— Heta ty, Chery?.. A dzie Hibaryjan?
— Krys, Krys… jaho niama… ty ž sam kazaŭ, što jaho niama.
— U snie ŭsio moža być, — pramoviŭ ja niaspiešna. Ciapier ja nie byŭ upeŭnieny, što bačyŭ son. — Jon niešta skazaŭ, jon byŭ tut, — pramoviŭ ja.
Mnie strašna chaciełasia spać. Kali tak chočacca spać, značyć, splu, pramilhnuła dziŭnaja dumka. Ja dakranuŭsia hubami da chałodnaha plača Chery i ŭlohsia jamčej. Jana niešta adkazała mnie, ale ja ŭžo zasynaŭ.
Ranicaj u zalitym čyrvonym sviatłom pakoi ja ŭspomniŭ, što adbyłosia nočču. Havorka z Hibaryjanam mnie prysniłasia, a što było pasla? Ja čuŭ jaho hołas, u hetym ja pierakanany, ale ŭspomnić, što jon skazaŭ, nie mahu. Praŭda, jon nie havaryŭ, a čytaŭ lekcyju. Liekcyju?..
Chery myłasia. Čuŭsia šum vady ŭ dušavoj. Ja zazirnuŭ pad łožak, kudy niekalki dzion tamu zakinuŭ mahnitafon. Jaho tam nie było.
— Chery! — huknuŭ ja.
Jaje tvar, zality vadoj, pakazaŭsia z-za šafy.
— Chery, ty nie bačyła pad łožkam mahnitafon? Maleńki, kišenny…
— Tam lažała šmat rečaŭ. Ja skłała ich tudy, — jana pakazała na paličku z lakarstvami kala aptečki i znikła ŭ dušavoj.
Ja ŭskočyŭ z łožka i pašukaŭ tam, ale ničoha nie znajšoŭ.
— Ty nie mahła jaho nie zaŭvažyć, — skazaŭ ja, kali Chery viarnułasia ŭ pakoj.
Jana moŭčki rasčesvałasia pierad lusterkam. Tolki zaraz ja zaŭvažyŭ, jakaja jana blednaja. Jaje vočy ŭ lusterku pazirali na mianie nasciarožana.
— Chery, — uparta, jak asiol, pačaŭ ja znoŭ, — mahnitafona na palicy niama.
— Ty ničoha bolš nie chočaš skazać mnie?
— Daruj, — marmytnuŭ ja, — ty maješ racyju, heta hłupstva…
Nie chapała, kab my pasvarylisia!
My pajšli sniedać. Chery rabiła ŭsio nie tak, jak zvyčajna, ale ja nie moh zrazumieć, jakaja tut roznica. Jana da ŭsiaho pryhladałasia, časam nie čuła, što ja joj kažu, zachoplenaja svaimi dumkami. Ja zaŭvažyŭ, što vočy ŭ jaje bliščać.
— Što z taboj? — spytaŭsia ja šeptam. — Ty płačaš?
— At, nie čapaj mianie. Heta niesapraŭdnyja slozy, — prašaptała Chery.
Vidać, treba było vysvietlić usio da kanca, ale ja bolš za ŭsio na sviecie bajusia „ščyrych razmoŭ”. Mianie turbavała zusim inšaje. Choć ja i viedaŭ, što intryhi Snaŭta i Sartoryusa mnie tolki prysnilisia, ja pačaŭ uspaminać, ci josć na Stancyi choć jakaja-niebudź zručnaja zbroja. Ja nie dumaŭ, navošta jana mnie, — prosta chaciełasia jaje znajsci. Ja skazaŭ Chery, što mušu pajsci ŭ trum i na składy. Jana moŭčki pajšła sa mnoj. Ja kapaŭsia ŭ skryniach, vyniuchvaŭ u kantejnierach, a kali spusciŭsia na samy niz, nie zmoh adoleć žadannia zazirnuć u chałodnuju kamieru. Mnie nie chaciełasia, kab Chery zachodziła tudy, tamu ja tolki pračyniŭ dzviery i ahledzieŭ usio pamiaškannie. Pad ciomnym pokryvam pa-raniejšamu adroznivalisia abrysy cieła niabožčyka, ale z taho miesca, dzie ja stajaŭ, nielha było ŭbačyć, lažyć tam čarnaskuraja ci nie. Mnie zdałosia, što jaje niama.
Ja praciahvaŭ błukać, tak i nie znajšoŭšy ničoha vartaha ŭvahi. Nastroj usio bolš i bolš psavaŭsia. Niečakana ja zaŭvažyŭ, što pobač sa mnoj niama Chery. Zrešty, jana adrazu ž zjaviłasia — zatrymałasia ŭ kalidory, ale ŭžo adno toje, što Chery sprabavała addalicca — a joj ža doraha kaštavała pakinuć mianie choć na chvilinku, — pavinna było nasciarožyć mianie. Ja pa-raniejšamu imitavaŭ pakryŭdžanaha, karaciej, pavodziŭ siabie nadzvyčaj dziŭna. Razbalełasia hałava, ja nie moh znajsci nijakich paraškoŭ i, złosny, jak čort, pierakapaŭ usiu aptečku. U apieracyjnuju isci nie chaciełasia, i naohul u mianie ničoha nie ładziłasia. Chery, jak cień, błukała pa pakoi, časam niekudy znikała. Pasla poŭdnia, kali my paabiedali (zrešty, jana naohul nie jeła, a ja žavaŭ biez apietytu — u mianie tak traščała hałava, što ja navat nie sprabavaŭ prymusić Chery pajesci), jana raptam sieła pobač i pačała skubci moj rukaŭ.
— Što? — nieachvotna azvaŭsia ja.
Mnie chaciełasia pajsci navierch, bo zdavałasia, što truby pieradajuć słaby vodhuk stuku — vidać, Sartoryus zajmaŭsia aparaturaj vysokaha napružannia. Ale ad adnoj dumki, što daviadziecca brać z saboj Chery, znikała ŭsialakaje žadannie isci. Prysutnasć Chery ŭ biblijatecy była choć krychu zrazumiełaja, ale tam, siarod mašyn, heta moža dać padstavy Snaŭtu dla niepažadanych zaŭvah.
— Krys, — prašaptała Chery, — a jak u nas z taboj?..
Ja mižvoli ŭzdychnuŭ. Nielha skazać, što heta byŭ ščaslivy dzień.
— Usio cudoŭna. A ŭ čym sprava?
— Ja chaču z taboj pahavaryć.
— Kali łaska. Ja słuchaju.
— Ale nie tak.
— A jak? Ja ž tabie kazaŭ, što ŭ mianie vielmi balić hałava, dy i kłopataŭ šmat…
— Kab tolki było žadannie, Krys.
Ja prymusiŭ siabie ŭsmichnucca. Napeŭna, heta vyhladała pakutliva.
— Dobra, kachanaja, kažy.
— A ty skažaš mnie praŭdu?
Ja padniaŭ brovy. Taki pačatak mnie nie padabaŭsia.
— Navošta ja budu ciabie padmanvać?
— U ciabie mohuć być pryčyny. Surjoznyja. Ale kali chočaš, kab… nu, viedaješ… tady nie padmanvaj mianie.
Ja pramaŭčaŭ.
— Zaraz ja nieštačka tabie skažu, ale i ty mnie skažy. Dobra? Usiu praŭdu. Niahledziačy ni na što.
Ja nie paziraŭ u jaje vočy, a jana łaviła moj pozirk. Ja zrabiŭ vyhlad, što nie zaŭvažaju hetaha.
