– Ладна, фідарасы, – падсумаваў Максім. – Давайце яшчэ з гадзіну паловім – дый дахаты.
Нават Віталь разматаў свае вуды. Шанцаў злавіць рыбіну як учора амаль не было, але ён узгарэўся ад выгляду Максімавага ляшча. Сам рыбак закідаў, але зноў, як і раней, не чапляў прынады. Максім зайшоў на форум – ніхто пакуль не адгукнуўся, і ён выдаліў паведамленьне. Прайшоўся па беразе. Пацягнуся.
– Ну што, засмажыш сёньня з жонкай ляшча? – запытаў Віктар.
– Сама хай смажыць, казала, яе бацька вучыў.
– Ты ж не злавіў сама, – уставіў Ткач.
– Сур’ёзна так казала? – запытаў швагер. – Я думаў, ты штось учора паблытаў.
– Я табе ж ня комік. Казала, смак дзяцінства. Бацька смажыў, мяне навучыў. Казала, маяран нейкі будзе дадаваць і цытрыну.
– Чо яна нясе наогул? – Віктар расьсьмяяўся. – У рыбу цябе ганяе. У яе каханак мо там?
– Няма ў яе ніякага каханка. Але сёньня ўсё адно будзе займацца ляшчом.
– Дзе б сама яшчэ набыць, – уставіў Ткач. – Слухай, Віця, а давай ракаў у гіпэры набудзем, я бачыў, у іх там нейкія блакітныя былі ў акварыюме. Іх калі ў пакунку паставіць, яны ж могуць распаўзьціся. Во дзеці зь цешчаю парадуюцца!
Віктар дастаў падлешчыка. За ім яшчэ аднаго. Максім жа скруціў шнур і адрэзаў аснастку.
– Усё, выканаў абавязковую праграму? Максім паківаў галавою. “Ніхто ўжо ня зможа паказаць на мяне пальцам, сказаўшы, што я няўдаха. Ніхто ня зможа сказаць, што я ня ўмею лавіць ляшча. Ніхто ніколі не даставаў такога ляшча, я нават ня ведаў, што такія існуюць. Ніхто ня зможа завярнуць мяне ў халодную прасьціну і біць ува сьне па шчоках”. Ён прыбіў камара на лобе. “І ніхто ня зможа цягнуць зь мяне кроў”. Адчуваньне было неймавернае.
– Усё, дастала тут сядзець, хлопцы. Паехалі!
Сябры пагадзіліся, але зьбіраць рэчы сталі без ахвоты. Віктар пакінуў вуду закінутай да самага апошняга моманту: ён аднёс торбы й Максімаў фатэль, выкінуў у ваду матыля, апарыша, чарвякоў і замешаную прыкормку й толькі пасьля гэтага зматаў лёску. На зазубні сядзела малая быстрыца. Толькі тады ўзгадалі пра рачэўні. Усе апынуліся пустымі. Віктар лаяўся, выкідаючы зь іх гнільлё ў ваду. Адну сетку, тую, што ўчора зачапілася, так і пакінулі на дне, бо як ні цягнулі, але не змаглі даць рады. У выніку
Віталь проста адрэзаў шнур, бо лезьці ў цёмную плыню ніхто не захацеў.
Максім папрасіў швагра перакінуць ляшча ў плястыкавы пакунак, а астатнюю рыбу – выпусьціць.
– А давайце зь ім фатаграфавацца! – прапанаваў Віталь.
Шчоўкнулі спачатку яго самога з рыбінаю на руках, пасьля Віктара такім жа чынам. Максіму ўвесь гэты час несла рыбаю. Фатаграфавацца ён адмовіўся наадрэз. Сябры ўжо зразумелі, што ён ня любіць рыбу, і асабліва ня лезьлі. Заставалася бутэлька піва, і Віктар зь Віталём селі за столік. Падумаўшы, Максім нацягнуў на пакунак зь ляшчом некалькі пакетаў. Сам скрутак схаваў пад торбу. Тое, што хлопцы селі выпіць, было яму на руку, бо ад рыбніка цягнула тваньню і яго трэба было добра прасушыць.
Рыбаю цягнула адусюль, і настрой у Максіма пачаў псавацца. Ён падумаў, што нават Віктар зь Віталём праз тыдзень ужо не згадаюць гэтую рыбалку. Максім, упершыню за сёньняшні дзень, ікнуў. “Бляха, нават гадзіны не парадаваўся”, – падумаў ён. Рэзала страўнік, і трэ было пад’есьці, пакуль хлопцы дапівалі, але апэтыту не было, бо цягнула на ваніты. Добра, што ікаўка вярнулася, бо яна разганяла гэтае адчуваньне.
– Вось гэта мы зьезьдзілі, – мройна сказаў Віталь. – Ніколі, блін, не забуду. Лешч за паўляма. Раскажу на працы – не павераць, скажуць, зусім вы, Віталь Віталевіч, хлусіць ня ўмееце. Але нічога, у мяне фотка ёсьць. Зараз ім усім дашлю.
І напраўду, ён залез у тэлефон і пачаў адпраўляць фотаздымак зь ляшчом, здавалася, кожнаму, хто быў у сьпісе кантактаў.
– Кандыдозны бабёр! Вурзьпель табе ў вочы! Я ж жонцы не патэліў за цэлы дзень! Сьвятыя ракі! – раптам узгадаў ён, але працягваў дасылаць фоткі.
– Ты б, Віталічак, лепш рыбу сваю загарнуў надзейней. Засмуродзіш мне ўвесь салён. – Максім вырашыў не тэлефоніць і не дасылаць паведамленьняў. Такога ляшча трэба было дэманстраваць урачыста.
– А што зь ім рабіць напраўду? – спытаў Віталь. – Сушыць – завялікі. Смажыць – жорсткі.
– Радавацца яму трэба, – адказаў Максім, але ўпэўненасьці ў голасе не адчувалася. – Можа, і вас зь дзецьмі запросім парадавацца.
– Гэта можна, даўно ў вас не былі. – Швагер дапіў апошні глыток піва і сплюнуў. – Паехалі, надакучыла ўжо гэтая рыбалка.
Яны сабралі сьмецьце, якое заставалася на палянцы. Максім апусьціў усе вокны, машына рушыла. Віталь так і ня вылез з тэлефону, лістуючыся з кімсьці. Аўтамабіль зноў пачало калыхаць на калюжынах. Мэтраў празь пяцьдзясят стаялі чатыры вялікія намёты, у кожны зь якіх магла зьмясьціцца цэлая сям'я. Учора іх не было. Максім падумаў, што Віталь зараз прапануе паказаць ім ляшча, але той нават не заўважыў кэмпінгу.