Вакол іх гусцеў натоўп. Жураўскі падняў свой «дыпламат», буркнуў шафёру: «Даруй, брат»,— і ледзь не подбегам пайшоў да аўтобуснага прыпынку. Левую нагу пякло як агнём, аднекуль знутры зялёнай каламутай падымаўся страх. Люты страх перад тым, што магло адбыцца, каб у шафера аказаліся няспраўныя тармазы. «Размазаў бы я цябе па асфальце…» Яму аж моташна зрабілася.
Людзей на прыпынку было густа, яны штурмавалі аўтобусы і тралейбусы; лезці ў таўкатню з пабітай нагой Жураўскі не адважыўся. Сеў на лавачку перачакаць.
Ён сядэеў, гладзіў нагу і, каб не думаць пра тое жахлівае, што з ім ледзь не здарылася, назіраў за мітуснёй на прыпынку: «Жыццё — тэатр, а людзі — акторы ў ім». Вось нейкая тоўстая кабеціна з тортам палезла на пярэднюю пляцоўку аўтобуса; дзверы ляснулі, і бела-ружовае месіва папаўзло па іх знадворку і пэўна ж унутры. Бедная жанчына загаласіла, пляцоўка ўзарвалася лаянкаЙ, дзверы зноў адчыніліся, і нейкі раз’юшаны мужчына ў модным сінім пінжаку, шчодра запэцканым крэмам, пад рогвт пасажыраў выштурхнуў таўстуху на тратуар. А вунь малады хлопец убіўся ў тралейбус, а спартыўная сумка засталася за дзвярыма на раменьчыку, так і паехалі. А во яшчэ — пэўна, муж і жонка. Мужчына неяк залез у аўтобус, а перад носам у жанчыны дзверы зачыніліся, і яна засталася з вялізным пакункам і доўга лаялася і махала ўслед аўтобусу кулаком.
Жураўскаму цікава і смешна было назіраць усё гэта. Толькі што ён ледзь не загінуў над коламі грузавіка; толькі што яго выгнала Ірына — яшчэ раніцай ён палічыў бы гэта за катастрофу; у кішэні пінжака ляжала фатаграфія дачкі, пра само існаванне якой ён да сённяшняга дня нічога не ведаў, нават не здагадваўся, але Жураўскі не думаў пра гэта. Ён успрымаў навакольны свет праз прызму затуманенай свядомасці: відаць, мозг сам уключыў абмрончы механізм, каб даць яму магчымасць ачомацца.
