– Аз бозе, ки ба лаву хат пардохта, сиё аз сафед фар кардиям, худама тани тано ис мекунам, додоун. амсабао, амсоядухтаро астанд, лекин дилхоу диларин нестанд. атто амакдухтароям дар кошонаи албам маъво надоранд. Яъне, дугона надорам, додоун, яккаву таноям… Лекин ду афта дар Хуанд будам ё не, ду хоархонди мерубон ёфтам.
– Ту ч гуфтан? Наход духтарои Ворух ама бад бошанд?!
Дар авоби саволи соядори падар Нигина як лаза сукут лозим шумурду бо овози азин гуфт:
– Не, додоун, ман аргиз чунин нагуфтаам ва намегям. ама духтарои хубанд, айб дар ман аст. Шаб то рз пар дар хоб мебинаму фаат бо моу ситора сухан мегям. Агар ин ол бардавом мунад, бовар кунед, додоун, аз зи дилкаф мешавам.
– Худо нига дорад, духтарон! Чаро ин гапоятро барваттар ба модар нагуфт?
– Гуфтам, додо! Вале дуруст эътибор надод. «Зи нашав, – гуфт. –Ту, ки духтари яккаву ягона аст, ба тано одат карда, бо дигарон унс гирифтанат душвор. Лекин ин олат дер давом намекунад, калонтар шав, амааш наз мешавад».
– Гапи ман мегуфтагиро пештар гуфтааст модарат. Дил фарох дору бо амсолонат бо хубию хуш бештар нишин, духтарон! Панди Шайхурраис Балиро е фаромш накун, ки муоширати бадро тангтарин зиндон барои инсон меисобад.
Аз таъкиди падар Нигинаи дилозурдаро гули ряш пажмурда гашту ларзон аз ой хест:
– Дар орзуи он ки бо ман дугонаи арин шаванд, атто бо духтаракои дасола омехтам, додоун! Дар ар мафилу маърака фаат барои хушолию хурсанд он мекоонам. Табъи дили духтаро суруд мехунаму мерасам ва ама бо шодмон каф мекбанд. Вале вати зиёфат манзара тамоман дигар мешаваду хурду калон бо ман намешинанду намегуянду намеханданд… Дар Хуанд бошад, ини зиёфат болонишин будаму барои расу боз мукофот ам гирифтам.
Дар Хуанд амакдухтарам Назокат аз барам удо намешуд. Лекин дар Ворух мисли бегонао худаша аз ман дур мекашад. Дина сабаб пурсам, гуфт, ки «ама дар айбат туя бо кароат «Парихон» меноманду «паридор аст аз сиришт» мегянду якоя таом хрдана ор медонанд». Оё ин гап рост аст, додоун? Ман кистам?! Наход ман Парихони дуюм шавам?!
–Аз он каназар хафа нашав, ки кабасу каандеш аст! Умуман, аксар духтаро бахилу нотавонбин мешаванд – аз худашон хушрю парирю нозанинро чашми дидан надоранд. Аз дунболаи гап нарав ва шишадил нашав, духтарон, боз андак тааммул намо…
– Не, додо, дигар тааммул карда наметунам! Дар чаманистони Ворух бо хору хас дигар яко буда наметунам. Ва намехоам!
– Духтарон…
– Маро сарзаниш накунед, додоун! Азобу кулфати кашидаам бас… Дар ар мафиле хоре ба дили ман мехалад… Рану азоб то кай? Дигар тоат надорам, додоун! – Нигина худро дошта натавониста, аз мази игар нава кашид. Абдулсайид сарисоби гапу корро гум карда, бо дасти навозиш сари духтарро беист сила менамуд ва барои тасалл калимаю ибораи таъсирбахш меуст.
– Гиря накун, духтарон. Бас! Худатро ба даст гир. Илои корро меёбем… Андаруни дилат ин адар дарду до будаасту ман бехабар…
– Аз ин зиёдтар тоати дарду до надорам, додоун! Ягона пушту паноу чорасозам шумо… Сзи дил дигар ба к мегям? Дар авлодамон айри шумо дигар табибе нест, ки дили ниммурдаи мана зинда гардунад. Ба додам расед, додоун!
– Гуфтам-ку, гиря накун, илоашро меёбем.
– Ман ба шумо бовар дорам, додоун! – Нигина бо остин ашки чашмонашро пок карду якбора мераш ба падари мер шид магар, ки сар ба китфаш гузошта, бо оанги савганд гуфт: – Шумо ам ба ман бовар кунед – ваъда медиам, ки е ват аз гилеми худ дуртар по дароз намекунам! Фаат илтио дорам, додо, коре кунед, ки аз ин пас дигар аргиз рйи худро бо оби дида нашям…
– Дилпур бош, духтарон! Дилатро обу адо накун ва бархезу ба берз умеди дил ав дор! Худо туро аз захми чашм ва бухлу асад дар паноаш нига дорад, духтарон! ар ое, ки бош, умрат бекарону судат безиён бод! – чарои мерубониро баландтар фурзон кард Абдулсайид. – Ба устои гулдаст фурсат де, то тадбири савоб бо дили хуш андешад. асам ба Худо, тадбири корат ончунон созам, ки ба масаду таманнои дилат бегазанд рас ва ар куое адам ни, гул шукуфад…
Нигина бар авлу асами падар мутмайин гардиду бо хотири амъ хуррамдил аз устохона берун омад ва ба пеши Очанур баргашт. Вай акнун аз шод дар Ворух намеунид…
* * *
Рзи сеюми сафар, вате ки аз нури офтоб олам мунаввар гашт, аробаи мташам ва муаази Амадсайид ба дарвозаи Хуанд расид. Дарзамон чераи Нигина кушода гашту нафаси гарм аз дили пуроташ берун оварда, Назокатро нихта намуд, то аз хоби афлат бедор шавад: «Хез, амакдухтар, ба Хуандшар расидем!» Ин бигуфту саволомез ба Бибинур нигарист, ки дона-дона тасбе гардонда, ар замон ба атроф назар меафканд. Вай хитоби духтари беароргаштаро шунидан амон «Аламдулилло, ки сиату саломат ба манзил расидем» гён, аноми зикри чоштгоиро воиб донист. Назокат бошад, саросема аз халтаболишти сафар сар бардошта, бо чашмони нимкоф берунро нигаристу хоболуда пурсид:
– Кан вай?
– К?
– Мир…
Назокат дигар арфе гуфта натавониста, ними калимаро бо душвор фур бурду аз хиолат суп-сурх гашта, узромез ба Бибинур нигарист ва нодабароёна риштаи саволро дигар ониб кашид:
– Мири ароба кан?
Бибинурию Нигина базав хандиданду аробакаш низ ба оно амро шуд:
– Ман дар ойи худам. Ч хизмат?
– Аробая доред! Ман дасту р мешям…
