– Bona peceto. Verdire, mi malsxatas la radiofoniajn informbultenojn. La fraùlinoj kiuj ilin vocxlegas malklare prononcas loknomojn. Krome, cxiu tria el ili havas paroldifektojn, kvazaù intence oni tiajn selektus. Mia globuso estas multe pli oportuna, des pli, ke mi devas precize scii la eventojn. Ekzemple, cxu vi vidas tiun terpecon, kies flankon lavas la oceano? Vidu, jen gxi plenigxas je fajro. Tie jxus komencigxis milito. Se vi proksimigos la okulojn, vi vidos ankaù la detalojn.
Margarita sin klinis al la globuso kaj vidis la kvadrateton de la tero sxveli, pentrigxi per diversaj koloroj kaj sxangxigxi en ion similan al reliefa mapo. Poste sxi vidis mallargxan rubandon de rivero kaj vilagxon cxe gxia bordo. Dometo, kiu unue estis ne pli granda ol piza semo, kreskis gxis la amplekso de alumetskatolo. Subite kaj senbrue gxia tegmento disflugis supren, kun nubeto de nigra fumo, la muroj falis, tiel ke nenio restis de la duetagxa skatoleto, krom amaseto da rubajxo, de kiu levigxis densa nigra fumo. Plu proksimiginte siajn okulojn Margarita vidis malgrandan figureton de virino, kiu kusxis sur la tero, kaj en sangoflako apude, infaneton kun disjxetitaj brakoj.
– Prete, - ridetante diris Voland, - gxi mortis senpeka. La laboro de Abadono estas neriprocxebla.
– Mi ne dezirus aparteni al tiuj, kontraù kiuj estas tiu Abadono, - diris Margarita, - kiun partion li subtenas?
– Ju pli longe mi kun vi parolas, - komplimentis Voland, - des pli mi konvinkigxas, ke vi estas tre inteligenta. Li estas eksterordinare senpartia, kaj egale simpatias ambaù militantojn. Tial la rezultoj por ambaù partioj cxiam estas egalaj. Abadono, - nelaùte vokis Voland, kaj el la muro tuj pasxis maldika vira figuro kun malhelaj okulvitroj. Ial la okulvitroj tiom forte impresis Margaritan, ke sxi nelaùte ekkriis kaj premis sian vizagxon al la kruro de Voland.
– Cxesu do, - kriis Voland, - kiom nervozaj estas la nunaj homoj. - Per la manplato li largxasvinge frapis sxin sur la dorson, tiel ke sxia tuta korpo resonis. - Ja vi vidas, ke li surhavas la okulvitrojn. Krome, neniam okazis, ke Abadono venus al iu ajn antaùtempe. Kaj fine, mi estas cxi tie. Vi estas mia gastino! Tutsimple mi volis montri lin al vi.
Abadono staris senmove.
– Cxu oni povus lin peti, ke por unu sekundo li formetu la okulvitrojn? - demandis Margarita, sin premante al Voland kaj tremerante, jam ne pro timo sed pro scivolo.
– Gxuste tion li ne faru, - serioze respondis Voland. Li mansvingis al Abadono kaj tiu malaperis. - Kion vi volas diri, Azazello?
–
– Strange kondutas la belulinoj, - rimarkis Voland.
– Tio estas Natasxa, Natasxa, - ekkriis Margarita.
– Nu, sxi restu cxe sia sinjorino. Kaj la porkon sendu al la kuiristoj!
– Cxu bucxi? - timigite ekkriis Margarita, - permesu,
– Pardonon, - diris Voland, - kiu kaj pro kia diablo gxin bucxu? Gxi dume sidu kun la kuiristoj, jen cxio. Konsentu ja, ke mi ne povas allasi gxin en la balan salonegon!
– La ideo estas amuza… - aldonis Azazello kaj raportis: - La noktomezo proksimas,
– Ah, bone. - Voland sin turnis al Margarita: - Do, bonvolu. Anticipe mi al vi dankas. Ne konfuzigxu kaj nenion timu. Nenion trinku, krom la akvon, alie vi moligxos kaj estos al vi malfacile. Nun tempas!
Margarita sin levis de la tapisxeto, kaj tiam en la pordo aperis Kerubjev.
Chapitro 23
