"Скажыце, даражэнькая, гэта ў вас,— тыцнуў пальцам,— арангутанг, шымпанзэ ці гарыла?"
Барадаты нібыта далікатна і культурна папрасіў, каб перасталі абражаць, ішлі сваёй дарогай, пакуль цэлыя. У адказ на гэта здаравяк вылупіў вочы, выставіў палец:
"Гляньце: ды яна ж дрэсіраваная! Гыр-р-р…"
Ён не мог пры даме сцярпець абразы і рушыў у наступ. Тады гэты здаравяк Коля схапіў за каршэнь, страсянуў, што аж трэснула адзежына, і загадаў:
"Ану, шуруй назад на дрэва! Хто дазволіў злазіць? Без спросу злезеш яшчэ раз — усе скабы пераламаю!"
— I вы палезлі? — Васіль ледзь стрымліваў смех.
— А што рабіць… Іх трое… Любы на маім месцы…
Васіль надумаў помсліва: "Так табе і трэба, страшыдла гарохавае" — і ўжо не мог стрымліваць нейкі дурны смех.
Патлаты глянуў насцярожана, і раптам скуль узялася смеласць:
— Я да вашага міністра дайду! Хуліганнё расперазалася, сярод белага дня на людзей кідаецца, а вам — хіханькі ды хаханькі. Харч пераводзіце ды лынды б’яце! Безабраззе!
"Ого, ды ў яго зубкі прарэзваюцца!" — здзівіўся Гарноська, раэумеючы, што проста ад патлаціка не адкараскаецца. Дастаў блакнот. На ўсе пытанні патлаты адказваў дакладна і ахвотна, але калі дайшло да знаёмай, а якой быў, калі напалі хуліганы, натапырыўся:
— Гэта мая асабістая справа! Вы бандытаў шукайце, а не маю знаёмую!
— Тады нічога не высветлім…— развёў рукамі Васіль.
— Што-о? Як гэта не высветлім?! — амаль істэрычна ўзвінціў голас патлаты.— Пры чым тут мая знаёмая?!
— А пры тым, што яна патрэбна як сведка…— абыякава паціснуў плячыма лейтэнант, даючы зразумець, што без сведак дайсці да ісціны ён не зможа.
Гэта падзейнічала. Патлаты аціх, аднак па тым, як муляўся, пераступаючы з нагі на нагу, можна было меркаваць, што гаварыць пра сваю знаёмую яму няма ахвоты.
— То дзе яна? — стаяў на сваім Васіль.
— Не ведаю…— на момант зніякавеў, потым пакрыўджана насупіўся патлаты.
— Нічога не разумею… Давайце па парадку: дзе была, што рабіла ваша знаёмая, калі вы палезлі на дрэва?
— Не палез, а мяне пад пагрозай сілы змусілі,— удакладніў барадач.
— Дапусцім, змусілі. А хто мог бачыць? Дзе была і што рабіла ваша знаёмая?
— Две была, што рабіла… Стаяла і рагатала разам з імі — во што рабіла! — Ён, адчувалася, чакаў спачування, а Васіля зноў стаў душыць дурны смех.
— Хто яна? Прозвішча, адрас? — ледзьве стрымліваючыся, запытаў ён.
— То каб ведаў…— уставіў долу вочы патлаты.— Толькі пазнаёміліся… Назвалася Галяй… Мо яшчэ такая Галя, як я Напалеон…— Схамянуўся, заморгаў: — Вам смешна?! Што тут смешнага?! Не забывайце — вы на службе…
— Ведаю. А вам не міліцыю вінаваціць, а самому трэба быць трохі пераборлівым у знаёмствах, а то яшчэ не тым скончыцца… Каб не міліцыя — мо ўсю ноч на дрэве прасядзелі б… Зрэшты, трэба яшчэ праверыць: мо самі па п'янцы залезлі, а потым прыдумалі знаёмую, нейкіх хуліганаў... Ад вас, як ад бровара, нясе! Мо пойдзем на экспертызу?..
— Н-е-е! — апанаваў спалох патлатага.— Не трэ-э-эба ніякай экспертызы-ы… Я-я пагарачыўся. Не трэба ніякага акта. Дзе ж вы тых хуліганаў зараз... Я-я… Усё ў парадку… Забудзем…
Не забыў! Праз тыдзень нашкройбаў скаргу…
I давялося Васілю Гарноську стаяць па струнцы перад яснымі вачыма падпалкоўніка Мятліцкага. Не дай бог трапляць з такоЙ справай да падпалкоўніка! Каб ён крычаў, лаяўся — было б лягчэй. Мятліцкі выпытваў ціха, спакойна, паглядаў з жалем і дакорам, бы ён, Гарноська, зганьбіў, запляміў не толькі сябе, а ўвесь аддзел, увогуле ўсю міліцыю. Васіль вінавата маўчаў, адчуваючы, як кашуля прыліпае да спіны.
Пасля прапаркі да самай ночы не знаходэіў сабе месца, усё валілася з рук. 0, як праклінаў сябе, што звязаўся з тым п’яным страшыдлам!
Назаўтра Мятліцкі паклікаў зноў. У Васіля пахаладнела ўсярэдзіне: няўжо зноў з-за патлаціка? Хай ён спрэндзіцца, слімак няшчасны! Было б за каго цярпець?!
Мятліцкі і не заікнуўся пра ўчарашняе, быццам не было ніякага прачуханца, ніякай скаргі, увогуле нічога не здарылася. Узрадаваны і акрылены, Гарноська з усіх ног памчаў выконваць даручэнне падпалкоўніка. На душы ігралі аркестры, на вусны прасілася папулярная эстрадная мелодыя.
Во цяпер трапілася б вядучая Надзея Хадасевіч! Адразу ж, без усякага страху падышоў бы і пазнаёміўся… Запрасіў бы ў кіно альбо на танцы. А там проста...
Надзея Хадасевіч не выходзіла з галавы. Успамінаў яе і ў хвіліны радасці, і нават тады, калі стаяў па струнцы перад падпалкоўнікам Мятліцкім. Усё, што ні рабіў ці думаў зрабіць, мераў: як на гэта паглядзела б яна?
Штодня гадзінамі, бясконца доўгімі гадзінамі круціўся на тым месцы, дзе выпадкова напаткаў вядучую, пільна ўглядаўся ў заклапочаных пешаходаў, і ў кожнай сімпатычнай дзяўчыне мроілася яму Надзея. Але праходзілі дні, тыдні, а яна больш не з’яўлялася. Васілю мроіліся сотні неверагодных сітуацый, пры якіх яны могуць пазнаёміцца. Каб на яе напалі п’яныя хуліганы, а ён праявіў мужнасць, выратаваў… Каб якая нечаканасць…
А мо яна ўжо звольнілася, пераехала ў сталіцу? А мо пайшла ў водпуск ці захварэла? Чым вытлумачыць, што не праходзіць ні раніцай, ні вечарам? Дзе прычына, што даўно не паказваецца на тэлеэкране?