Дәулет ЦУМ-нан шығып, бірталай жүріп, кішкентай көшеге бұрылды. Қиылыстағы бірінші ғимаратта азық-түлік дүкені бар екен. Оған кіріп, Дәулет екі шөлмек сыра сатып алды. Дүкеннен артына еріп бір еркек шықты.
– Бауырым, қосыласың ба? – деп, пиджагын ашып, Дәулетке төс қалтасындағы кішкене бір шөлмек арағын көрсетті. – Мен жақын жерде тұрамын.
Дәулет сәл ойланып, қостап басын изеді.
– Менің атым Ерлан, – деп өзін таныстырды еркек. – Сенің атың кім?
– Дәулет.
– Мәссаған, менің ағам да Дәулет! Мүмкін, тағы бір чекушкаға қосарсың? – деп жымиды Ерлан, тіссіз аузын ашып.
– Он екі болған жоқ қой, – деді Дәулет, сағатына қарап.
– Мұнда мені бәрі біледі, сатушы – танысым, – деп, көзін қысты Ерлан. Дәулет әмиянын шығарып, одан бес жүз теңге суырып, Ерланға берді. Ол ақшаны жұлып алып, дүкенге жөнелді.
– Тоқтай тұр, тез келемін, братка, – деп, дүкенге кіріп кетті.
Ерланның үшінші қабаттағы пәтері Дәулетке өз пәтерін есіне түсірді. Қисайған есік, бояуы сырылып, ластанған қабырға қағазы, қолқаны қапқан қоңырсық иіс. Ерлан оны асүйге шақырды. Дәулет отырғысы келіп, өзіне қарай жайдақ орындықты тартып қалып еді, ол саудырлап барып құлады да, бір аяғы үстелдің астына домалап кетті.
– Ёш твою медь! – Ерлан боқтап жіберді. – Боқ дүние, таста оны, сосын жөндеймін, мұнда отыр, – деп, қабырғаның қасындағы ұзын орындықты көрсетті. Дәулет:
– Маған кету керек, – деп, орындықтың қалдықтарын бөлменің бұрышына жинады да, Ерланға сыра салған пакетті ұстата салды.
Ерлан оны асығыс жұлып алып:
– Дәулет, братка, ренжіп қалдың ба? – деп сұрады.
– Жоқ, мен шынында кетуім керек, – деп, Дәулет есікке қарай беттеді.
– Жарайды, ренжімесең болды, братка, – деді Ерлан. – Ақ жол! – деп айғайлады соңынан.
Дәулет баспалдақпен астына жүгіріп түсіп, қайтадан дүкенге барып, бір литр су сатып алды. ЦУМ-ға қарай бара жатып, бір бұрылыстан кафені көзі шалды. Сонда кіріп, екі аяқ жергілікті сыраны бір-ақ төңкерді. Асқармен кездесетін уақыты таяғанын көргенде қаланың жабыңқы қабағы ашылғандай көңілі көтеріліп қалды.
– Бойың жадырап, тәуір болып қалыпсың, – деді Асқар оны көргенде.
– Жергілікті сыра жақсы екен, – деп мақұлдады Дәулет.
– Рас па? Көптен бері жергілікті сыраны ішпеппін, – деді Асқар. – Мен көбінесе виски немесе коньяк ішемін. Тек Түркияда демалғанда ішетін тегін сыра болмаса.
– Әрине, сен жергілікті элита қатарындасың ғой! – деп сықақтай күлді Дәулет. – Сенің айтқаның рас, бұл жерде бәрі басқаша. Қарағанды есті жиғызатын қала екен.
– Есалаң! Қолындағы баласымен жолдың ортасына шыққанын қарашы! – деп ашуланып, Асқар тежеуішті қатты басып жіберді. – Осындай да топас қатындар болады екен!
Асқар әйнекті түсіріп, бір былапыт сөзін арнамаққа ыңғайланса да, үрейден сұрланып кеткен әйелді көріп, алайып бір қараған күйі, үндемей әйнекті жаба салды.
– Банкте болдым, – деді Дәулет, – іші лық толы адам. Бәрі кредит алып жатыр.
– Сен не білмедің бе?
– Білмедім. Мені кредит емес, банктің өсімпұлы, пайызы қайран қалдырды. Елдің өз еркімен бастарын тұзаққа салатыны қызық осы.
– Олар сол тұзаққа түсу үшін бәріне даяр ғой, – деді Асқар, жаңа үйдің ауласына кіріп жатып. – Итшілеп жүрген тіршілік…
Бұл аулада автотұрақ шлагбауммен жабылып-ашылады екен. Асқар екінші қабаттағы пәтердің қоңырауын ұзақ басып тұрды. Сосын телефонмен қоңырау шалды. Содан кейін ғана есік ашылып, қысқа жейде мен ішкиімшең тұрған ұйқылы-ояу қыз көрінді.
– Асқарик! – деп, қыз Асқардың мойнына асыла кетті.
– Назик, бар киін, қонақты қарсы ал, – деді Асқар, қабағын түйіп, қызды еденге түсіріп.
– Бұл кім? – деп сұрады қыз, Дәулетке үңіле қарап.
– Досым. Жарайды, бар, киініп кел, сосын айтамын, – деп, Асқар қызды бөлмеге қарай итерді.
– Көңілдесің бе? – деп сұрады Дәулет.
– Жарым.
– Қойшы әрі! – деп күліп жіберді Дәулет.
– Менің серіктесімнің қызы.
– Қатырасың!
Асқардың бірінші әйелінің ас мәзірі үй тағамы болса, екінші әйелі дастарқанды кілең аспазханадан сатып алған тағамдармен толтырды. Түрлі-түрлі ет, балық, шайнама, салаттар қойды. Бар-тоңазытқыштағы ішімдіктер тегіс шетелдік: виски, бренди, шарап, мартини, арақ. Назик оларды түрлі жеміс шырындарымен араластырып, коктейль жасап беріп отырды. Бірнеше коктейль ішкен Дәулеттің ұйқысы келді. Оған қарамаған қонақжай үй иелері арақ-шарабын құюмен болды.
– Фермаға бару керек, – деп Дәулет ара-арасында айтып қояды.
– Үлгереміз, Дәуке, саспа, – деп, Асқар ішімдіктен құюын жалғастырды.
Асүйде анаша шегіп алып, екі дос фермаға таңертең барамыз деп шешті. Төсекке таңға қарай жатты. Ұйқыға кетіп бара жатып, Дәулет төбеден зып берген құйрықтың көлеңкесін көргендей болды. Ол бала кезіндегідей үрейден көзін тарс жұмып, қара түнекке шомып кетті.
Қанша уақыт өтсе де, сабадан қымыз бен ысталған ағаш иісі мүңкіп тұр. Бала кезінде Дәулет осы бөлмеде ескі сандық пен сабаның арасында жиі тығылып отыратын. Сол жерде ойыншық сарбаздарымен ойнап, қызыл қапшыққа асықтарын тізетін. Ал біреуге ренжігенде сабаны құшақтап жылайтын. Осындайда анасы келіп:
– Менің құлыншағымды кім ренжітті? – дейтін.
