо аз филизи афтш, яъне аз омехтаи тиллою нураю алъаг ва мису оану сурбу бирин гудохта мешуд. Шоон ба маликаи худ дар иди Наврз гули афтранг адя мекарданд.
– Барои ч ашт нею афт?
– Барои он ки ба пиндори ниёгони мо замин мисли афт абати осмон афт исмат буда, ар кадом ба як ситораи афтдодарон мансуб аст. Яъне, афт шохаю афт мева рамзи афт илими аон аст…
Нигина шари душворнамо, вале осонфамро бо даони боз шунида, тамошоро бо шави дучанд идома дод. Фамид, ки афт «син»-себу санид, сиркою сабз, самбсаю сипанду сир асту афт «шин» – ширу шакар, шаробу шарбат, шамъу шонаю шинн. Ин чизоро ба ду тарафи дастархон алоида-алоида гузошта, Мосимо бо тавозъ пеши Бибинур омад:
– Отунбуча, акнун расму таомули худамонро бао оред ва ба хони наврз афтгонаи хуанд гузоред.
Дастордор аз дасти авонзане косаи ордро гирифта, мобайни дастархон гузошту ба Бибинур нигарист.
– Дуо кунед, Отунбуча!
– Парвардигоро, умла бандагонатро аз урму гуно пок намо ва осиёби зиндагиро бешикаст гардон!
ама баробар «Омин» гуфта, даст ба рй кашиданд.
Мосимо косаи биринро пали орд ниод.
– Парвардигоро, умла бандагонатро рзу рзии сершумор насиб гардон!
Сипас косаи асал гузошта шуду чунин дуо садо дод:
– Парвардигоро, умла бандагонатро рзгори шаду ширин бирасон!
Вате як баста хшаи гандум ниоданд, Бибинур дуо кард:
– Парвардигоро, умла бандагонатро фарзандони солиму соле сершумор гардон!
Мосимо ойина ба хон гузошту Бибинур ин дуоро хонд:
– Парвардигоро, дили умла бандагонатро софу беубор гардон!
Дуои тухми мур чунин шуд:
– Парвардигоро, умла бандагонатро соиби тухми заррин гардон, аз тухми бад эмин дор!
Аз ама охир, бо этиёту этироми зиёд, Мосимо ба алби суфраи Наврз китоби «уръон» ниод. Бибинур бо лани форам ва пуртаъсир хитоб кард:
– Парвардигоро, умла бандагонатро ба ислому ба имону ба китоб мтарам гардон!
ама баробар «Омин» гуфта, даст ба рй кашиданду ониби Дарахти олам нигаристанд, ки он о марде харсавор намудор шуд. Гирди дарахтро тоб хрда, себу нок, норину турин, кадую харбуза, тарбузу лаблабу, сабзию пиёз ва дигар меваоти дар шохао бо ресмон басташударо бо авас нигаристу гулои оазиро бй кашида, яке аз бозичаоро кандан шуд.
– Вай девоная бинед! – Назорату Нигинаро бо орин нихта кард Назокат. – Болои хар чаппа шиштас!!
– Вай девона не! – дарол авоб гардонд Гулсимо. – Вай мири Наврз!
– Инаш ч гуфтан гап?
– Мир амир аст, яъне оким, подшо. Мири Наврз сарвари базми имрза аст ва окимияташ як шаборз давом мекунад. ар ч фармояд, бечунучаро иро мешавад.
– «Мур» гяд, мемурем?!
– Вай асло гапи даал намегяд. Мири Наврз хушсухан аст, мардумро механдонад ва хушол мегардонад. Аз амин сабаб вайро Мири ханда ам мегянд.
– Ана акнун амааш фамо. Сабаби ба хар чаппа нишастанаш маълум, масхарабоз будааст вай!
– Бале, ба аспи фарбе нею ба хари лоар нишастанаш, ба ойи бози подшо ба даст калзо гирифтанаш, ба ойи хидматгор худро бо бодбезан бод заданаш, ба ивази либосои гаронбао куртаю шалвори кна пшидани мири Наврз масхараю мазаммати шоону амирони авобаланд аст. Имрз бе иозати Наврзшо атто окими Хуанд лумае ба даон намебарад!
– Наход?
– Гулсимо дуруст мегяд. Дар назди Дарахти олам пайдо шудани Мири Наврз оози хушолист. ама гшо интизоранд, ки ч фармон медиад…