— А я адкуль ведаю, пра што вам гаварыць?.. Званіў — не са мною, а з табою жадае сустрэцца. 3рэшты, і правільна: сама заварыла кашу — сама і расхлёбвай…— I, заўважыўшы яе збянтэжанасць, усміхнуўся: — Ну, што? Ужо і душа ў пятках?..
— Так ужо і спалохалася! — бадзёра адказала Надзея.— Захоча пагаварыць — і пагаворым, чаго мне палохацца!
— Ды ты глядзі, залішне на ражон не лезь,— параіў Ілья Якаўлевіч.
— Не бойцеся! — храбрылася яна, а ў самой па спіне прабеглі здрадніцкія дрыжыкі.
Калі яшчэ хвіліну назад яна не зусім верыла ў магчымасць размовы з Кібрысам, то пасля слоў Ільі Якаўлевіча, які ніколі не жартуе, сумненняў не заставалася… Як, пра што гаварыць з Кібрысам?..
— Ну, ты там не дрэйфі, трымай марку…— па-змоўніцку падміргнуў Аляксандр Яўгенавіч.— Пасля зойдзеш, раскажаш…
У Надзеі трохі палягчэла на сэрцы: Аляксандр Яўгенавіч — на яе баку, саюзнік. Уласна кажучы, гэгата і трэ было чакаць. Яшчэ не было такога, каб шэф адмежаваўся ад таго, што прайшло ў эфір, "аддаў на з’ядзенне" каго-небудзь уплывовым абвяргальнікам. Гэтым, здаецца, сёй-той нават злоўжывае на студыі. Гады два назад у грамадска-палітычнай рэдакцыі далі "ляп", і калі справа павярнулася сур’ёзна, моўчкі прыціснулі хвасты. Усю віну ўзяў на сябе Аляксандр Яўгенавіч: я кіраўнік, я нясу ўсю маральную і юрыдычную адказнасць за ўсё, што ідзе ў эфір…
Так насіў з паўгода, па сутнасці, чужую вымову. Праўда, для вінаватых гэта было страшней за любое пакаранне…
Надзея, не спяшаючы, спускалася па сходках з другога паверха, і яе ўсё больш і больш разбіраў страх. Канечне ж, мала прыемнага абяцае сустрэча з Кібрысам. Дапякала, было загадкай, рэбусам: чаму Кібрыс, Кібрыс, які нагою адчыняе дзверы ого ў якога начальства, раптам захацеў весці перагаворы з ёю, радавым рэдактарам? Чаму рашыў абысці Аляксандра Яўгенавіча ці хоць бы галоўнага рэдактара, не кажучы пра Іллью Якаўлевіча? Што ён надумаў?..
— Ну што? Ну што?! — нецярпліва наляцелі рэдактары, рэжысёры, аператары, як толькі Надзея адчыніла дзверы.— Выкладвай…
У кабінет сабраліся ўсе, у каго не было і ў каго было што рабіць,— не так часта ўдаецца ўзарваць такую "бомбу". Гэта табе не які-небудзь сонны вартаўнік ці нядбайны прараб. Кібрыс — фігура, велічыня, да яго не так проста падступіцца…
— Ну што? Чаго маўчыш? — абступілі Надзею.
— Ды нічога пакуль што…— трохі абыякава адказала яна.— Пэўна, скора Кібрыс будзе тут — во тады будзе ясна.
— Ты глядзі. Відаць, здорава прыпякло, калі папёр не ў абком, а да шэфа.
— То каб да шэфа. Пачне з мяне…
— 3 цябе-е?! — пакруглелі вочы ў некаторых.— Ну-у і ну!
— I паверылі! — скептычна ўсміхнуўся Іван Гарустовіч, рэдактар навін.— Кібрыс пойдзе да нейкага рэдактара… Хм… Зараз, высалапіўшы языкі, разам з шэфам памчыце куды след… Эх, варона ты варона! Чаго ўблыталася ў гэтую гісторыю, дурніца? Не такія на Кібрысе зубы паламалі. Кібрыса тваімі сюжэцікамі не возьмеш. Не табе брацца з Кібрысам у рожкі…
— А чаго гэта нам баяцца Кібрыса? Хай ён нас баіцца. У нас — факты…
— Ды ён цябе разам з тваімі фактамі пажуе і выплюне,— здзекліва ўхмыльнуўся Гарустовіч.
— Значыць, па-твойму, на такіх, як Кібрыс, няма ніякай управы?
— Ёсць ці няма, а табе лепш за ўсё сядзець паціху і чакаць, каб не набіць гузакоў ці ўвогуле не зламаць шыю,— глыбакадумна разважыў Гарустовіч.
— Цікава, цікава…— пачала злавацца Надзея.— I да якога ж гэта часу трэба сядзець і чакаць? — У яе голасе была непрыкрытая іронія.
— Пакуль не забяспечыш надзейныя тылы, даражэнькая,— і не думаў зважаць на яе іронію Гарустовіч.
— Што гэта значыць? — сумелася Надзея, яшчэ больш нервуючыся.
Гарустовіч абвёў прысутных хітраватым позіркам і пасля некаторага роздуму адказаў у сваёй звычайнай манеры:
— А гэта, калі табе не могуць даць здачы…
— Што-што? Значыць, біць ляжачага?
— Чаму ляжачага? Проста, трохі прыбітага. Калі схопяць за жабры, праясняць сітуацыю…
— Во-во! Ого, якія мы майстры біць прыбітых! Ужо нейкага прайдзісвета пад суд аддалі — тады кідаемся ў бой з фельетонамі, гнеўнымі артыкуламі. Ого, якія героі, ого, якія барацьбіты! А пакуль прайдзісвет робіць сваю чорную справу, баязліва ціснемся ў кут, сапём у дзве дзюркі: я — чалавек маленькі, гэта мяне не датычыць, мая хата з краю…— Яна грэбліва, нават з нянавісцю глядзела на Гарустовіча, выразна падкрэсліваючы, што гэтыя словы адрасуюцца менавіта яму.— Зручная пазіцыя. Пазіцыя абывацеля. Тут не рызыкуеш набіць сабе гузака…— і схамянулася: а раптам Гарустовіч спецыяльна разыгрывае, а яна, дурная, прымае ўсур’ёз, нервуецца. Ад яго можна чакаць усяго.