Вате Мирмалик ду анори муаддасро баланд бардошт, Нигина ам дар пайравии дигарон дастонашро боло намуд ва маз дар амин лаза оно амдигарро диданду шинохтанд. Дилбараки хубри мавзуномат чашму абри Золи зар, мйлаби навдамидаи шописар ва чераи хандони чобуксавори пуригар баръало медид, аммо авон чунин имконият надошт – чераи духтар зери иоб нонамоён буд.

Ба оли Мирмалик рами Мопар омаду о кашид. Дарзамон аз ониби нишемангои маликаи дашт шамолаки шадиде вазид ва гиреи корро кушод: парда аз ри гулпар париду геси шоназада, холи мушкину абрувони пайваста, рухсораи гулнору чашмони олуранг, лабои нордона ва садафдандони дона-дона чашмони равшани авони аспафканро шефта гардонд.

Боди мурод пероани нафисро ба тани нозукбадан часпонду чашмони шефта дар бари духтари наврасида ду анори навдамида дид ва ба шигифт омад.

Ба шигифт омаду анорои муаддасро тарафи духтар алвон дода, шрангез хандид…

Хандаи дили ассос ва шефтаю шайдо чунин маъно дошт: олиби Мопар тайёр аст, ду нори даст яко бо дили зебопараст ба кабутари Мопар супорад, то ду анори дилрабо ба каф орад!

Нигина ам маин хандид. Вале аз теи нигои падар тарсид, аз захми чашми амакдухтар аросид ва зуд парда ба сар кашид. Дигарбора кабутари ниобдор ва дастнорас шуд…

<p>Равзанаи шашум. Ншханде ба печутоби ду гули бстон дар сурои андалеби достон</p>

Ааб дилномаи дилафгоре ооз ниод даму нафаси маликаи Мопар!

Мирмалики пурдил, ки бо нияти пирз ба сабати дилхуршон омада буд, пас аз олибият дар даври аввал бо тири ахтардз чашми хурс шикофта, диловари дилписанд шуд, дили ахтардухтари кистонро волаву шефта гардонд ва бо дилхушию дилафрз «Дилбараки мухлис бе аз гани Лаккону зари холис!» гуфта, дилшоду дилошб ба асп нишаст, аммо дилкашол ба Хуанд баргашт. Зеро бо мадади шамолаки Мопар, ки парда аз сари Нигина боло бардошт, амаг як назар ба дилороми дуог нигаристу дил бохт ва фамид, ки аз ин кафтараки дилкаш дигар аргиз дил канда наметавонад…

Дил ба иш зинда аст дар тани мард,

Мурда бошад диле, ки оши нест!

Нигинаи покдил, ки бо нияти мухлис ба аспрези Исфара омада буд, довталаби дилнигаронро дилгармтарин аводори дилсз ва дилдз шуд, бо дилёбиву дилнавоз дасту остин барфишонда, барои дастёб шудани авони пирзбахт он коонд ва фирзрзро фоли нек, оози бахту иболи дилафрз пиндошта, дилбаставу дилхеста ба ароба савор шуд, аммо дилхаста сйи Ворух ро пеш гирифт. Зеро аз теи нигои падар хиолат мекашиду аз теи забони Назокат метарсид. Хавфу рао аз он дошт, ки дар пушти ки баланд якумр дилбанд мемонад. Яъне банди дили бедори кабутари навболро касе кушода наметавонад.

Хушбахтона, мушкилкушо баробари ба Ворух расидан аз худ дарак дод. Бибинур суханои дилошб ва дилароси Нигинаро дар бораи диловари аспрези Исфара бо дили соф шунида, мази гапро аз пстпора дарол удо кард ва табъи дили духтар лаб ба насиат кушод:

– Хо, ки ба муроди дил рас ва хушбахт шав, дил ав дор ва асло суст накун, эй мурдили оча! Агар бех суст шавад, шоху барг дар як мижазан пажмурда мегардад. Мебинам, ки туро хун ба ш омада, дар унуфони камолот арор дор. Азбаски дар бстони балоат тозабарг, дар синаи албат асло амро нион надор! Фаромш накун, ки дили рамгин пайваста амгин аст. Зиндаг шод асту шод кардан унар!

Аз сухани гарму нарми кампири хушлааи хирадрутбати хуанд, ки аллакай кулли занону духтарони Ворухро беараз маслиатгар шуда буд, Нигинаро ойинаи замир андак равшан гардид, аммо аз замин чашм наканда, нимурма овоз баровард:

– Ба мулки дилам рои дуруст кушодед, эй очаони хуанд. Баъди аз Исфара омадан маро он дили пешина бо худ нест… Тарсам аз он аст, ки модар маро барои дили гумшуда сахт сарзаниш мекунад…

– Агар олат чунин аст, туро сукут раво набошад, эй духтари оча! Алол маслиат ин бошад, ки аввал ба падар рози дил кушой, ки устои зирак, марди оил ва падари мерубон аст…

– Сирри дил аввал ба модар нагям?!

– ол не, они оча! Агар хо, ки орзу дар дилат фур нашиканад, саросема нашав. ама медонем, ки дили модар бузург асту моломоли мер нисбат ба духтар. Вале на ама медонанд, ки ин дили бузург саршор аз тарсу арос аст нисбат ба тадири духтар. Агар модар дил бохтану дил гум кардани духтарашро фамад, аз тарси ару азаби падар ама кори аз дасташ омадаро мекунад, то сир пшида монаду духтар ба балои азим гирифтор нашавад. Яъне бо азор шеваю усул дили туро меёбаду дарол пеши обро мебандад, то домани касе тар нагардад…

Маънии суханои маро фамид, они оча?

Нигина дарол авоб нагардонда, аз равзана хаёломез ба ки Тешазадаг нигарист. иссаи иши Фароду Парихон ёдаш омад, ки маз аз дасти падар муаббати думбурида шуд. Дилаш та кашиду ба лаби нозукаш ларза афтод:

– Агар падар суханро дарол айч занаду гяд, ки «Раву дар хона иму им шин, оши кори ту нест!» он го ч мешавад? Оё об аз сар хушк намешавад?!

Очанур мулойим хандид:

– Агар бе е муаддима, баранаю пстканда гап зан, арраавоби арзанда мешунав, гсолаи оча! Фари духтарак аз писарак амин, ки гапи ширин дорад, нозу ароз дорад, лабханду оби чашм дорад…

– Агар амро равем, намешавад?

Перейти на страницу:

Похожие книги