У м╕л╕цыю я так ╕ не пазван╕ла. Пасля вячэры я ╝лажыла Алесю спаць, потым легла сама. Спала я дрэнна, мяне мучыл╕ кашмары. Сн╕лася, што я бягу па вузкай дашчанай пляцо╝цы, пазба╝ленай парэнча╝, а навокал пачынае цямнець, альбо гэта я паступова губляю зрок - ╕ вось я ╝жо бягу ╝ абсалютнай цемры, адчуваючы х╕стк╕я дошк╕ пад нагам╕. Я ведаю, што недзе наперадзе пав╕нна быць лесв╕ца, гало╝нае, яе не прапусц╕ць... А потым я раблю крок у пустэчу ╕ лячу галавой ун╕з... Я прачнулася ╝ халодным поце. Проста ╝ акно зырка свяц╕╝ месяц, а ╝ пако╕ пахла мярцвячынай. Гэты пах н╕ з чым немагчыма зблытаць - задушл╕вы, саладжавы смурод гн╕лога мяса. Першае, пра што я падумала тады - напэ╝на, ад суседзя╝ прыпо╝з падтручаны пацук ╕ здох прама ╝ мяне ╝ пако╕. Мяне перасмыкнула ад г╕дл╕васц╕. Я асцярожна спусц╕ла ног╕ на падлогу ╕ пацягнулася да выключальн╕ка, стараючыся не нараб╕ць шуму. Алеся спала ╝ суседн╕м пако╕, сценк╕ был╕ тонк╕я, ╕ я не хацела яе абудз╕ць. Запал╕ць святло я не паспела. У мяне з-пад ног шаснула нешта пухнатае, к╕нулася да падаконн╕ка ╕ ╝скараскалася на адчыненую фортку, ледзь не перакул╕╝шы латок з баз╕л╕кам. Кошка. Яна глядзела на мяне ╕ нервова б╕ла хвастом. Пах мярцвячыны зраб╕╝ся невыносным.
- Дурн╕ца. Апс╕к, халера б цябе!.. - прашаптала я ╕ замахнулася на яе, каб сагнаць з фортк╕. Кошка злосна зас╕пела ╕ выскачыла вонк╕, усе╝шыся на выступе пад акном.
- Тоша!.. Тоша!.. - пачула я.
Прых╕ну╝шыся да акна, я разгледзела ╝н╕зе Лёню. Ён стая╝ у пляме месяцавага святла, задра╝шы галаву, ╕ глядзе╝ на маё акно.
- Тоша, к╕с-к╕с-к╕с. ╤дз╕ сюды!.. - пакл╕ка╝ ён напа╝голасу.
Я зачын╕ла фортку ╕ адступ╕ла ╝ цемру пакоя. Пэ╝на, гэта была тая самая кошка, з якой дзец╕ гулял╕ на бровары. Прыбегла ╕ забралася да мяне ╝ фортку. Можа, Алесю шукала? ╤ як яна знайшла дарогу? У пако╕ ╝сё яшчэ пахла мярцвячынай, але ╝жо слабей. Я зразумела, што смурод ╕шо╝ ад кошк╕. Жывёл╕нка, в╕давочна, была сур'ёзна хворая. О Госпадзе, а Алеся яе гладз╕ла! Спадзяюся, яна не падчэп╕ць якую-небудзь заразу...
Ран╕цой я н╕чога не сказала дачцэ пра начное здарэнне. Алеся была ╝ цудо╝ным настро╕. За сняданкам яна гаман╕ла аб школьных справах, пра 'дзядзьку Сярожу' нават не ╝спомн╕╝шы. Мяне ж не адпускала гнятл╕вае пачуццё трывог╕. Праводз╕╝шы дачку ╝ школу, я адправ╕лася на працу. На службе я сядзела сама не свая, увесь час прыслухваючыся да гутарак супрацо╝н╕ка╝. Пра забойства н╕хто не гавары╝. Вось ╕ цудо╝на, супакойвала я сябе. Кал╕ б штосьц╕ такое здарылася, пра гэта ╝жо ведал╕ бы ╝се. Аднак праз гадз╕ну я не вытрымала. Я адпрас╕лася з работы, сказа╝шы начальн╕ку, што, здаецца, забылася выключыць прас, ╕ амаль бегам нак╕равалася ╝ прыватны сектар, дзе жы╝ Сашка Ялев╕ч. Гэта была благая ╕дэя, але я не прыдумала н╕чога лепшага, апроч як пайсц╕ да Сашк╕ ды спытаць на╝прост... А што спытаць-то? "Слухай, Сашка, а ц╕ не ляжыць у цябе ╝ падмосц╕ як╕-небудзь мярцвяк? З сякеркай у галаве..." Добра, н╕чога не буду яму казаць, нарэшце вырашыла я. Проста пагляджу, што там роб╕цца ╕ пераканаюся, што н╕чога страшнага не адбылося, а Лёня ╝сё выдума╝.
Дом Сашк╕ стая╝ трох╕ наводшыбе ╝ самым канцы вул╕цы, адразу за яго участкам знаходз╕лася перасохлая сажалка, зарослая лазой. Прыдатнае месцейка, каб схаваць цела... Штурхну╝шы брамку, я ╝вайшла ╝ Сашка╝ двор. Каля яго дома стая╝ белы легкав╕к, той самы, што ледзь не зб╕╝ мяне ля паштамта. Значыць, Сяргей усё яшчэ тут. Кал╕, вядома, ён яшчэ жывы... Я пагрукала ╝ дзверы, ╕ Сашка, да майго здз╕╝лення, тут жа адчын╕╝. На ╕м был╕ расцягнутыя трэн╕к╕ ╕ майка-алкагал╕чка - усё давол╕ бруднае, але плям крыв╕ на вопратцы я не за╝важыла. Абл╕чча яго было трох╕ змардаванае, правае вока падпухла, на шчоках с╕нела шчац╕нне - ╕ ён бы╝ цвярозы. Як шкло.
- В╕ка? Ну, чаго табе? - спыта╝ ён так╕м тонам, быццам я адцягваю яго ад вельм╕ важнай справы.
- Дзе Лёня? - выдала я першае, што прыйшло мне ╝ галаву.
Саша пац╕сну╝ плячыма.
- Халера яго ведае, швэндаецца недзе. А што?
- Саш, тут такая справа ... - я шматзначна паглядзела на машыну, якая стаяла на газоне. - Учора Сяргей абяца╝ да мяне прыехаць. Не прыеха╝ вось. Ён, часам, не ╝ цябе?
Саша выскал╕╝ся.
- А куды ж ён дзенецца? Тут ён. Вунь, сама паглядз╕.
Сашка саступ╕╝ убок, прапано╝ваючы мне заз╕рнуць у дом. Праз адчыненыя дзверы была бачная частка пакоя - крэсла, сервант, краёчак канапы. Па пако╕ нехта хадз╕╝. Нейк╕ чалавек. Таксама ╝ трэн╕ках ╕ майцы. Сяргей гэта бы╝ ц╕ хтосьц╕ яшчэ, я не магла сказаць - абл╕чча было не разглядзець, бо галава яго была заматаная кухонным ручн╕ком. Плям крыв╕ на ╕м не было.
- Сяргей? - пакл╕кала я.
- Ды ёлк╕...ц╕шэй! - зашыпе╝ Саша, вылуп╕╝шы вочы ╕ прыц╕скаючы палец да вусна╝. - В╕ка, ты што, не бачыш - кепска чалавеку. Ну, не пайшла. Учора ╝ сельпо палёную падсунул╕, паганцы. Я сам ледзь не здох... Ды сядай ты ╝жо!
