Яъне, ки Алои дину дунё,
Султони муҷоҳиди музаффар.
Шоҳе, ки кашад камони туғро-ш
Тири гардун ба хатти меҳвар.
Шамшер зи Ҳафтхони ҳайҷо
Мехӯрд ғизо зи косаи сар.
В-аз хуни муборизон ба ҳар сӯ
Паррон шуда чун ҳубоб миғфар.
Мерафт хаданги барқпайкон
Бар ҳошияи саводи лашкар.
Андар паи оби зиндагонӣ
Дар зулмати разм чун Сикандар.
Эй ояти кибриёи шоҳӣ
Дар хатти китобаи ту музмар.
Таърихи ҷалоли тоҷдорӣ
Бар нақши нигини ту муқаррар.
Фармони туро, ки дар ҷаҳон бод
Аз мисраъи азми ту равонтар.
Дарё ба забони мавҷ хонад
Дар ҳалқаи гӯши моҳии кар.
Теғи ту ба лафз гар дарояд
Мар тӯтии нутқро баробар.
Хуршед кунад ба меҳр дар кон
Нақши лақаби ту бар рухи зар.
В-аз адли ту беш барнаёяд
Бо теғи кашида шоҳи Ховар,
То шох занад ниҳоли давлат
Динро ба заҳоби адлпарвар,
Аз лутфи ту атр менишинад,
Бар ашҳаби бодпои анбар.
В-аз теғи ту об мегурезад
Дар зовияи масомгавҳар.
Шамшери ту ҳуҷҷатест қотеъ,
Бар мункири миллати паямбар!
Туғрои ту оятест зоҳир
Дар мусхафи ихтиёри кишвар.
Он гоҳ, ки чу гирди бода хасмат
Афтод бурун зи даври соғар.
Чун кӯҳ сипоҳи ӯ гарон шуд,
Аз бас пайкон, ки дошт дар бар.
То зулфи арӯс фатҳ гардад,
Аз гарди сипоҳи ту муанбар.
Дар маърака бод лашкаратро
Иқбол зафарнамою раҳбар!
Хоразмшоҳ шодмону ҳайрон ва хандон гуфт:
— Офарин, эй шоири сухандон! Лафзи ту ҳама хубу ба маънӣ ҳам осон будааст. Шод бош, ҳар байте ба ҳазор дирам харидам!
Базмиён лаб ба табрик ва таҳсин кушоданду Сайфуддин бо таъзим ва табассуми фарох посухи ом дода, дар паҳлуи Ҷалолиддин идомаи сухани шоҳро интизор истод.
— Модарам мегӯянд, ки шеъри ту дар баландӣ аз манораи Бухоро болотар асту дар як соат фар-фар даҳ шеъри тар гуфта, анвариёну унсуриёнро ба як нӯл задаӣ! Таърифи модар хушам омад ва ҳоло, ки дар хидмати мо падидор гаштаӣ, сухан фошофош мегӯям: агар саноати шеър ба осмони ҳафтум расонда тавонӣ, дар шариати подшоҳӣ ба назми ту илтифот кардан моро воҷиб бошад. Азеро аз шоири бузург ҳам шоҳон ифтихор доранду ҳам бандагон.
Эй булбули Исфара! Бо чашми шоирона шамъу султону парчамро нигар, Санҷару Искандар ба ёд овар, аз ҷилваи канизону ишваи нигорон дар базми олӣ илҳом дарёб ва ончунон бадеҳа гӯй, ки аз тиллои Чин беҳтар ва аз анбари соро муаттар бошад!
Марду занҳои маҷлиснишин аз хӯрдану нӯшидану гап задан бозистода, бо ҳисси кунҷковӣ шоирро нигаристанд. Мутриб, ки дар ҳама ҷо ёри суханвар аст, ба навохтани як савти маҳин пардохт, то илҳом ангезад. Сайфуддин бо нигоҳи пурназокат ӯрову аҳли толорро навозиш намуда, Мирмалику Нигинаро дарёфт, ки ҳар ду лаб ба дуо кушода буданд. Ба ҳамдигар табассумҳо тӯҳфа карданду шоири болидарӯҳ, тезбин ва борикхаёл ба султону парчаму шамъҳои фурӯзон назар афканда, ин ҳамаро хаёлан ба ҳам пайваст ва тору пуди суханро бо радифу қофия омехта, ба шеърбофӣ шурӯъ намуд:
Зи шоми парчами султон ҳилоли фатҳ шуд пайдо,
Чу шамъ аз сар гирифт ин боргоҳи мулку дин боло.
Ба сони чашмаи хуршед оби мулк шуд равшан,
Зи гарди мавкиби султон Алоуддин в-ад-дунё.
Шаҳи хусравнишон Санҷар, ки чун дар саффи кин ояд,
Муҷавваф гардад аз тираш чу новак найзаи аъдо.
Сикандарояте, к-аз Тур Мӯсовор бинмояд,
Чунон дар кӯҳи торикӣ дили хасмаш яди байзо.
Ҷаҳондоре, ки теғи осмон бар сафҳаи теғаш
Кунад аз хуни бадхоҳон мисоли фатҳро туғро.
Агар тӯфони кини ӯ ба Машриқ ҳамлае орад,
Ба ҷуз мардумгиё дар Чин намонад сурате барпо.
Агар моҳи ливои ӯ шабе хирман занад дар Чин,
