Мири Наврз дасти росташро баланд бардоштан амон садои карнаю сурнай ва дафу доира ба фалак печид. Дарвозаи навсохтаи мааллаи Сари баланд калон кушода шуду аввал Пири бузургвори Хуанд пероани сабзрангу омаи сафед дар тан амрои окими шар ба идо даромаданду аз пайи оно мемонон аз Хоразму Бухорою Самаранд, Фаронаю Хатлону Исфараю Истаравшан дастафшон одоби саломи ом бао оварда, ба тахти Наврз нишастанд.
Мири Наврз дасти чапашро баланд бардошту баробари овози карнай ама хомш шуданд. Аммо овози Наврзшо мутантан ва хеле баланд садо дод:
– Дар ама давру замоно Наврзи бузург бо каломи гуарбори шоири бошараф ооз мешуд. оло ки мо расму одати дадою бвоои худро аз нав зинда мекунем, шоири аз ама баобри Хуандро ба сана мехонам. ам шеър ва ам иззати нафси ин шоир дар баланд бартар аз ки Рухак асту шеъри равонаш чу оби Сайун файзу таровати хоса дорад.
Марабо, эй Пири барнодили Хуанд.
Азбаски Наврзшо номи шоирро мушаххас нагуфт, мардуми иштиёманд бо шаву авас ба минбари шафати Дарахти олам дида дхтанд, ки аз минбари масид пантар ва баландтар буд.
азрати Шайх Маслиатдин, ки бо тахаллуси «Калом» шеър менавишт, гули сиягш дар даст солор аз ой хест:
Гули баман, ки дар даст дорем, рамзи баор аст. Имрз ар як гиё бо як калом аз хок сар мекашад ва гули баор ба чашму дилу кошонао зеботарин ва поктарин дуруд меорад:
Мири ханда шобайти наврзиро бо лани мутантан такрор карду пеши мемони асос омад:
– Ч хуш ки окими умоюнбахт ва карумултахти Хуанд Мамуд ибни Иброими арохон бо узури мубораки хеш базми моро шуку шаомати сутург бахшиданд. аноби волоазрат ва азимушшаън ният доранд, бо шеваи хуанд мову шуморо муборакбод гянд. Марабо, аноби олиадр!
окими пурсалобат аз ой нимхез шуда, бо лани шикастаи тоик гуфт:
– Имрз ман яке аз шумоон. Бо деоно гирди як хон нишаста, алвои суманак мехрам. Чунки деон дсти мову шумост. Шодии деон шодии мову шумост. То олам бошад, деон бошад. ар рзи мо амин хел Наврз бошад! Баори нав мрак шавад!
Мири наврз бо чераи пурханда ар ду дасташро аз китф сале боло бардошта, мисли бодфиррак давр занонду идго ба хурш омад. Олиаи Наврз савори аспи сафед ва ороста бо пироани сап-сафеди оар дар базмго ба гардиш шуръ карду аз нигои серофаринаш ба чор тараф гул мерехт. Бетарин овозхоно бо навои синахурши мутрибони чирадаст булбулхон мекарданду раосаои товусхиром бо илваи мавзуни аду омати расо дилу дидаоро мафтун месохтанд. Аз ониби Сайун боди гуворо вазида, ба варзишгарони вазнбардор ва палавонои нерманд мадори тоза мебахшиду лаклаки кдакони сершавунро торафт баланд мебардошт. Дорбозон маорати ол нишон медоданду духтарони инобадаст ва гулто дар сар арунчак мерафтанд. авонмардон аз болои оташи баланди гулхани наврз чусту чолок парида, гуно месзонданду наврасон машули хурсчангу тухмбоз буданд. Шоирон дар ар куну канор шеър мехонданду Зиёуддини Хуанд ахтари рахшони муошираи наврз буд:
Коргардони асосии маъракаи бузург Наврзшо лазае арору ором надошт. Бо сару рйи арашор аз як раста ба растаи дигар, аз сари хони як маалла ба мааллаи дигар, аз давраи як мусобиа ба давраи дигар беист хар медавонду ба олибон тфаи идона месупурд, малуборо бо сухани ширин дилбардор мекард. Беинтизоморо ба тартиб меоварду танбалонро ба аракат меандохт. Бо мардум азлу шх меорост, савол медоду авоб мешунид ва агар посух маъул ояд, аз хрин адя мебаровард.
Нигинаву амакдухтаронаш низ сабру арор надоштанд. Бо одати дерина – дастобадаст аз як гшаи идго ба дигараш рафта, ама чизро дидан ва ар ч бештар лаззат бардоштан мехостанд. Дар яке аз гардишо Мири Наврз оноро ниго дошт. Ришу фаши пану дароз ва мйлаби печонашро силаю амвор карда, аммо ниоб аз чашм нагирифта, баланд нидо баровард:
– Эй духтарои зебо, ба ар сеятон як савол дорам. Касе аввалин шуда, дуруст авоб гадонад, мукофот мегирад.
Чанд ангоматалаб дарол оноро гирд гирифта, имкони гурез надоданд.
– Гш кунед, духтарако: паррандае, ки ду пой дораду даст надорад, лекин мисли подшо то дорад, ч ном дорад?
Назокату Назорат аросон Нигинаро нигаристанд. Вай заррае худро гум накарда, ктоу баланд авоб гардонд:
– Хурс…
