Мечык стаяў нездалёк ад Фарнага касцёла. Цішыня напаўняла цэнтральную плошчу Гродна і здавалася, што яе можна было адчуць скурай. У руках маладога гарадзенца пабліскваў востры, прыгожы меч. Самотны чалавек з выдатнай і небяспечнай зброяй, мог бы прыцягнуць нямала ўвагі, але на плошчы не было ні душы. Павольна павярнуўшыся, гісторык апусціў галаву, а потым рэзка падняў яе і паглядзеў у неба. Светла-шэрыя хмары віселі нізка над горадам, неба здавалася такім жа застылым, як і ўсё, што было пад ім. Мечыслаў правёў пальцам па гладкай паверхні клінка. Памарудзіўшы яшчэ секунду, ён павольна падняў руку з мячом, а затым апусціў яго і накіраваў у бок сквера Фары Вітаўта. Востры клінок успыхнуў рознакаляровым агнём. У тую ж секунду з яго канца вырваўся яркі фіялетавы прамень і ўдарыў у адно з дрэваў сквера. Яшчэ праз імгненне светлы дым ахутаў зялёную лістоту і закруціўся як ураган. І ў гэтым урагане, якi змятаў дрэвы і тыя лаўкі, што стаялі пад імі, нечакана сталі з'яўляецца сцены. Яны складваліся самі сабой з цаглін, якiя з'яўлялiся ў паветры. Спярша гэтыя сцены гарэлі яркім жоўтым агнём, а потым станавіліся бледна-сінімі і, нарэшце, набывалі натуральны, чырвоны колер. Яны раслі ўсё вышэй і ўжо вымалёўваліся велізарныя гатычныя вокны. Затым, над будынкам пачаў з'яўляцца высокi чарапічны дах, а бліжэй да вуліцы Замкавай падымалася масіўная вежа з радамі востраверхіх вокнаў. Яшчэ праз імгненне над вежай з'явіўся вялікі круглявы купал, а над ім, высока-высока ў небе, вырас доўгі шпіль, увенчаны крыжам, палаючым буяным полымем, гарачыя хвалi якога раскідвалі вакол іскры.
Мечыслаў уважліва глядзеў на гэтую неверагодную карціну. Малады чалавек бачыў, як ураган сцiх, а дым развеяўся. Усе агні, што праціналі сцены толькі што ўзьніклага будынка – патухлі. Погляду гісторыка адкрывалася, ва ўсёй сваёй прыгажосці, адроджанная Фара Вітаўта – калісьці адзін з самых вялікіх храмаў Вялікага княства Літоўскага.
Памарудзіўшы імгненне, малады чалавек зрабіў крок наперад і ў тую ж секунду… узляцеў. Праляцеўшы ў паветры больш за сто метраў, Мечыслаў апусціўся на дах толькі што адроджанага ім будынка. Перад яго позіркам рассцілалася вялікая і бязлюдная Савецкая плошча. Гісторык узмахнуў мячом і яркае фіялетавае зьзяньне прабегла па шэрым гродзенскiм небе. Непадалёк ад храма, які служыў цяпер своеасаблівай назіральнай пляцоўкай для незвычайнага маладога чалавека, стаў расці, ахутаны дымам і полымем, будынак ратушы. Невысокае збудаванне, з вытанчанымі класічнымі порцікамі і ўнутраным дваром, вельмі хутка паднялося над шэрым брукам. А крыху воддаль ужо бушаваў іншы ўраган. З паўднёвага боку плошчы, пераліваючыся і ўздрыгваючы ў паветры, падымаўся ўсё вышэй велізарны палац Радзівілаў. Вельмі хутка на будынку, якi працягнуўся больш чым на дзевяноста метраў у даўжыню, з'явіліся два франтоны і высокi барочны дах. З усходняга боку плошчы ўжо вымалёўваліся іншыя, ахопленыя агнём, сцены. Галоўны фасад дома, вядомага ў горадзе як Батаруўка, стаў даўжэйшы ў два разы. У цэнтры гэтага былога каралеўскага палаца, з'явіўся вялікі арачны праезд ва ўнутраны двор, а над дахам узнесліся шпілі трох вежаў, увянчаныя зоркамі. Трохi далей ад плошчы, за будынкам вялікай гасцініцы, Мечыслаў убачыў падняўшыся ў віхуры дыму буйны барочны палац Агінскіх. На месцы ампірнага будынка палаца Тэкстыльшчыкаў з'явіліся масіўныя, багата аздобленыя ляпнінай, пабудовы, а на вуліцы Савецкай вырас высокі і суровы з выгляду касцёл дамініканцаў, вежы якога раскідвалі іскры на брук тратуара. Нарэшце, непадалёк ад падножжа Фары Вітаўта, ярка бліснула жоўтая ўспышка і паўстаў бронзавы помнік каралю Стэфану Баторыю. Седзячы на кані манарх паказваў мячом на ўсход, у бок былых земляў свайго заклятага ворага – Івана Жахлiвага.
Мечыслаў задаволена глядзеў на зьмяніўшыся амаль да непазнавальнасці горад. Ён раскінуў рукі і стаў павольна падымаць іх над сабой. Меч у яго правай руцэ палаў агнём і пераліваўся яркімі колерамi, а ў небе над гісторыкам раз-пораз бліскалі белыя ўспышкі…
Уладзімір рэзка адкрыў вочы і сеў на ложку. Была ўжо светлая раніца. Жонка мінчука мірна спала побач. Гісторык правёў рукой па лбе:
«І чаму гэта мне сніўся Мечык, ды яшчэ і ў вобразе нейкага супергероя…» – падумаў малады чалавек.
Праз дзве гадзіны Уладзімір сядзеў за сталом і снедаў. Ён абдумваў адзiн з раздзелаў сваёй кнігі, над якой якраз працаваў. На кухні стаяў смачны пах кавы, а жонка маладога чалавека пабразгвала посудам, пакуль Уладзімір, праглядаючы навіны праз свой смартфон, еў булачку. Толькi мінчуку давялося дапіць свой ранішні напой, як ён пачуў званок.
– Алё, – сказаў гісторык, падняўшы трубку да вуха.
– Добры дзень, – павітаўся з маладым чалавекам жаночы голас. – Ці можна пачуць Уладзіміра?
– Я слухаю.
– Ой, вельмi добра… Уладзімір, вы, напэўна, мяне не памятаеце. Гэта Кася. Можа яшчэ не забыліся?
У галаве маладога чалавека пранёсся цэлы віхар успамінаў, звязаных з нечакана патэлефанаваўшай дзяўчынай.
– Я памятаю вас, Кася, – сказаў Уладзімір, і голас яго зрабiўся ўсхваляваным, – што здарылася?