‘Tá mé dul isteach go Gaillimh ar bhád na maidine,’ a dúirt Caitríona lena máthair. ‘Caithfidh mé bronntanas a cheannach do Mhamó. Níl tada faighte agam fós dá lá breithe.’
‘Is dóigh go mbeadh sé chomh maith dhuit. Bheadh sé níos fiúntaí ar aon chaoi ná a bheith caite thiar ansin sa leaba an lá ar fad.’
Ba ar éigean a chodail Chaitríona néal an oíche sin ach an oiread. Nuair a bhuail an t-alarm ag a seacht, chuir sí as é. Níor chuala sí aon duine eile ag corraí sa teach agus níor éirigh sí go dtí an nóiméad deireanach. Amach an doras léi gan smidiú a chur uirthi féin ná cupán tae a ól. Rith sí ar cosa in airde síos an cnoc. Nuair a shroich sí an chéibh ní raibh nóiméad féin le spáráil aici! Bhí na hinnill tosaithe agus an bád réidh le tarraingt amach! Bhí Caitríona buíoch gur turasóirí ba mhó a bhí ar an mbád. Go hiondúil, bheadh sí breá sásta comhluadar a bheith aici a ghiorródh an turas uair an chloig go dtí an mórthír. Ach is beag fonn cainte a bhí uirthi inniu. D’aimsigh sí suíochán le hais na fuinneoige agus thosaigh sí ag cartadh ina mála, ag cuartú a fón póca! Chuirfeadh sí téacs ag Iain le rá leis go raibh sí ar an mbealach. Ach nach raibh a fón fágtha ina diaidh aici!
‘Scéal cam air,’ a dúirt sí agus cantal uirthi léi féin. ‘Tá mé chomh scaipthe na laethanta seo is go bhfágfainn mo chloigeann i mo dhiaidh.’
Ba mhór an mhaith go raibh socrú déanta aici le Iain cheana féin faoin áit agus am a gcasfaidís le chéile.
Bhí Iain ag fanacht le Caitríona taobh amuigh den ionad siopadóireachta ar an bhFaiche Mhór.
‘Cén chaoi a bhfuil Bríd ag déanamh?’ an chéad cheist a chuir sé uirthi.
‘Níl sí ach ag stracadh ar éigean. Ach tá sí curtha suas go Baile Átha Cliath acu — go hOspidéal Bheaumont.’
‘Agus meastú… meastú an mbeidh siadsan in ann aon cheo a dhéanamh? An dtiocfaidh sí as?’
‘Níl a fhios ag na dochtúirí féin fós. Ach dúirt Mam nach mbreathnaíonn sé go maith. Agus tá a fhios agat go mbíodh Mam ina banaltra.’
‘Tá sé sin uafásach! Bhí mé ag súil gur dea-scéala a bheadh agat.’
‘Faraor nach ea.’
Tar éis dóibh deoch an duine a cheannach sa siopa beag a bhí ar an mbealach isteach san Ionad shuíodar ar cheann de na cathaoireacha boga ag bun an staighre.
‘A Chaitríona,’ a dúirt Iain ansin, ‘an bhfuil tusa fós ag ceapadh gur timpiste a bhí ann? Gur timpiste a tharla do Bhríd arú aréir? Eadrainn féin anois.’
‘Tá mé siúráilte gurb amhlaidh a thit sí,’ a dúirt Caitríona. ‘Bheadh sé an-éasca le duine titim agus an méid mangarae a bhí caite thart ann. Ach tá daoine eile ag déanamh amach … gurb é Séamas….’ Stop sí. Bhí tocht ina glór. ‘Tháinig na gardaí chuig an teach againn tráthnóna inné,’ ar sí ansin. ‘Ba bheag nár thit an t-anam asam. Ní raibh aon choinne agam go mbeadh na gardaí ag teacht. Chuireadar an t-uafás ceisteanna orm. Faoi Shéamas a bhí a bhformhór. Tá Mam agus Daid cinnte glan gur ionsaigh sé Bríd agus gurb in é an chaoi ar tharla an gortú di. Tá a n-intinn déanta suas ag an mbeirt go bhfuil Séamas ciontach, sin gan chúirt gan bhreitheamh. Agus tá ordú agamsa gan aon bhaint a bheith agam leis. Cheistigh na gardaí mise chomh maith. Déarfainn go gceapann siad gur scabhtaera atá ann, a Iain?’
‘Níl a fhios agam. Ní hé an oiread sin aithne atá agam air, i ndáiríre. Caithfidh tú cuimhneamh gur i mbliana a casadh orm ar dtús é.’
Bhí Caitríona thar a bheith díomúch leis an bhfreagra a fuair sí. Shíl sí nuair a shocraigh sí castáil le Iain go n-oibreodh an bheirt acu amach céard go díreach a tharla do Bhríd. Bhí sí siúráilte go bhféadfadh an bheirt acu a chruthú don saol mór nach raibh baint ná páirt ag Séamas le gortú Bhríd.
‘Bhuel, tá aithne agamsa air ó bhí muid sa mbunscoil,’ a dúirt sí le Iain. ‘Tá aithne mhaith agam air. Duine lách, macánta atá ann. Ní ghortódh sé aon duine….’
‘Bhuel … tuigim cén fáth a ndéarfása é sin. Nach bhfuil an bheirt agaibh mór le chéile?’ Déanadh staic de Chaitríona. ‘Cén chaoi a raibh a fhios agat é sin?’
‘An oíche úd thíos ag an mbarbaiciú, d’oibrigh mé amach é.’
‘Ach bhí tú ag déanamh amach go raibh súil ag Séamas ar Bhríd. Nach in é a dúirt tú nuair a bhí mé féin agus tú féin amuigh ag breathnú ar an móta.’
‘Ní raibh mé ach ag baint asat. Ag méiseáil. Go bhfeicinn céard a déarfá.’ D’inis Caitríona d’Iain go raibh amhras ar a tuismitheoirí go raibh sí ag siúl amach le Séamas. Ach cén fáth, a d’fhiafraigh sí de go raibh a tuismitheoirí agus daoine nach iad breá sásta Séamas a chrochadh? Bhí sé ag cur mearbhaill uirthi.
‘Ach thuigfeá dóibh,’ a dúirt Iain. ‘Ó tharla go bhfuil cineál drochcháil air cheana féin. Nár ionsaigh sé lad strainséartha cúpla mí ó shin?’
‘Seafóid. Cé a dúirt é sin leat? Níor ionsaigh sé aon duine!’ Bhí Caitríona ag éirí teasaí. ‘An lad sin a bhfuil tú ag caint air, bhí sé ar meisce. Dallta. Bhí sé ag cur as do chol ceathrar le Séamas, Aisling. Dúirt Séamas leis éirí as an ngalamaisíocht agus a dhul abhaile dó fhéin. Bhrúigh sé an lad as an mbealach, ach bhí mo dhuine chomh dallta is gur thit sé i mullach an chlaí.’
‘Ní hin é an leagan atá ag daoine eile.’
