– Viajn objxetojn mi malakceptas, - respondis Pilato kaj klakis per la manoj. Tiel li vokis la servistojn de li sin kasxintajn, ordonis al ili zorgi pri la veninto kaj poste tuj surtabligi la varman mangxajxon. Por sekigi siajn harojn, sxangxi la vestojn kaj sxuojn, gxenerale sin ordigi, la veninto bezonis tre mallongan tempon, kaj baldaù li reaperis sur la balkono en sekaj sandaloj, en seka purpura militista mantelo kaj kun glatigitaj haroj.
Dum lia foresto la suno revenis al Jersxalaim kaj antaù ol foriri kaj sinki en Mediteraneo gxi estis sendanta la adiaùajn radiojn al la urbo abomenata da la prokuratoro kaj orizis la sxtupojn de la balkono. Fervore plaùdis la plene revivigxinta fontano, turtoj pasxadis sur la sablo, blekis, pasis trans la forrompigxintajn brancxetojn, bekis ion el la malseka sablo. La rugxa flako estis visxita, la rompopecoj forigitaj, sur la tablo vaporis viando.
– Mi aùskultas la ordonojn de la prokuratoro, - diris la veninto proksimigxante al la tablo.
– Sed aùdos nenion antaù ol vi sidos kaj trinkos vinon, - afable respondis Pilato kaj montris al la alia lekto.
La veninto sin duonkusxigis, la servisto versxis densan rugxan vinon en lian kalikon. Alia servisto atenteme klinis sin super la sxultro de Pilato kaj plenigis la kalikon de la prokuratoro. Post tio per gesto Pilato forsendis ambaù servistojn. Dum la veninto trinkis kaj mangxis, la prokuratoro sorbetis sian vinon kaj tra la duone kuntiritaj palpebroj jxetis rigardojn sur sian gaston. Tiu estis mez’agxa viro, li havis tre agrablan, rondetan kaj puran vizagxon kaj karnodikan nazon. Liaj haroj havis nedifineblan koloron; nun, sekigxante, ili heligxis. Determini lian etnon estus malfacile. Li mienis bonule, kvankam tiun precipan impreson iam kontrastis liaj okuloj, aù, pli gxuste, ne la okuloj sed la maniero rigardi la interparolanton. Siajn malgrandajn okulojn la veninto kutimis teni sub la duonfermitaj, iomete strangaj, kvazaù sxveletaj, palpebroj; tiam en la okulfendoj lumis senmalica ironio. Supozeble, la gasto de la prokuratoro estis humurema. Sed fojfoje, tute estingante tiujn humurbrilojn, li largxe malfermis la palpebrojn kaj fiksis sur sia interparolanto subitan rigardon, kvazaù por esplori ian apenaùan makuleton sur lia nazo. Tio daùris nur unu momenton, poste la palpebroj remallevigxis, kaj denove en la okulfendoj lumis la bonhumora ironio.
Ankaù duan kalikon da vino la veninto ne malakcepits, kun evidenta delico li glutis kelkajn ostrojn, gustumis la kuiritajn legomojn, mangxis viandopecon. Satigxinte li laùdis la vinon:
– Eminenta vito, prokuratoro, sed tio ja ne estas Falerno , cxu?
– Cekuba , tridekjara, - afable respondis tiu.
La gasto metis sian manon sur la koron, rifuzis plu mangxi, deklaris, ke li satas. Tiam Pilato plenigis sian kalikon, same faris la gasto. Ambaù versxis po iom da vino el sia kaliko en la pladon kun la viando kaj la prokuratoro laùte diris, levante sian kalikon:
– Por ni, por vi, Cezaro, patro de la romianoj, la plej kara kaj bona el cxiuj homoj!
Post tio la vino igxis fintrinkita, la afrikano forprenis de la tablo la mangxajxojn sed lasis la fruktojn kaj la krucxojn. Same per gesto la prokuratoro forsendis la servistojn kaj restis sola kun sia gasto en la portiko.
– Do, - nelaùte ekparolis Pilato, - kion vi povas diri pri la etoso en la urbo?
Nevole li turnis sian rigardon trans la gxardenterasojn, malsupren, kie orizate de la lastaj sunradioj helis la kolonaroj kaj la plataj tegmentoj.
– Mi opinias, prokuratoro, ke la etoso en la urbo estas suficxe bona.
– Do, oni povas certi, ke la dangxero de tumulto jam cxesis, cxu?
– Certi, - la gasto tenere rigardis la prokuratoron, - oni povas nur pri unu afero en la mondo: pri la potenco de la granda Cezaro.
– La dioj sendu al li longan vivon, - tuj aligxis Pilato, - kaj la cxiean pacon. - Li paùzis, poste daùrigis: - Do, cxu vi opinias, ke oni povas retiri la trupojn?
– Mi opinias, ke la kohorto de la Fulma legio povas reveni, - respondis la gasto, kaj aldonis: - Estus bone, se gxi antaùe defilus tra la urbo.
– Tre bona ideo, - aprobis la prokuratoro, - postmorgaù mi gxin resendos, kaj ankaù mi mem forveturos; mi jxuras al vi je la festeno de la dek du dioj, je la Laroj mi jxuras - kare mi pagus por povi reveni hodiaù.
– Sxajnas, ke la prokuratoro ne sxatas Jersxalaimon, cxu vere? - bonhumore demandis la gasto.
– Sxati Jersxalaimon! - ridetis la prokuratoro, - sed en la mondo ne estas loko pli senespera. Ecx sen paroli pri la naturo - ja mi misfartas cxiun fojon, kiam mi venas cxi tien! Tamen ne tio estas la plej malbona. La festoj! Magoj, magiistoj, sorcxistoj, tiuj pilgrimsvarmoj… Kaj la fanatikuloj, la fanatikuloj! Suficxas rememori pri tiu Mesio, kiun ili subite ekatendis cxi-jare! Cxiuminute oni pretu vidi antaù si plej malagrablan sangoversxan incidenton. Sencxese movi la trupojn, legi kalumniojn kaj denuncojn, el kiuj duono celas onin mem! Konsentu, ke tio tedas. Ho, se mi ne servus Cezaron…
– Jes, la festoj cxi tie estas malfacilaj, - konsentis la gasto.
