– Духтараки бечора аз рои дуру дароз хастаю шалпар шудааст, – оромона садо баровард Бибинур ва Нигинаро фармуд, ки ро ба хонаи канор бурда, муддате амро нишинад. – Натарс, ин дарди бахайр, тез мегузарад. Ба падараш хабар додан оат не…
умлаи охирин тарсу ларзро аз андоми Нигина дур афканд. Фамид, ки ам барои Бибинур ва ам барои амакбобояш ба садамаи асаб гирифтор шудани Назокат одисаи айричашмдошт нест! Дарол гапи пардапши падар ёдаш омад: «Амакбобоят, ки аз ама гапу кор бохабар будаанд, илаи зр фикр кардаанд». Ч будани иларо Нигина он рз намедонист, аммо имрз сарфам рафт. Бори дигар бовар кард, ки амакбобояш ам тоир ва ам шомотбози моир аст: ба духтари мабубаш ягон арфи тунду тез нагуфта, ба алби ассос ва бурани вай заррае рану озор нарасонда, имкон додааст, ки табъи дили савдозада амал кунаду то Хуанд расад ва худаш бовар кунад, ки мури бахти хаёлиаш ойи дигар паридааст. Бигзор андаке ба аяон ояд, лек худаш аз савдои хом дилхунук шавад…
Тадбири али илагар натиаи дилхо доду оши бемаслиат табъи дили падар пухт. Назокати дунёбехабар, ки амсоли дигар амсолони ишлоияш нопухтаву хомрой буд, пас аз ошуфтану схтани лазав чун абри сиёдили тирамо ашк рехтан ооз кард. Хеле гиристу дилашро хол намуд ва али кдаконааш тадриан равшан гардид. Фамид, ки дидори Мирмалик бо оби дида муяссар намешавад. Маслиатёна Нигинаро нигарист:
– Акнун ч кор мекунем, амакдухтар?
– Аз Бобокалони Бузург фотиа гирифта, ба мадраса меравем. Мехонем, то…
– Эй Нигина! Ту дар Хуанд меист??
– Албатта. Охир, мо ба нияти хондан омадаг… Ч, магар аз авлат гашт?
Назокат, ки аз Ворух то Хуанд – тамоми ро забонаш мисли андалеб дар тараннум буду лабонаш чун гул ари табассум ва гаштаю баргашта шари соили Сайунро таърифу тавсиф мекарду нашаои болохонадор мекашид, оло шабеи мусичаи убол пату пари кашол, чашми кахамида дошт, оби даонашро бо азобе фур бурда, базр курр-курр намуд:
– Ман ба е кас авл надодаам… Аз е кас забонкто нестам… Бо чашми худат дид, ки баробари ба Хувнд расидан аволам ч хел табо шуд… Боду авои ин шар ба дилам нафорид… Аз амин сабаб меравам…
– Ба Ворух мерав ё рган?
– Пичинг назан, амакдухтар, дилам танг шудаг, парс мекафад… Албатта бозгашт ба Ворух меравам, ки хуштар аз он ойе набошад.
– Ихтиёр турост… Лекин… адяоро ч кор мекун?
– Ман ам Бобои Хуанд дорам, садри бозори Хуанд Мамуди Бозаргон. амрои падарам барои харидани зару зевар равем, зардолую мазу чаз дастовези мо мешавад…
– Камарбанду дастрймоло…
– Фикру хаёли бад накун, амакдухтар, ин тфаоро ба соибаш месупорам…
– Ч хел?!
– Баъдтар мебин… Дарвоеъ, дафъаи гузашта пеш аз ашни Наврз лаби дарёи Сайун рафта буд, а?
– а.
– Роро медон?
– Албатта.
– Илтимос, амакдухтар, дарёро ба ман нишон де…
– Чаро?
– Натарс, амакдухтар, ман е ват худро ба об намепартоям. Аз зиндаг умеди калон дорам. Фаат… дарёро тамошо кардан, мисли ту бо оби равон сухан гуфтан мехоам…
Амакдухтарон дар соили Сайун муддате сукут варзида, ба тамошои манзараои дилфиреб машул шуданд.
улфи хомширо Нигина шикаст:
– Аз ам хол шав, эй амакдухтар. Рози дил ба дарё рез…
Назокат арфе нагуфта, бастаеро аз зери баал берун оварду бо тамоми увват ба мобайни дарё аво дод.
– Назок, ч кор кард?!
– Орзуи дил ба об андохтам.
– Равшантар гап зан, амакдухтар, чиро ба об партофт!
– Вате гуфтанд, ки «аз Хуанд то Гурган ниммоа рои об» ин ният дар сарам пайдо шуда буду онро ту пазонд, амакдухтар. Худат дидию агар зарур шавад, шаодат меди, ки ман камарбанду дастрймолои армуониро ба соибаш ро кардам, – овози Назокат ларзиду ой-ой гирист. – Дареу дард, ки дар Хуанд дари бахту орзуоям кушода нашуд, амакдухтар. Ба умеди шод омада, гирён шудам… Дилшод омада, дилшикаста шудам… Сирри дил пурра ба Сайун гуфтам ва аз оби равон илтио кардам, ки дастовези бо азор умед овардаи духтараки содаи ишлоиро ба соибаш расонад…
Алвидоъ, орзуои ширини кдак…
Акнун ман бе дилкашол бозпас меравам, эй амакдухтар!
Мирмаликро ба ту ва туро ба Худо месупорам…
* * *
Назокатро чун муродаш дар шари Хуанд осил нашуд ва мури дилаш аз парвоз монд, лоаал як рз истодан нахоста, шитобон сйи зодбуми хеш гом бардошт. Ниоли иболи Нигина бошад, филол боло кашид ва аввалин сухане, ки дар фароми афтаи аввал аз Гулсимо шунид, башорат аз нум буд:
– Эй хоар, модари ман туро салом расонда, мегяд, ки мабодо дар Хуанд худро кабутари муоир исоб накун, зеро набераи бародар набераи хоар асту дар ар ду авл ту ойгои хоса дор!
Ин паёми хуастаро Саодат боз ам фархунда гардонд:
– Падарам роз шуданд, ки афтае як маротиба моро илми муси омзанд!
– Ин гапро агар Назокат барваттар мешунид, шояд ба Ворух барнамегашт, – баъди арзи сипос иловатан гуфт Нигина. – Вай мусииро аз ман бештар дст медорад.
– Менамояд ки вай ама чизро аз ту бештар дст медорад. Иштиояш озгир асту нафсаш аз худаш калон! Лекин дуруст нафамидам, ки вай алачизеба Хуанд омаду чува айнамиш када, шамол барин афо баргашт?
– Ворухио мегянд, ки барои аловгир омаду рафт.
– Агар ба лааи хуанд гем, бетар мешавад: муда-муда оташгир омаду муда, хокистар шуд…
– Эй Гул, амакдухтари Нигин ч гуно дорад, ки сухан ба масхара мегй?
