– Вы думаеце, што гэта нармальна так сябе паводзіць? – спытаў дрыготкім ад гневу голасам Мечык.
Некаторы час Панурыш маўчаў, насмешліва гледзячы на сяброў ад чаго ўсім тром стала няёмка. Віка прысунулася бліжэй да Мечыка. Падняўшы вочы ўверх, Якаў тут жа апусціў іх назад і загаварыў павольна і злавесна, вельмі нізкім, хрыплаватым, голасам.
– Рыцар Salsinatus імёны свае ў трыкутнік склаў. Пастаў абраных па імёнах на месцы іх у дзень прыходу рыцара ў свет зорная карта яго сонцам на сонца пакажа ў імёнаў трыкутнік. Адказ у імёнах абраных складзеных разам атрымаеш ты. На Шуканым знойдзеш яго ў дзень прызначаны.
Сябры былі здзіўлены. Гэты загадкавы і непрыемны суб'ект ведаў тэкст з пергамента… Ведаў на памяць.
– Адкуль вы ведаеце тэкст, – нізкім голасам спытаў Мечык.
Панурыш усміхнуўся і, памаўчаўшы імгненне, павярнуўся да сяброў спіной, пры гэтым ён склаў рукі на паясніцы. Затым павольна павярнуўся да трох маладых людзей і, перастаўшы ўсміхацца, спакойна сказаў:
– Я мяркую, вам усім павінна быць цікавей, што ж значыць гэты тэкст. Сёе-тое вы ўжо зразумелі, але шмат што вам яшчэ трэба будзе пазнаць.
Пляснуўшы ў далоні Панурыш зноў усміхнуўся і, нахіліўшы галаву набок, дадаў:
– Вы даведаецеся пра ўсё прама зарак.
– Зараз? – вырвалася ў Вікі, якая глядзела не адрываючыся на Панурыша.
– Так! – адказаў той.
Запанавала амаль поўная цішыня, у якой людзі чуюць нават сваё дыханне.
– Такім чынам, слухайце, – раптам сказаў Панурыш, – выбраныя ў тэксце гэта вы самі. Так-так, менавіта вы, дакладней некаторыя з вас – дадаў ён, гледзячы на тое як сябры здзіўлена пераглядваюцца.
– Але… – пачаў Уладзімір.
– Але гэта яшчэ не ўсё, – перапыніў яго Панурыш, кінуўшы на мінчука жорсткі погляд сваіх пранізлівых вачэй, – паставіць абраных па імёнах у дзень прызначаны, значыць расставіць вас у рэзідэнцыях Яго Вялікасці, вы, вядома, іх ведаеце: Станіславова, Аўгустова, Панямунь.
Адна са свечак выдала рэзкі трэск і агеньчык яе амаль згас, але потым успыхнуў зноў і перастаў вагацца.
– Станіславова гэта тваё месца, Мечыслаў, – працягнуў загадкавы апавядальнік, – таму што тваё прозвішча пачынаецца на літару С. Аўгустова – месца пенькнай Вікторыі, чыё прозвішча пачынаецца на А. Панямунь…
Панурыш рэзка падняў вочы да верху, і праз імгненне апусьціў іх, спыніўшы позiрк на Уладзіміры.
– Але маё прозвішча пачынаецца не на літару П, – скалануўшыся ўсім целам сказаў Уладзімір.
– Цалкам дакладна, – адказаў Панурыш, і затым дадаў поўным сарказму голасам, – ты ўвогуле лішні ва ўсёй гэтай гісторыі, сябрук. У сядзібе Панямунь павінен стаяць я – Якаў Панурыш.
У гэты момант на лесвіцы пачуліся крокі. Нехта амаль бег па лесвіцы ўверх.
– Госці, – са змрочнай усмешкай прамовіў Панурыш, – хтосьці іх запрасіў, – дадаў ён, кінуўшы поўны нянавісці позірк на Уладзіміра.
У тую ж секунду ў памяшканні апынуўся міліцыянт з аўтаматам, але перш чым ён паспеў што-небудзь сказаць, стоячы збоку ад яго чалавек са світы Панурыша выбіў з рук начнога госця зброю. Аўтамат адляцеў у кут і з глухім стукам упаў на падлогу. Велізарны баец аднаго з элітных міліцэйскіх падраздзяленняў, апрануты ў цяжкую бронекамізэльку, павярнуўся да таго, хто абяззброіў яго, а ў гэты час з-за ягоная спіны выскачыў другі міліцыянт з дубінкай у руках. Чалавек Панурыша спакойна стаяў, апусціўшы рукі. Выкрыкнуўшы нейкi кленiч, волат паспрабаваў нанесці праціўніку ўдар у сківіцу, але той спрытна ўхіліўся і злёгку падскочыўшы, ударыў суперніка ў скронь сваёй левай рукой у скураной пальчатцы. Да здзіўлення сяброў і другога міліцыянта велізарны чалавек у цяжкай камізэльцы адразу ж мякка асеў на падлогу і, плаўна нахіліўшыся направа, распластаўся на падлозе. Ён быў выведзены з ладу надоўга. Не паспеў другі міліцыянт прыйсці ў сябе ад здзіўлення, як перад ім ужо стаяў іншы паслугач Панурыша, хаваючы рукі ў сваёй шырокай вопратцы. Размахнуўшыся заціснутай у правай руцэ дубінкай, міліцыянт абрынуў на стоячага перад ім чалавека ўдар, які не змог дасягнуць мэты. З хуткасцю маланкі слуга Панурыша выхапіў старадаўнюю на выгляд, крывую шаблю, падобную на тыя, што насілі шляхцічы і магнаты ў Рэчы Паспалітай, і парыраваў удар, пры гэтым перасекшы дубінку да паловы. Ад здзіўлення міліцыянт выпусціў сваю ўпадабаную прыладу, якая спаўзла па лязе шаблі ды з глухім стукам звалілася на падлогу. Адразу ж пасля гэтага чалавек Панурыша з велізарнай хуткасцю ўдарыў міліцыянта кулаком свабоднай рукі ў сківіцу, ад чаго той адляцеў да сцяны і, стукнуўшыся аб яе спіной, апынуўся на падлозе, страціўшы прытомнасць. У тую ж секунду Панурыш і ўся ягоная світа кінуліся да выхаду і не паспелі сябры ачуняць, як тупат ног уцекачоў ужо заціх на лесвіцы. Мечыслаў, Віка і Уладзімір, уражаныя ўсім тым, што адбылося, стаялі і глядзелі на двух міліцыянтаў першы з якіх – волат у бронекамізэльцы, ужо стаў падаваць прыкметы жыцця і спрабаваў перавярнуцца на бок, матаючы галавой. Не змаўляючыся сябры рынуліся да выхаду, дабеглі да машыны і заскочылі ў салон. Праз хвіліну іх аўтамабіль ужо нёся па пустых вуліцах Гароднi.