La enveninto palpebrumis al Ivano, enposxigis sxlosilfaskon, flustre demandis: «Cxu vi permesas, ke mi sidigxu?», kaj ricevinte kapjeson li okupis la braksegxon.
– Kiel vi pasis cxi tien? - Ivano demandis flustre, obeante la sekan minacantan fingron, - la balkonkradoj ja estas sxlositaj!
– La kradoj estas sxlositaj, - konfirmis la gasto, - sed nia Praskovja Fjodorovna estas plej bonkora kaj, ho ve, distrigxema homo. Antaù unu monato mi sxtelis sxian sxlosilfaskon kaj tio ebligas al mi eliri sur la eksteran balkonon, kiu etendigxas laù la tuta etagxo, kaj tial mi povas, fojfoje, viziti miajn najbarojn.
– Se vi povas eliri sur la balkonon, vi ankaù povas fugxi, cxu? Aù estas tro alte?
– Ne, - firme respondis la vizitanto, - mi ne povas fugxi de cxi tie ne pro la alto, sed cxar mi ne havas kien fugxi. - Post paùzo li aldonis: - Do, oni gastas , cxu?
– Oni gastas, - respondis Ivano fikse rigardante la brunajn, tre malkvietajn okulojn de la veninto.
– Jes… - cxi tiam la vizitanto subite maltrankviligxis, - Mi esperas, vi ne estas furiozulo? Cxar vidu, mi ne povas suferi bruon, kverelojn, perforton kaj similajn aferojn. Precipe malamas mi la homan kriadon - la doloran, la furiozan, cxian ajn. Trankviligu min, diru, vi ne estas furiozulo, cxu?
– Hieraù en restoracio mi pugnis iun sur la muzelon, - brave konfesis la aliigxinta poeto.
– Motivo? - severe demandis la gasto.
– Verdire, sen motivo, - respondis Ivano embarasite.
– Fi! - malaprobis la vizitanto la agon de Ivano, kaj aldonis: - Cetere, kial vi diras «pugnis sur la muzelon»? Tio ja ne estas tute certa, cxu homo havas muzelon aù vizagxon. Tamen versxajne ja vizagxon. Kaj pugni… Ne, cxi tion vi rezignu por cxiam.
Admoninte Ivanon la gasto demandis:
– Via profesio?
– Poeto, - ial malvolonte konfesis Ivano.
La veninto cxagrenigxis.
– Denove missxanco! - li ekkriis sed tuj sin rekaptis, pardonpetis kaj demandis: - Kaj kiu estas via familinomo?
– Senhejmulo.
– Eh… - grimacis la gasto.
– Do, vi malsxatas miajn versojn, cxu? - scivole demandis Ivano.
– Malsxategas.
– Vi kiujn legis?
– Ne legis mi viajn versojn! - nervoze ekkriis la veninto.
– Kiel do vi jugxas?
– Kial ne, - respondis la gasto, - cxu mi ne legis la versojn de aliaj? Cetere… cxu tamen miraklo? Bone, mi akceptos vian jugxon. Diru mem, cxu bonaj estas viaj versoj?
– Ili estas monstraj, - diris Ivano, subite malkasxe kaj kuragxe.
– Ne plu verku! - petegis la vizitanto.
– Mi jxure promesas! - solene diris Ivano.
La jxuron konfirmis manpremo, kaj cxi tiam el la koridoro aùdigis malbruaj pasxoj kaj vocxoj.
– Sxsx! - la gasto flustris, elsaltis sur la balkonon kaj sxlosis post si la kradon.
Praskovja Fjodorovna envenis, demandis, kiel Ivano fartas kaj cxu li preferas dormi en mallumo. Ivano petis la vickuracistinon lasi la lumon kaj sxi foriris, dezirinte al la malsanulo bonan nokton. Kaj kiam cxio kvietigxis, revenis la gasto.
Li flustre informis Ivanon, ke en la 119-an cxambron estas venigita novulo, sencxese balbutanta ion pri valuto en ventoltruo kaj jxuranta, ke en lia domo cxe Sadovaja eklogxis demonoj.
– Li furiozas malbenante Pusxkinon kaj kriadas: «Dibocxadov, bis, bis!» - parolante, la gasto plurfoje angore tremeris. Trankviligxinte, li denove sin sidigis, diris: - Cetere, ni lin lasu, - kaj daùrigis la interparolon kun Ivano: - Do, kial vi estas cxi tie?
– Pro Poncio Pilato, - mishumore rigardinte la plankon diris Ivano.
– Kion?! - kriis la gasto forgesinte cxian prudenton, kaj mem sxtopis al si la busxon per la mano, - kia nekredebla koincido! Mi vin petegas, rakontu!
Ial Ivano sentis konfidon al la nekonato, kaj komence nekuragxe kaj balbute, poste pli verve li rakontis la hieraùan historion de cxe la Patriarhxa lageto. Jes, kunsenteman aùskultanton havis Ivano Nikolaicx en la persono de la mistera sxlosilsxtelinto! La gasto ne traktis la poeton frenezulo, li sekvis la raporton kun eksterordinara interesigxo kiu fine kreskis gxis vera ekzalto. Li sencxese interrompis la rakonton per ekkrioj:
– Nu, nu! Plu diru, mi vin petegas! Sed, pro cxio sankta, nenion ajn preterlasu!
Ivano mem nenion preterlasis, tiel rakonti ja estis pli facile, kaj iom post iom li avancis gxis la momento, kiam Poncio Pilato en blanka mantelo kun sangrugxa subsxtofo eliras sur la balkonon.
Tiame la gasto pregxmaniere kunigis la manojn kaj flustris:
– Ho, kiel mi divenis! Ho, kiel mi cxion divenis!
La raporton pri la terura morto de Berlioz la aùskultanto komentis per stranga rimarko, kiun akompanis malica ekbrilo en liaj okuloj:
– Mi tamen bedaùras, ke tie ne okazis, anstataù via Berlioz, la kritikisto Latunskij aù la literaturisto Mstislavo Laùrovicx, - kaj pasie kvankam senvocxe li ekkriis: - Plu!
La kato paganta al la konduktorino treege amuzis la gaston, kaj li skuigxadis pro mallaùta rido rigardante Ivanon kiu, ekscitite de la sukceso de sia rakonto, kaùre saltetadis prezentante la katon kun la monero cxe la lipharoj.
– Tiel, - raportinte pri la incidento en Gribojedovo, malgajigxinte kaj malserenigxinte finis Ivano, - mi trafis cxi tien.
