kufel, prowadzi ożywioną dyskusję z barmanem.
Luna odstawiła czwarty, pusty już kufel kremowego piwa, i uśmiechnęła się
niepewnie.
- Nie wiedziałam, że to jest takie dobre, Harry. Z chęcią naci... napiłabym się jeszcze
jednego - powiedziała, rozglądając się zachwyconymi, błyszczącymi oczami po
pomieszczeniu. - Wszystko jest takie... świecące. I falujące. To naprawdę
niesamowite. - Harry, który sam miał już trudności ze skupieniem wzroku, również
rozejrzał się po wypełnionej w większości migdalącymi się parami sali. - Wszyscy
wydają się mieć taki... dobry humor - dodała Krukonka, przyglądając się całującej się
przy stoliku obok parze. Po chwili spuściła wzrok, zarumieniona, i spojrzała w
iskrzący się obrus. Zerknęła na siedzącą obok Tonks i uśmiechnęła się do niej
nieśmiało. Ale Nimfadora zdawała się tego nie zauważyć, zbyt zajęta rozglądaniem
się po sali i uśmiechaniem pod nosem z powodu roztaczającego się wszędzie
widoku.
- Och - zachichotała, wskazując dyskretnie na Rona, który próbował właśnie, nieco
nieudolnie i bezskutecznie, pocałować Hermionę. - Czyż to nie urocze? Kto by
pomyślał, że odrobina...
- Masz prześliczne włosy - wystrzeliła nagle Luna, która od paru chwil nie odrywała
od niej wzroku. Harry zakrztusił się piwem, które właśnie sączył, i szybko zerknął na
Tonks. Jej włosy, jeszcze chwilę temu jasnoróżowe, przybrały barwę karmazynowej
czerwieni. Tak samo jak twarz. - A teraz są jeszcze ładniejsze - dodała Krukonka,
uśmiechając się nieprzytomnie i wyciągając dłoń w stronę ciemniejących coraz
bardziej włosów Tonks. Nimfadora odsunęła się błyskawicznie, odtrącając rękę Luny.
- Przestań - syknęła cicho, wbijając w dziewczynę pociemniałe, nieprzyjemne
spojrzenie. Zerknęła nerwowo na Harry'ego, który uważnie przyglądał się drżącym
oczom Luny, ale nie śmiał się odezwać. - Twoja przyjaciółka chyba za dużo wypiła,
Harry - zachichotała nerwowo Tonks, ale jej włosy nie rozjaśniły się.
- Nie zwracaj się do mnie tak, jakby mnie tutaj nie było - wyszeptała Luna, wbijając w
nią nieco rozmyte spojrzenie. - Wiesz, jak mam na imię.
Harry przełknął swoje piwo i przeniósł wzrok na Tonks, czekając na jej reakcję. Po
raz pierwszy widział taką mozaikę uczuć na wiecznie rozmarzonej twarzy Luny. Był
już niemal pewien, że wszystkie jego podejrzenia okazały się prawdą. Ale wolał się
na razie nie mieszać i poczekać na dalszy rozwój wypadków.
- Może pójdziecie potańczyć? Zabawcie się. - Wyglądało na to, że Nimfadora próbuje
odzyskać kontrolę nad sytuacją. - W końcu to wasza impreza. Nie powinniście
siedzieć tutaj ze swoim nauczycielem i...
Harry widział, że twarz Luny czerwienieje i dziewczyna otwiera usta, żeby coś
powiedzieć, ale w tej samej chwili wyrosła obok nich potężna sylwetka Hagrida.
- Musiałem pogadać ze starym kumplem - zadudnił. - Chyba nic mnie nie ominęło?
Nieświadomy krępującej ciszy, która zawisła w powietrzu, usiadł pomiędzy Harrym a
Tonks i Luną, rozdzielając ich. Harry odchrząknął i postanowił zagadać Hagrida, by
Luna i Tonks mogły sobie wyjaśnić jakieś dręczące ich sprawy. Albo po prostu
pogapić się w obrus lub na ścianę, jeżeli tego im potrzeba.
- Cieszę się, że przyszedłeś - wymamrotał.
- Miałem opuścić taką imprezę? - zadudnił Hagrid. - Zresztą stęskniłem się trochę za
Ronem i Hermioną. Odwiedzają mnie jeszcze rzadziej niż ty. - Spojrzał w swój kufel i
westchnął. - Nikt już nie pamięta o starym gajowym.
- Przestań, Hagridzie. Oczywiście, że pamiętamy. Odwiedzę cię w święta, obiecuję.
Przecież zostaję w Hogwarcie. Wiesz o tym, prawda?
- Taa. Przykro mi z tego powodu, Harry.
- Dlaczego przykro? - Harry zmarszczył brwi i spojrzał ze zdziwieniem na
przygnębionego półolbrzyma.
- Wiem, że wolałbyś spędzić święta z Ronem i Hermioną, zamiast gnić tutaj ze
starymi profesorami - mamrotał Hagrid, wpatrując się w swój kufel z takim uporem,
jakby to była jedyna rzecz, która jeszcze utrzymywała go pionowo. - Myślisz, że nie
próbowałem się za tobą wstawić? Jak tylko się dowiedziałem, że zamierzają zostawić
cię tutaj na święta, popędziłem do dyrektora i powiedziałem mu... Tak mu
powiedziałem... że jesteś młody i że Artur i Molly to świetni czarodzieje i że będzie ci bardzo przykro, jeżeli będziesz musiał tu zostać... I Ronowi będzie przykro, i
Hermionie... I mi też, bo kiedy tobie jest przykro, Harry, to mnie też nie jest najlepiej...
- Harry spróbował ukryć zażenowanie, upijając kolejny, bardzo duży łyk piwa. - Ale
dyrektor nie chciał mnie słuchać. Powiedział, że całkowicie ufa Snape'owi i jeżeli
Snape twierdzi, że musisz zostać, to...
Harry opluł piwem cały stół. Przez chwilę krztusił się, nie mogąc złapać tchu. Udało
mu się to dopiero, kiedy poczuł na plecach uderzenie wielkiej dłoni Hagrida. Uderzył
czołem o blat, przez co zakręciło mu się w głowie.
- Przepraszam, Harry. Nic ci nie jest?
Harry pokiwał głową, gwałtownie łapiąc oddech i czując drżące w oczach łzy.
- P-profesor Snape powiedział dyrektorowi, że powinienem zostać na święta w
Hogwarcie? - zapytał. Musiał usłyszeć to ponownie. Bał się, że się przesłyszał.
