– Не, додоун, ба гузашта салавот гуфтан барват. Чунки Назокат якравона р ба Хуанд дораду алангаи дилаш рз ба рз баландтар забона мезанад.

– Сайру тамошо рафтан мехоад?

– Не, додоун. Яковоза мегяд, ки «Сангу хоку гову хари Ворух ба дилам зад, Хуанд мераваму халос!» Боз мегяд, ки «аз де шар бе…»

– амааш фамо, духтарон! Гапи носазои носипосро дигар давом нади, хубтар… Вай анз кдак аст, аз нодон девонатарош ва дилхарош мекунад.

– Девонаи ба кори худаш ушёр амакдухтари ман! Ин паго савганд ёд кардааст, ки ба Хуандрав иозат надианд, е таом намехрад.

– Наход?! Инаш гапи тамоман дигар! Маълум мешавад, ки азми Назокат сар-сар нест. амааш айби ман… Чаро шуморо ба Исфара бурдам?! Чаро баси шуморо нашикастам!? Акнун акоям ч мегянд??

– Ба фикри шумо ч мегянд?

Абдулсайид аз саволи печида печ хрда, бо зарханд ба теи ранда нигаристу муддате хомш истод. Сипас наздиктари Нигина омада, саволбозиро идома дод:

– Ба фикри ту ч мегянд?

– Мегянд, ки баор шавад, боз ба тамошои Наврз меравем, – дарол авоб гардонд Нигина ва афзуд. – Акнун навбати посух аз шумо, додоун: амакам ч мегянду амакаш ч андеша доранд?

–Амакаш ба ама гапу кори амакат роз, ки инро ту хуб медон, духтарон! – аввал ба пурсиши дуюм посух гардонд Абдулсайид. –авоб ба саволи асос ин аст, ки агар Назокат пойбаста намебуд, амакат дарол вайро ба Хуанд бурда, о ба о мекарданд, то дилшикаста нашавад.

– Назокат ч хел пойбаста?!

– Амакдухтарат ба писаркалони кадхудои деа номзад шудаг, соли оянда тю тамошо мешавад. Аз амин сабаб Назокат сад зр занад ам, ба ойе унбида наметавонад.

– Савгандаш ч мешавад?

– Амакат барои харидани куртаю ома ва зару зевари арс Назокатро дертар нею барваттар ба Хуанд мебаранду гап тамом – асам шикаста мешавад!

Ба чунин осон ал гардидани муаммо ва хори шудани як мудда дили Нигинаро ором намуд. Лекин забонаш лол гашт. Зеро медонист, ки гуфтугйи асос – сбати рёр ва алкунанда бо падар акнун шуръ мешаваду барои дилрас гардидани усни ооз ва сарамъ намудани фикрои парешон андаке тавауф мебояд. Аммо падар хомширо хотимаи сбат исобид ва хурсанд шуд, ки ба ама пурсишо авоби аноатбахш гардонд. Бо табассуми фароз аз ой хест, то Нигинаро аз дар гуселонад. Вале духтар барои гуфтани сухани хайрбод имкон надод:

– амин адар сбат кардему айр аз байту азали Назокат дигар ягон гапе нагуфтем, додоун. Лоаал напурсидед, ки «эй духтари он, ч ол дор?»

– оати пурсидан не, духтари он! Мебинам, ки сиату саломат, мисли гул шукуфон аст!

– Шумо ам дигар додоо барин: фаат рйи духтара мебинеду ба дилаш ниго намекунед…

– Дили духтар назаргои модар асту вай ар он ч бинад, дарол ба падар хабар медиад. Осуда бош, эй духтарон, вай аллакай ба ман гуфтааст, ки баъди аз Исфара омадан ту дили парешон дор. Имрз сабабашро фамидам, ки алби нозукатро Назокат ба изтироб андохтааст…

– Боз гапи Назокат… Дарвоеъ, шумо ишора кардед, ки агар амакдухтарат пойбанд намебуд, шояд ба Хуанд мерафт. Поям, ки баста нест, додоун, оё ман ба ойи дилхоста сафар карда метавонам?

– Ба куо?

– Фарз кардем, ба Хуанд…

– Аз ку санги Ворух ту ам дилхунук шуда?

– Не, додоун, ки Ворух боиси сарбаландии ман, санги Ворух бетарин нозболини ман асту чангу хокаша ба чашмам ттиё мекунам! Лекин… баъзан ба назарам чунин менамояд, ки дар Ворух намеунам…

– Исто, духтарон, гапатро гум накарда, маро гш дор. Ту кдаки ширхора будию барамони гулдз дар бар дошт, шху беарор будию лазае дар баал ором намеистод ва боре аз бетоат баланд гирист. Саросема ба лаганди мис ангушт задам, то аз садояш ором гир. Вале баръакс, беист дасту по унбонда, мисли одами калонсол ба рас даромад. Арушти тифлонаи туро дида, беихтиёр ба модарат гуфтам, ки «бо ин дасти чусту пойи чолок духтарамон калон шавад, дар Ворух намеунад».Маълум мешавад, ки он лаза фариштаои даргузар омин кардаанду он суханро имрз ту гуфт!

Аз ёддошти бамаврид Нигина ба вад омада, худро беибо ба оши падар андохт:

– Мана бисёри бисёр хурсанд кардед, додоун! Бори дигар бовар кардам, ки муаббати падар ааб аловате дораду сбаташ ааб таровате!

Ман амеша мефахраму меболам, ки аз чиллаи чормоаг то имрз чарои меру муаббати шумо дар тори сарам офтоби тобон аст. Бароям дафча сохтану чангу рубоб овардан ояти дсткорию дстдориои шумост, эй падари мерубон! То аон бошад, офтоби болои сарам бошед, додоун!

– Саломат бош, духтарон! Акнун равшантар биг, чаро дар Ворух намеун?

– ама сабаои мактабхоная пурраю барзиёд азхуд кардам. ама дониши Очанур дар мази сарам о гирифтаг. Акнун барои давом додани тасил ба Хуанд рафтан. Дар ин шари бузург бар ар адаме як бибиотун саба меомзаду китобхонаи калон аст…

– Дуруст мег, духтари он, Хуанд макони илму маърифат аст. Лекин дилам гуво медиад, ки сабаби аслии ба Хуанд рафтани ту дигар аст…

– азор сухан дар таи дилам пинон аст, додоун. Бовар кунед, баъди ёддошти шумо дигар мр бар лаб нишаста наметавонам. Лекин… намедонам, гапа аз ч сар кунам?

– Аввал ба ман фамон, ки чаро дар Ворух намеун?

Перейти на страницу:

Похожие книги