Я нат не павярнулася на канапе. Ну мы ж ужо высветлілі, што ты не Віталь... Цікава, а вось мая непрыязь да імені ”Яўгеній” - ці не была таксама ад рэптыльнай памяці? Ува мне ж частка асобы той Яўгеніі... Госпадзе, яна ж, па-сутнасці, мая біялагічная маці! Цікава, Корвус не стаў маім бацькам па этычных меркаваннях, альбо таму, што не хацеў мець да мяне бацькоўскіх пачуццяў, а нібыта ўваскрэсіць сваю каханую?
Нарэшце настала цішыня - алілуя. Але потым штось бразнула, хуткія крокі - і мой памерлы муж схіліўся нада мной і дыхае, нібыта прабег вярсту.
- Што... што з табой?
- Я табе не дазваляла заходзіць.
Заміж абурэння ён выцер лоб і выгукнуў з палёгкай:
- Дзякуй Богу...
І дадаў ужо буркатліва:
- Немаведама што перадумаў... Дзверы замкнёныя знутры, святла няма, ты не адзываешся, тэлефон недасяжны...
Запаленае святло няветла ўдарыла па вачах. Я неахвотна села. Няўжо новая порцыя маны з дастаўкай на дом? Цікава, у кампутарных гульнях “мана” з націскам на першым складзе - энергія для выраблення магіі. Гойсаеш па віртуальным свеце і здабываеш тую ману. Шукаеш яе крыніцы. Бо без яе не ўжывеш ніякага заклінання - ні тэлепартацыі табе, ні ацалення, ні вогненнага шара. З маной, дзе б ні стаяў націск, жыць прасцей...
- Паслухай, я вінаваты, ты мяне, магчыма, ненавідзіш, але нам усё-ткі давядзецца пагаварыць...
Канапа прагнулася пад цяжарам прыхадня.
- Яўгеній, я шаноўная ўдава. Мне пасуе віктарыянская задуменнасць і самота. А яшчэ капялюш з чорным пяром.
- Жартуеш - значыць, ачуняла... Скажы, калі ты ездзіла з Саламярэцкім у зачынены дыспансер, з кім там сустракалася? Можа, штосьці незвычайнае бачыла?
Ого, а кантора працуе... Ці не сядзеў у тым чорным джыпе, з якім мы сустрэліся, Віталь? Я адказала праўду:
- Бачыла прывідаў мінулага. А што? Быў час - ты сам мяне цягаў па закінутых сядзібах кожны тыдзень.
Віталь сядзеў, унурыўшыся, з напружанымі плячыма, нібыта несправядліва арыштаваны на лаўцы падсудных.
- Ты сапраўды верыш, што ўсё, напісанае ў сшытку ды фанфіку, - праўда?
Я не стала расказваць пра сваю абуджаную другую асобу... Пра тое, што я памятала пра Люцыяна Корвуса і што адчувала да яго. Два Корвусы - гэта ўжо дыягназ.
- Пасля вашага ад’езду ў адным з будынкаў дыспансера знайшлі труп вартаўніка. Лук’яна Сцяпанавіча Дзякловіча. Здаецца, ён быў навукоўцам-аматарам.
- Трупа не бачыла.
Галоўнае - не сарвацца на істэрыку.
- І самае цікавае, Вірынея, труп выглядае так, нібыта праляжаў месяц. Хаця Дзякловіча тыдзень таму бачылі жывым. І хто вас запусціў на тэрыторыю дыспансера, калі не было каму адчыніць вароты, акрамя сабак?
Я маўчала. Неяк не адчувала моцы прыдумаць праўдападобныя версіі.
- Ну, у любым выпадку, тут справы закончаныя, мы з табой едзем на Куршскую касу.
Лагічны пераход... І адказ лагічны.
- Не.
Мне цяпер ёсць з чым параўноўваць вастрыню пачуццяў... Цела майго суджанага ўжо збуцвела, стала прахам... Як залатое руно, якое на тысячу год забыліся ў каморы Медэевых нашчадкаў побач з амфарамі з віном і воцатам.
Віталь пацёр пальцам лоб, разгладжваючы неіснуючы шнар.
- Я разумею, што ты крыўдуеш і за свайго батаніка. А я, між іншым, яго выратаваў. Сцёр запісы. Пайшоў на злачынства.
Я недаверліва падняла вочы на колішняга мужа, той патлумачыў са змрочным гонарам:
- Ніхто не даведаецца, што вы там былі. Смерць Дзякловіча спішуць на хранічную хваробу. Занадта вялікія людзі зацікаўленыя, каб усе канцы патанулі ў дрыгве.
Ён відавочна лічыў, што ягоны ўчынак выправіць мінулае.
- Гэта нічога не зменіць. Віталь Корвус памёр і даўно аплаканы.
На мабільніку зайгралі “Ліцвінтролі”. “Пахне чабор... Па-па-пахне чабор...” Савецкі паэт Броўка не ўяўляў, колькі металу можна закатаць у ягоныя лірычныя радкі.
- Гэта Мацей Саламярэцкі тэлефануе. Запрасі яго. Ён ужо каторы час пад тваім вакном тырчыць. А то я сам запрашу...
Значыць, двубой? Я, адчуваючы сябе хрушчом, якога праганяюць па кардонным лабірынце з дапамогай шпількі, націснула зялёную кропку на экране і, не слухаючы ўсхваляваных пытанняў Саломы, кінула:
- Заходзь.
Ён уклаўся ў пятнаццаць секунд.
Два мае мужчыны глядзелі адзін на аднаго так, як... як мужчыны, што прэтэндуюць на адну жанчыну (трон, прэмію, месца за столікам). Калі б паміж іхнімі позіркамі паставіць шклянку з вадой, закіпела б.
- Твая праграма аказалася бракаваная, - нарэшце холадна вымавіў Віталь. Мацей нават не спрабаваў схаваць зласлівай усмешкі.
- Ведаеш, злодзей, які наракае, што выцягнуў пусты кашалёк, не выклікае спачування.
Ён не заікаўся! Зусім! Мусіць, падарунак Магістра!
Фальшывы Корвус хмыкнуў:
- А ты ведаеш, геній недароблены, што той вірус, які ты прыдумаў для сваёй праграмы, мабыць, каштоўнейшы за яе?
І, гледзячы на выцягнуты твар Мацея, канстатаваў:
- І не падумаў, значыць. Птушка Божая. Цябе закрылі б. За кампутарнае шалберства. У цябе ж цяпер рэпутацыя... Няма каму заступіцца. Закрылі б, і нікуды не падзеўся ад супрацоўніцтва. Ніхто б мілыя размовы больш не вёў. Хіба што па нырках.
- І... чаму ж мяне не зачынілі? - саркастычна папытаўся Мацей.
