Ο Πέριν είχε μείνει στη Θέση του. Γονάτισε, ακουμπώντας τα ογκώδη μπράτσα του στα γόνατά του, και περιεργάστηκε τον Ραντ με λαμπερά, χρυσαφένια μάπα. Στις σκιές του δειλινού, έμοιαζαν να αστράφτουν. «Αν οι Άες Σεντάι σε Θέλουν για ψεύτικο Δράκοντα...» Κοντοστάθηκε, έσμιξε τα φρύδια, σκέφτηκε την κατάσταση σε βάθος. Στο τέλος είπε χαμηλόφωνα, «Ραντ, μπορείς να διαβιβάζεις;» Ο Ματ έβγαλε μια πνιχτή κραυγή.
Ο Ραντ άφησε το λάβαρο να πέσει· δίστασε μονάχα μια στιγμή, πριν συμφωνήσει με κουρασμένο ύφος. «Δεν το ζήτησα. Δεν το θέλω. Αλλά... Αλλά δεν ξέρω πώς να το σταματήσω». Το δωμάτιο με τις μύγες επανεμφανίστηκε απρόσκλητο στο νου του. «Δεν νομίζω πως Θα με αφήσουν να σταματήσω».
«Κάψε με!» είπε χαμηλόφωνα ο Ματ. «Μα το αίμα και τις στάχτες! Θα μας σκοτώσουν, ξέρεις. Όλους μας. Και τον Πέριν, και μένα, και σένα μαζί. Αν το μάθουν, ο Ίνγκταρ και οι άλλοι, θα μας πάρουν για Σκοτεινόφιλους και Θα μας κόψουν το λαιμό. Φως μου, μάλλον θα νομίσουν ότι είχαμε σχέση μ’ αυτούς που έκλεψαν το Κέρας, που σκότωσαν εκείνους στο Φαλ Ντάρα».
«Σκάσε, Ματ», είπε γαλήνια ο Πέριν.
«Μην μου λες εμένα να σκάσω. Αν δεν μας σκοτώσει ο Ίνγκταρ, τότε θα το κάνει ο Ραντ, όταν τρελαθεί. Κάψε με! Κάψε με!» Ο Ματ χαμήλωσε αργά, γλιστρώντας στον κορμό του δέντρου, και κάθισε στο χώμα. «Γιατί δεν σε ειρήνεψαν; Αν το ξέρουν οι Άες Σεντάι, γιατί δεν σε ειρήνεψαν; Δεν άκουσα ποτέ να αφήνουν έτσι απλά να τραβήξει το δρόμο του ένας που μπορεί να χειριστεί τη Δύναμη».
«Δεν το ξέρουν όλες», είπε ο Ραντ αναστενάζοντας. «Η Άμερλιν—»
«Η Έδρα της Άμερλιν! Το ξέρει
«-και η Μουαραίν μου είπαν ότι είμαι ο Ξαναγεννημένος Δράκοντας, και μετά είπαν ότι μπορώ να πάω όπου θέλω. Δεν καταλαβαίνεις, Ματ; Πάνε να με χρησιμοποιήσουν».
«Αυτό δεν αλλάζει το ότι μπορείς να διαβιβάσεις», μουρμούρισε ο Ματ. «Αν ήμουν στη θέση σου, τώρα θα ’τρεχα κατά τον Ωκεανό Άρυθ. Και θα σταματούσα μόνο αν έβρισκα μέρος δίχως Άες Σεντάι, στο οποίο δεν θα έρχονταν ποτέ Άες Σεντάι. Και χωρίς ανθρώπους. Θέλω να πω... να...»
«Σκάσε, Ματ», είπε ο Πέριν. «Τι γυρεύεις εδώ, Ραντ; Όσο πιο πολύ μένεις κοντά σε κόσμο, τόσο πιθανότερο είναι να σε καταλάβει κάποιος και να φωνάξει τις Άες Σεντάι. Άες Σεντάι που
Ο Ραντ σήκωσε τους ώμους. «Θα έφευγα, αλλά πρώτα ήρθε η Άμερλιν, και ύστερα έκλεψαν το Κέρας, και το εγχειρίδιο, και η Μουαραίν είπε ότι ο Ματ πέθαινε, και... Φως μου, νόμιζα ότι μπορούσα να μείνω μαζί σας, τουλάχιστον μέχρι να βρούμε το εγχειρίδιο· νόμιζα ότι μπορούσα να βοηθήσω σ’ αυτό. Μπορεί να έκανα λάθος».
«Ήρθες για το εγχειρίδιο;» είπε ο Ματ ήσυχα. Έτριψε τη μύτη του κι έκανε μια γκριμάτσα. «Δεν το σκέφτηκα. Δεν σκέφτηκα ότι ήθελες να... Αααα! Νιώθεις καλά; Θέλω να πω, δεν τρελάθηκες τώρα, ε;»
Ο Ραντ σήκωσε ένα πετραδάκι από το χώμα και του το πέταξε.
«Ωχ!» έκανε ο Ματ, τρίβοντας το μπράτσο του. «Μια ερώτηση έκανα. Θέλω να πω, με αυτά τα φανταχτερά ρούχα, μ’ αυτές τις κουβέντες ότι είσαι δήθεν άρχοντας. Ε, δεν έδειχνε να στέκεις καλά στα μυαλά σου».
«Προσπαθούσα να σας ξεφορτωθώ, βλάκες! Φοβόμουν μην τρελαθώ και σας κάνω ζημιά». Το βλέμμα του έπεσε στο λάβαρο και χαμήλωσε τη φωνή. «Θα τρελαθώ, κάποια στιγμή, αν δεν το σταματήσω. Φως μου, δεν ξέρω πώς να το σταματήσω».
«Αυτό ακριβώς φοβάμαι», είπε ο Ματ, καθώς σηκωνόταν όρθιος. «Χωρίς παρεξήγηση, Ραντ, αλλά λέω να κοιμάμαι όσο πιο μακριά σου γίνεται, αν δεν σε πειράζει. Άκουσα κάποτε για κάποιον που μπορούσε να διαβιβάζει. Μου το είπε ο σωματοφύλακας ενός εμπόρου. Πριν τον βρουν οι Κόκκινες Άτζα, ξύπνησε ένα πρωί και είχε λιώσει όλο το χωριό. Όλα τα σπίτια, όλοι οι άνθρωποι, τα πάντα εκτός από το κρεβάτι που κοιμόταν, ήταν σαν να είχε πατήσει πάνω τους βουνό».
Ο Πέριν είπε, «Σ’ αυτή την περίπτωση, Ματ, θα ’πρεπε να κοιμηθείς αγκαλιά μαζί του».
«Μπορεί να είμαι χαζός, αλλά προτιμώ να είμαι και χαζός και ζωντανός». Ο Ματ κοντοστάθηκε, κοιτάζοντας λοξά τον Ραντ. «Κοίτα, ξέρω ότι ήρθες για να με βοηθήσεις, και σου είμαι ευγνώμων. Στ’ αλήθεια. Αλλά δεν είσαι πια ο ίδιος. Το καταλαβαίνεις αυτό, έτσι;» Στάθηκε σαν να περίμενε απάντηση. Δεν ακούστηκε καμία. Τελικά χώθηκε στα δέντρα, πηγαίνοντας προς το στρατόπεδο.
«Κι εσύ;» ρώτησε ο Ραντ.
