Dume sur la tabulo estis paniko. La regxo en la blanka mantelo tute konsternite turnadis sin sur sia kvadrato tien kaj reen, malespere levante la brakojn. Tri blankaj peonoj, landsknehxtoj kun halebardo, perplekse rigardis la kurieron svingi sian oficiran spadon kaj montri antaùen, kie sur du najbaraj kvadratoj, unu blanka kaj unu nigra, vidigxis la nigraj kavaliroj de Voland, rajdantaj du ardajn, stamfantajn cxevalojn.
Margaritan tre interesis kaj impresis tio, ke la sxakpecoj estis vivaj.
La kato forprenis la binoklon de siaj okuloj kaj neforte pusxetis sian regxon sur la dorson. Senespera, tiu kasxis sian vizagxon en la manoj.
– Malbonas la afero, kara Behemoto, - diris Kerubjev mallaùte kaj malice.
– La pozicio estas grava sed ne sensxanca, - respondis Behemoto, - ecx pli ol tio: mi plene certas pri la fina venko. Mi nur funde analizu la situacion.
Tiun analizon la kato komencis plenumi en iom stranga maniero: arangxante grimacojn kaj okulumante al sia regxo.
– Senutile, - rimarkigis Kerubjev.
– Aj! - ekkriis Behemoto, - la papagoj disflugis, kion ja mi antaùdiris!
Fakte, ie malproksime aùdigxis susuro de multnombraj flugiloj. Kerubjev kaj Azazello impetis for.
– Ah, la diablo vin prenu kun viaj balaj fantazioj! - grumblis Voland sen levi la rigardon disde sia globuso.
Apenaù Kerubjev kaj Azazello malaperis, tuj la grimacado de Behemoto duobligxis. La blanka regxo finfine komprenis la instigon, li subite desxiris sian mantelon, jxetis gxin sur la kvadraton kaj forkuris de la tabulo. La kuriero surmetis la mantelon sur siajn sxultrojn kaj okupis lian lokon. Revenis Kerubjev kaj Azazello.
– Blago, kiel cxiam, - grumblis Azazello, oblikve rigardante Behemoton.
– Al mi sxajnis, ke mi aùdas ilin, - respondis la kato.
– Nu, kiom ankoraù tio daùros? - demandis Voland, - sxakon al la regxo.
– Versxajne, mi misaùdis,
– Mi ripetas, sxakon al la regxo.
–
– La regxo okupas la kvadraton
–
– Kiel do? - demandis Voland surprizite kaj rigardis la tabulon, kie la kuriero staranta sur la regxa kvadrato sin forturnis kasxante sian vizagxon per la mano.
– Ah, vi kanajlo, - diris Voland mediteme.
–
– Cxu vi rezignas aù ne? - kriis Voland per timinda vocxo.
– Permesu, ke mi iom pensu, - milde respondis la kato, metis la kubutojn sur la tablon, apogis la orelojn sur la piedoj kaj enpensigxis. Post longa meditado gxi fine diris: - Mi rezignas.
– Oni mortigu la obstinan beston, - flustris Azazello.
– Jes, mi rezignas, - diris la kato, tamen mi rezignas nur tial, ke mi ne povas ludi en la etoso de fi-persekuto fare de la enviuloj! - La kato sin levis, kaj la sxakpecoj flugis en la skatolon.
– Hella, jam tempas, - diris Voland, kaj Hella malaperis el la cxambro. - La gambo doloras, kaj nun tiu balo… - daùrigis Voland.
– Permesu, - nelaùte petis Margarita.
Voland fikse sxin rigardis kaj movis al sxi sian genuon.
La sxmirajxo, varmega kiel lafo, brulvundis sxiajn manojn, sed Margarita sen malpleja grimaceto komencis enfroti gxin sur la genuo, penante ne dolorigi la pacienton.
– Miaj korteganoj asertas, ke tio estas reùmatismo, - Voland parolis sen deturni sian rigardon disde Margarita, - sed mi emas opinii, ke tiu doloro en la genuo estas memorajxo pri cxarma sorcxistino, kun kiu mi intime konatigxis en la mil kvincent sepdek unua jaro en la Brokena montaro , sur la Diabla Ambono .
– Ahx, cxu tio eblas! - diris Margarita.
– Bagatelo! Post kelkaj tricent jaroj gxi resanigxos. Oni rekomendis al mi amason da medikamentoj, sed mi plu tenas min je la bonaj malnovaj hejmaj kuraciloj de mia avino. Mirindajn herbojn heredigis al mi la sakra maljunulino, mia avino! Alvorte, diru, cxu vi suferas je io? Eble vi havas ian cxagrenon, kiu venenas vian animon, ian aflikton?
– Ne,
– La sango estas granda afero, - sen evidenta interligo gaje diris Voland kaj aldonis: - Mi vidas, ke vin interesas mia globuso.
– Ho jes, mi neniam vidis tian peceton.
