Вақте Камолиддин шеър мехонд, машшотаи чирадаст чун бод парида, Нигинаро бо зару зевар оросту мувофиқи базми тараб либос пӯшонд. Ба дасту пояш абранҷин — ҳалқачаҳои тиллоӣ басту ба гарданаш анбаринаи хушбӯй овехт, ба кокулонаш мӯйбанди заррин басту ба сараш кӯлоҳи мурассаъ ниҳод ва пироҳани даққи мисрӣ пӯшонд, ки рангаш аз барф сафедтар буду нафистарин шоҳии гаронбаҳои замон ҳисоб мешуд. Ҳарчанд Нигина атласи Хуҷанд аз дебои Мисру Рум афзал медонист, нозу итоб накарду дар ҳавои нағмаи чанг оростаю пероста, гоҳ ошуфтаю гоҳе оҳиста ба рақс шурӯъ кард. Саҳнагилемро як давр гашту ба ҳолати ҷунуни рақс омад. Вай сад паёму салом аз пасу пеш мешунид, лек ба алейк лаб накушода, ончунон зебою шӯрангез чархид, ки ақл аз дилҳо рамиду ҳар шефтаеро ҳаваси рӯйи гулғунча дар сар шуд. Ҳар кадоме мепиндошт, ки Нигина сӯйи ӯ хиром дорад ва чун як мушт мӯйи анбаринаш аз кӯлоҳ берун шуд, фарёди мастонаи ҷавонҳои чашмхумор аз толор берун париду ба осмон пайваст. Дигарон низ ҷунунӣ гашта, дар ҳавои рақси Нигина нақди ҷону нақди ҷайбро баробар пеши пояш мефишонданд…
Аз чеҳраи афрӯхтаи Хоразмшоҳ нур меборид. Аз ҳунару ҳусну ҷамоли Нигина чунон ба нишот омада, хуштабъ гашта буд, ки чун аз рақс фориғ шуд, пеши худ хонду хуш бинавохт, чашмонашро бӯсид, инъоми бисёр фармуд ва сухани шоҳона бо рубоӣ оғозид:
Ҳусну ҳунари волои ту дар дили ман ҷой гирифт, эй кабки хушхироми булбулободи Ғӯрганҷ! Аз ин пас кошонаи дили ман ҷавлонгоҳи туст! Аз ин пас арӯси мамлакат унвони туст, эй парирух! Аз ин пас ту фақат барои ман мерақсӣ, эй кабутари ҳарам!!
Магасҳоро аз саҳна ронед!!!
Нигина замини хидмат бибӯсид ва бо лутфу тавозӯи ҳар чӣ тамомтар булбули гӯё шуд:
Хоразмшоҳ аз бадеҳаи раққоса дучандони аввал шод гашту «Зеҳ!» гуфт ва надимон дарҳол кому даҳони Нигина аз тилло лабрез гардонданд.
— Базми имрӯзаи мо накӯтар шуд аз ҳама базмҳои дигар! — шоду хуррам нидо баровард Хоразмшоҳ. —Маҳастии замон ба паҳлӯи ман омад! Вале имрӯз аз раққоса ғазал нахоҳам. Ҷилва намо, кабки дарӣ!!
Навои мутрибу садои хунёгар ҳар ду забон як карда, бо замзамаи оҳанги «Ҳиҷоз» Нигинаро фарёд намуданд, ки бихурӯшад ва рақс беҳуш кунад. Ин карат Нигина ба ангуштони худ гул баста, ба саҳна баромад ва чун ба ҷилва даромад, ба назари базмиён чунин намуд, ки хиромиданаш мисли рақси гул аз насими навбаҳорон нафису дилрабост. Овози пойи Нигина дар гилеми абрешимӣ зарбу лаҳни махсус дошт ва ин сарви маҳваш чу ба рақс гарм гардид, аз боди домани гулбезаш дар чашму дили хурду бузург оташи хирадсӯз даргирифт. Ҳамаро аз бехудӣ хун дар шараён ҷӯшиду дил ба фарёд омад. Вале касеро маҷоли руҷӯи эҳсос намонда буд. Ҳама аз Хоразмшоҳ ҳарос доштанд, ки бо амри қотеъ магасҳоро аз саҳна ронда, Нигинаро кабутари пеш хонда буд. Ҳатто Ҷалолиддини мафтуншуда ҳам овоз баланд намекард. Сайфуддини хушилҳом низ хомӯш менишаст, ҳарчанд мехост бо ҳазор забон васфи Нигина кунад. Вале шодгунаи моҳсимо парвои оламу одам надошт, бо нозу адои ҷонгудоз ва ҳусну ҳунари баландпарвоз дилу дин ба ғорат мебурд.
Дар авҷи самоъ муғаннӣ бо сӯзу гудоз гӯши борбат битофту он бо ғаму ҳасрат зор-зор нолида, дилҳоро об гардонд. Нигина мисли кабутари нимбисмил беист бол меафшонду занҳо ба риққат омада, оби чашм мерехтанд. Аммо Мирмалик гумон мекард, ки шоҳпари боли ҳумо бар сараш мерезад. Зеро аз ҷавонӣ ин паррандаи биҳиштиро дӯст медошту дастомӯз кардани кабутари Ворух орзуи деринааш буд.
Нолаи борбатро садои тарабангези даф барҳам заду кабутари бисмил ҷон гирифт ва чуст аз ҷой баланд шуду боли парвоз кушод. Рухи Мирмалик аз шодӣ чун шамъи паҳлӯяш фурӯзон шуд. Аз ҷой хесту хост гулбонги шодӣ занад, вале саривақт худро ба даст гирифт. Айнан дар ҳамин лаҳза Нигина сӯяш нигаристу дид, ки маҳбуби дилаш, бахткушояш чун сарви баланде рост истодаасту чеҳрааш чу офтоб медурахшад. Пурмеҳр назаре сӯяш афканду даст рӯйи дил ниҳода, паёми дӯстгонӣ эҳдо намуд. Аз шӯълаи нигоҳ рухи Мирмалик оташгун шуд. Шодгуна ба ваҷд омаду ончунон бо ноз ҷилва кард, ки чанд ҷавон мадҳуш шуда, бесадо ба фарш афтиданд. Инони тоқати Мирмалик аз дасташ рафту бехудона наъра зада, кисаи пурзар пеши пойи Нигина партофт!
Аҳли базм барқосо ҳушёр ва дилхавотир шуданд. Зеро Хоразмшоҳ аз хашм зарду сурху сафед гашту рагҳо аз гарданаш бархост. Бадқаҳрона даст афшонду пой бар фарш зад ва чун шери жаён ғуррид:
— Беадаб кист?!
