En toen hij zijn artikel had ingeleverd en naar huis ging over de Groenmarkt... toen merkte hij dat er veel meer katten op straat waren dan anders. Ze kwamen naar hem toe, ze draaiden liefkozend om zijn benen en ze riepen: ‘Mooi zo... eindelijk!’
Hij verstond het niet. Maar hij begreep het.
Meneer Ellemeet zat in het kantoor van de Hoofdredacteur van de
Hij hield de krant van vandaag opengevouwen op het buro en wees op een artikel.
‘Wat heeft
Nu was het de Hoofdredacteur die zenuwachtig op z’n nagels beet. ‘Ik wist er helaas niets van,’ zei hij. ‘Ik heb het ook pas
‘Daar heb ik niets mee te maken,’ riep Ellemeet. ‘Dit zijn lasterpraatjes. En het staat in
De Redactiekat zat in de vensterbank te luisteren met de oortjes omhoog en met grote verschrikte ogen.
‘Het spijt me verschrikkelijk,’ zuchtte de Hoofdredacteur. ‘De jongeman die dit geschreven heeft, is altijd erg betrouwbaar... hij schrijft uitmuntende stukjes, hij schrijft nooit roddelpraatjes, het is altijd de waarheid en...’
‘Wou u soms beweren dat
‘O nee, o nee zeker niet...’
Ook mijn Hoofdredacteur is laf... dacht de Redactiekat.
‘... ik wou alleen maar zeggen dat ik zijn stukjes nooit vooraf hoef te lezen... ze waren altijd juist... En dit kwam dus in de krant zonder dat ik het wist.’
‘Ik eis,’ zei Ellemeet en hij sloeg met z’n vuist op het buro, ‘ik
‘Een uitstekende oplossing,’ zei de Hoofdredacteur opgelucht. ‘Het zal gebeuren.’
De Redactiekat luisterde niet langer. Hij sprong van de vensterbank en haastte zich naar het dak van Minoes.
‘Luister...’ zei de kat.
Minoes luisterde.
‘Bedankt,’ zei ze.
En ze ging naar binnen om het aan Tibbe te vertellen. ‘Wel,’ zei Tibbe. ‘Dan weet ik dus wat me te wachten staat.’
De telefoon ging. Het was Tibbes baas. ‘Ik moet naar de krant,’ zei Tibbe even later tegen Minoes. ‘Hij wil me dadelijk spreken.’
Negen paar katteogen keken hem na toen hij de trap af ging-
‘Het is toch heel redelijk wat ik van je vraag, Tibbe,’ zei de Hoofdredacteur. ‘Je hebt een geweldige blunder gemaakt. Je hebt iets geschreven dat beledigend is voor een bekend en geacht stadgenoot. Beledigend en bovendien
‘’t Is waar,’ zei Tibbe.
‘Wat voor bewijs heb je? Wat voor getuigen? Wie heeft het gezien?’
‘Een paar mensen weten ervan,’ zei Tibbe.
‘Zo. En wie zijn dat dan? En waarom hebben ze niets gezegd?’
‘Omdat ze bang zijn voor meneer Ellemeet. Hij houdt ze onder de duim. Ze durven niets te zeggen.’
‘Wel,’zuchtte z’n baas. ‘Het lijkt me allemaal erg onwaarschijnlijk. Maar zoals ik zei, je hebt een kans om het goed te maken. Je hoeft enkel maar een aardig stukje te schrijven over meneer Ellemeet. Je moet er natuurlijk in zetten dat het allemaal een domme vergissing van je was. En dat het je spijt. En verder vraagt hij of je iets aardigs wil schrijven over de Deodorantfabriek. Hoe fijn het is om op die fabriek te werken. En dat er zoveel lekkere geurtjes gemaakt worden in spuitbussen. En hoe vreselijk het zou zijn als er geen Deodorant was... Dat dan alle mensen stinkend zouden rondlopen... enfin, je begrijpt het... En hoe noodzakelijk het is dat de fabriek wordt uitgebreid. Dat doe je dus vandaag meteen, Tibbe. Is dat afgesproken?’
‘Nee,’ zei Tibbe.
Het was eventjes stil. De Redactiekat zat weer in de vensterbank en knipoogde bemoedigend tegen Tibbe. ‘Nee? Wat bedoel je met
‘Dat bedoel ik,’ zei Tibbe.
‘Dit wordt ernstig,’ zei de baas. ‘Je was de laatste tijd zo goed op dreef. En nu zou je door je halsstarrigheid je baantje verliezen... Wees toch een beetje verstandig, Tibbe.’
Tibbe keek de Redactiekat in de ogen.
‘Het spijt me,’ zei hij. ‘Maar ik doe het niet.’
‘’t Is jammer,’ zuchtte z’n baas. ‘Dan heb ik verder niets meer te zeggen. Je kunt gaan, Tibbe.’
En Tibbe ging.
Op straat ontmoette hij meneer Smit.
‘Wat heb je nou toch gedaan, Tibbe?’ vroeg hij. ‘Ik heb zojuist de krant in de bus gevonden en wat lees ik daar? Praatjes! Leugens! Meneer Ellemeet, de voorzitter van onze Vereniging van Dierenvrienden...
‘Het kan ook niet meer,’ zei Tibbe. ‘Want ik ben niet meer bij de krant.’
En hij liep mismoedig naar huis.
