«Ραντ;» Αναπήδησε, καθώς ο Ίνγκταρ του μιλούσε από πίσω. «Θα μείνεις όλη νύχτα με το πόδι στον αναβολέα;»
Ο Ραντ κατέβασε και το άλλο πόδι. «Ίνγκταρ, τι έγινε στο χωριό;»
«Τους πήραν οι Τρόλοκ. Όπως και τους ανθρώπους πριν, στο πέραμα. Να τι έγινε. Ο Ξέθωρος...» Ο Ίνγκταρ σήκωσε τους ώμους και κοίταζε αυτό που κρατούσε, ένα πλατύ και ρηχό, ορθογώνιο δέμα, τυλιγμένο με σκληρό πανί· το κοίταξε σαν να έβλεπε κρυμμένα μυστικά, τα οποία θα προτιμούσε να μην τα γνώριζε. «Οι Τρόλοκ τους πήραν για τροφή. Έτσι κάνουν μερικές φορές στα χωριά και στα αγροκτήματα κοντά στη Μάστιγα, αν σε κάποια επιδρομή περάσουν από τα συνοριακά φυλάκια μέσα στη νύχτα. Άλλοτε γλιτώνουμε τους αιχμαλώτους, άλλοτε όχι. Μερικές φορές τους γλιτώνουμε, κι ευχόμαστε σχεδόν να μην το είχαμε κάνει. Οι Τρόλοκ δεν τους σκοτώνουν πάντα, πριν αρχίσουν να τους πετσοκόβουν. Και οι Ημιάνθρωποι θέλουν να... διασκεδάσουν. Αυτό είναι χειρότερο απ’ όσα κάνουν οι Τρόλοκ», η φωνή του ήταν σταθερή, σαν να μιλούσε για κάτι καθημερινό, κι ίσως για τους Σιναρανούς στρατιώτες να ήταν έτσι.
Ο Ραντ ανάσανε βαθιά για να ηρεμήσει το στομάχι του. «Ο Ξέθωρος εκεί πέρα δεν διασκέδασε καθόλου, Ίνγκταρ. Τι μπορεί να πιάσει έναν Μυρντράαλ και να τον καρφώσει στην πόρτα ζωντανό;»
Ο Ίνγκταρ δίστασε, κουνώντας το κεφάλι, και μετά έδωσε το δέμα στον Ραντ. «Να. Η Μουαραίν Σεντάι μου είπε να σου το δώσω την πρώτη φορά που θα στρατοπεδεύαμε νότια του Ερίνιν. Δεν ξέρω τι έχει μέσα, αλλά είπε ότι θα το χρειαστείς. Είπε να σου πω να το προσέχεις· ίσως η ζωή σου εξαρτηθεί απ’ αυτό».
Ο Ραντ το πήρε απρόθυμα· ένιωσε τσιμπήματα στο δέρμα, όταν άγγιξε το σκληρό πανί. Μέσα υπήρχε κάτι απαλό. Ίσως ύφασμα. Το κράτησε επιφυλακτικά.
«Μου είπαν ότι δίνοντάς σου το πρέπει να σου πω ότι, αν πάθω κάτι, οι λογχοφόροι θα ακολουθήσουν εσένα».
«Εμένα!» αναφώνησε ο Ραντ, ξεχνώντας και το δέμα και τα πάντα. Ο Ίνγκταρ απάντησε στο απορημένο βλέμμα του με ένα γαλήνιο νεύμα. «Αυτό είναι τρέλα! Εγώ το μόνο που έχω οδηγήσει ήταν ένα κοπάδι πρόβατα. Όπως και να ’χει, οι άνδρες δεν θα με ακολουθούσαν. Εκτός αυτού, η Μουαραίν δεν μπορεί να σου πει ποιος είναι ο υπαρχηγός σου. Είναι ο Ούνο».
«Το πρωί που φύγαμε, ο Άρχοντας Άγκελμαρ κάλεσε εμένα και τον Ούνο. Η Μουαραίν ήταν παρούσα, αλλά μου το είπε ο Άρχοντας Άγκελμαρ. Είσαι ο υπαρχηγός μου, Ραντ».
«Μα γιατί, Ίνγκταρ; Γιατί;» Το χέρι της Μουαραίν φαινόταν ολοκάθαρα σ’ όλα αυτά, το δικό της και της Άμερλιν, που τον έσπρωχναν στο δρόμο που είχαν επιλέξει αυτές, αλλά έπρεπε να ρωτήσει.
Ο Σιναρανός φαινόταν πως ούτε κι αυτός καταλάβαινε, αλλά ήταν στρατιώτης, συνηθισμένος να δέχεται αλλόκοτες διαταγές στον ατέλειωτο πόλεμο με τη Μάστιγα. «Άκουσα από τους γυναικωνίτες φήμες, ότι στην πραγματικότητα είσαι...» Άπλωσε τα χέρια του, που φορούσαν ακόμα χειρόκτια. «Δεν έχει σημασία. Ξέρω ότι το αρνείσαι. Όπως αρνείσαι και την όψη του προσώπου σου. Η Μουαραίν Σεντάι λέει ότι είσαι βοσκός, αλλά εγώ ποτέ δεν είδα βοσκό να κρατά λεπίδα με το σήμα του ερωδιού. Δεν έχει σημασία. Δεν λέω πως εγώ θα σε διάλεγα, αλλά νομίζω πως το έχεις μέσα σου, και μπορείς να κάνεις αυτό που πρέπει. Θα κάνεις το καθήκον σου, αν καταλήξουμε εκεί».
Ο Ραντ θέλησε να πει ότι δεν ήταν δικό του καθήκον, μα είπε, «Ο Ούνο το ξέρει. Ποιοι άλλοι, Ίνγκταρ;»
