– Офарин, зебояки бобо! – Наврзшо зуд аз хрин се анди хурсак баровард ва ба дасти Нигина дод: – Ин мукофот барои озиравобият. Тавон ар сеяшро худат хр, натавон – ар сеятон якто хред ва шод кунед.
Аз Наврзшо мукофот гирифтани Нигинаро шунида, Гулсимо мисли дигарон вайро табрик карду оиста пурсид:
– Камарбанди гулдзии модарат адя фиристода куост?
– Дар халтаам. Ана…
– Ба акоям набахшид?
– Паго боз мековам, лекин Мирмаликро намеёбам. Намедонам, дар куо бошад…
– Аз дасташ тфа гирифтию нашинохт?!
– Ту чио мегй? Кай тфа гирифтам??
– озиракак. Ана, дар дастат…
– Оъ.. ин мукофоти Мири Наврз…
Гулсимо базав хандид:
– Офарин, духтари озиравоб! Наход нашинохта бош, ки акои ман ба ту хурсанд бахшид?!
Гунаи Нигина мисли хурсанд арувон шуд. Лек худро дарол ба даст гирифту тфаи модар аз халта берун овард ва болу пар бароварда, ба сурои Мири Наврзи бузург – Мирмалики Хуанд парид…
Бо камарбанди наврзии аз номи Бимастура адяшуда миёнро макам баста, Мирмалик амрои Сабзал ба Ворух омад барои аёдати тао ва ам фотиагир. Пас аз олй ва дидорбин гуфт, ки дар аспрези Исфара мусобиаи чобуксаворон ва камонварон баргузор мешаваду барваттар омадаанд, то ба тайири боду аво мутоби шаванд ва аспо бемалол кфти ро бароранд.
– Расо дар ваташ омадед, – изори хушнуд кард Шайх Бурониддин. – Мо азми сафари Сиякл доштем. озир Абдулсайиду Абдулмаид меоянд, шумо болои кат нишаста, як пиёлаг чой ншида истед…
– Кадхудову дехудо куо?
– Амадсайид машули тиорат, ба Маринону Намангон рафтаг. Иброимхоа андаке нотоб, тафташ баланд…
– Вайро ба олаш гузошта, Сиякл меравем?
– Дехудо нигабони бисёр дораду ин клро азор бор дида, авсалааш пир шудаг. Чор нафар будему шаш тан шудем.
– Шашумаш к?
– Неъмат, писари Амади оангар.
– Саломатиш созай? – ба сбат амро шуд Сабзал.
– авони фарохбол шудааст, алмудом маро амхор ва дастёр мекунад. ол амрои Нигина ва Очанур ротша баста истодаанд.
– Дарвоеъ, Нигинаи озиравоб ч ол дорад? – пурсид Мирмалик.
– Рости гап, се рз шуд, ки надидаам. Кабутари мастура шудаг вай, тамоми рз дар пеши Очанур мешинад. Саба меомзад ва танбур менавозад. Го-го суруд ам мехонад. Китоби ту овардагиро арф ба арф азёд кардаг.
– Барояш боз як китоб овардаму атриёт…
– Ч хел атриёт?!
– Хушбйтарин атри олам. «Мушки Хуанд». Аз бетарин гулои парвардааш хоаракам Гулсимо бо маслиати модар тайёр када, тфа фиристод. Ваю Саодату Нигина дугонаи иёмат шудаг. Саодат китоб дод… Лекин… Кабутари мастура гуфтеду айрон шудам… Тфаоро ч хел супорам, тао?
– Падараш ояд, ба меди. Нигина акнун ба ар кас чера наменамояд.
– Эй бобо, Нигинара мо дигар а намебинем?!
– Худо медонад. Дар Ворух ама таводор, ба оидаю онуни духтардор сахт риоят мекунанд. Ана, падараш меояд, ар саволе доред, аз пурсед…
авонон дарол аз ой хестанду Абдулсайид бо Мирмалик дстона, аммо бо Сабзал амчу ошно мулоот кард. Абдулмаид бошад, ар дуро ба як чашм нигаристу чун шиносои дерин даст ба дасту китф ба китф расонд ва шоирона нидо кард:
Дарвозаи авлии андарун ичиррас овоз бароварда, кушода шуду Неъмат хурини пурбор сари китф дар уломгардиш намудор гардид. Нигои Мирмалик аз паси ба дарвозаи нимро лажид. Он о суроби духтаракеро дида, тфаи дугонао ёдаш расид ва бо овози баланд аз Абдулсайид пурсид:
– Амак, хоарам Гулсимою дугонааш Саодат аз Хуанд барои Нигина китобу алачизе тфа фиристодаг. Ба шумо диам ё ба Неъмат?
Мардон ба лабкушо фурсат наёфта, овози ширини Нигина гшнавоз садо дод:
– Акоон, ба амонат хиёнат накарда, ба дасти соибаш супоред.
асорати Нигина на густох, балки озиравобии навбат пазируфта шуд ва бо ишораи Шайх Бурониддин ияни чашминтизораш масофаи байни кату дарвозаро як адам карда, тфаоро ба кабутари мастура дастрас намуд.
– азор рамат, акоон! – нимовоз гуфт духтараки пардапш. –Ин дафъа биёед, дугонаоямро амро биёред.
Мирмалик ктоакак «хуб» гуфту бо чераи арашор афо баргашт ва чашм аз нигои тао гурезонда, ба Абдулмаид нигарист:
– Аспсавор меравем ё пиёда?
– Пиёда серза ро, – авобро мухтасар кард Шайх Бурониддин. –Аспоро бароред!
Баъде ки деистон дар афо монду кистон сар шуд, Абдулмаид уфли хомширо шикаст.
– Вате бори аввал шуморо дидам, дудодарон гумон карда будам. Лекин аз лафзи Сабзал фамидам, ки хуанд нею бегона аст…
– Чизе гуфтосед? Сабзал аргиз бегона нест! – хитоб кард Мирмалик. – Вай додархонди ман!
– Рост мегяд Мирмалик. ам мара ай додари он бетарай!
– Хуб кардед, ки бо ам бародар шудед.
Мо, ворухио, дсти он, амсояю рафии наздики худро «додар» мегем. Лекин… ар дуи шумо, ки аблан амсоя набудед, ч хел амдигарро ёфтед ва бародар шудед?
