– La prokuratoro neniam eraras, tamen cxi-foje li eraris, - afable respondis la gasto, - la homo el Kirjat estas juna viro.
– Interese. Cxu vi povas lin priskribi? Cxu li estas fanatikulo?
– Ho ne, prokuratoro.
– Do, ne fanatikulo. Kio ankoraù?
– Tre bela.
– Kaj plu? Cxu li havas ian pasion?
– Malfacilas tiel intime koni cxiun en tia granda urbo, prokuratoro…
– Ho ne, ne, Afranio ! Ne malpliigu vian meriton.
– Li havas unu pasion, prokuratoro. - La gasto paùzetis. - La pasion pri la mono.
– Kio li estas?
Afranio levis sian rigardon supren, iom pensis kaj respondis:
– Li laboras en butiko de monsxangxisto, cxe unu el siaj parencoj.
– Ah ha, ah ha. - Pilato eksilentis, rigardis cxirkaùen, cxu iu estas sur la balkono, poste diris mallaùte: - Nu, hodiaù mi ricevis informon, ke cxi-nokte li mortos ponardita.
Nun la gasto ne nur jxetis sian rigardon sur la hegemonon sed fiksis gxin por kelka tempo, poste li respondis:
– Vi, prokuratoro, jugxis pri mi tro favore. Mi opinias, ke mi ne meritas vian raporton. Tiun informon mi ne havas.
– Vi meritas plej altan rekompencon, - diris Pilato, - sed mi havas la informon.
– Toleru ke mi demandu, de kiu vi gxin ricevis?
– Nun mi preferus ne malkasxi tion, des pli, ke gxi estas hazarda, malklara kaj nefidinda. Sed mi devas antaùvidi cxion. Tion postulas mia ofico, kaj precipe mi fidas mian antaùsenton, cxar gxi neniam min trompis. La informo temas pri tio, ke iu el la sekretaj amikoj de Ha-Nocri, indignite de la monstra perfido de la monsxangxisto, komplotas kun siaj komplicoj mortigi lin hodiaù nokte kaj la monon ricevitan por la perfido kasxe meti en la palacon de la cxefpastro kun la skribajxo: «Mi redonas la malbenitan monon».
La estro de la sekreta servo jam ne jxetadis siajn subitajn rigardojn sur la hegemonon sed plu lin aùskultis duonferminte la okulojn. Pilato daùrigis:
– Kiel vi opinias, cxu al la cxefpastro placxos ricevi tian donacon en la festa nokto?
– Gxi ne nur malplacxos, - ridetis la gasto, - mi supozas, ke tio kaùzos tre grandan skandalon.
– Ankaù mi tiel opinias. Gxuste tial mi petas, ke vi okupu vin pri la afero, tio estas, arangxu cxion necesan por protekti Jehudon el Kirjat.
– La ordono de la prokuratoro estos plenumita, - diris Afranio, - kvankam mi devas trankviligi la hegemonon: realigi la planon de la krim’intencantoj estas tre malfacile. Oni nur pripensu, - parolante la gasto sin turnis al la prokuratoro, - elspuri la homon, lin murdi, kaj krome determini, kiom li ricevis, kaj submeti la monon cxe Kajafon, kaj cxion cxi dum unu nokto, cxu? Hodiaù?
– Kaj tamen oni murdos lin hodiaù, - obstine ripetis Pilato, - ja mi diris al vi, mi havas la antaùsenton! Neniam gxi min trompis. - Spasmo pasis sur la vizagxo de la prokuratoro kaj per mallonga movo li interfrotis la manojn.
– Jes, hegemono, - obeeme diris la gasto, li sin levis, rektigxis kaj subite redemandis: - Do, oni lin ponardos, cxu?
– Jes, - respondis Pilato, - kaj mi esperas nur je via cxiujn miriganta diligento.
La gasto ordigis la pezan zonon sub sia mantelo kaj diris:
– Saluton, sanon kaj gxojon.
– Ah, mi tute forgesis! - nelaùte ekkriis Pilato. - Mi estas ja via sxuldanto!
– Ne, prokuratoro, vi sxuldas al mi neniom.
– Kial do, ne? Rememoru, kiam mi envenis Jersxalaimon, tie estis la amaso de almozuloj… mi volis jxeti monon al ili, sed mi havis neniom kune, do mi prenis la vian.
– Ho, prokuratoro, tio certe estis bagatelo!
– Ankaù pri bagatelo oni memoru.
Pilato sin deturnis, levis la mantelon kiu kusxis malantaù li sur la braksegxo, prenis de sub la mantelo ledan saketon kaj prezentis gxin al la gasto. Prenante la saketon tiu sin klinis kaj kasxis gxin sub sian mantelon.
– Mi atendas, - ekparolis Pilato, - vian raporton pri la entombigo kaj krome pri la fino de tiu afero pri Jehudo el Kirjat hodiaù nokte, cxu vi komprenis, jam hodiaù nokte. La garddejxorantoj havos la ordonon veki min tuj kiam vi venos. Mi vin atendas.
– Mi vin salutas, - diris la estro de la sekreta servo, kaj sin deturninte li foriris de la balkono. Oni aùdis la malsekan sablon grinci sub liaj pasxoj, poste la klakadon de liaj botoj sur la marmoro inter la du leonoj. Malaperis liaj gamboj, poste la trunko kaj fine la kapucxo. Nur cxi tiam la prokuratoro rimarkis, ke la suno jam forsinkis kaj estigxis krepusko.
