– Я і без міліцыі не баюся гэтых бадзягаў, – адказаў Мечыслаў, з сілай удараючы кулаком у далонь.
– Але… – пачаў Уладзімір.
– Мы папросім маю жонку падстрахаваць нас. Калі мы не вернемся праз гадзіну з гэтай сустрэчы яна патэлефануе ў міліцыю… Хоць, лепш ёй не ведаць, яна ж спалохаецца. У мяне ёсць сябра – Фёдар. Вось ён і пабудзе на падстрахоўцы, – сказаў Мечыслаў.
Суразмоўцы маўчалі, а за суседнім столікам весела смяялася парачка студэнтаў, упіхваючы ў раты чыпсы з пакуначкаў.
– Так і зробім, – падсумаваў Мечык, зрабіўшы сур'ёзны твар. – А цяпер, Віка, раскажы ўсё ў падрабязнасцях, і мы цябе адвязём дадому і нават да дзвярэй праводзім, на ўсялякі выпадак, – прамаўляючы апошнія словы, Мечыслаў ужо шырока ўсміхаўся.
Праз гадзіну ў кватэры гарадзенкi павярнуўся ключ. Дзяўчына ўвайшла дадому і стомлена села ў калідоры. У яе было трохі часу, каб адпачыць. Праз некалькі гадзін быў прызначаны збор дома ў Мечыслава. З хаты гісторыка сябры збіраліся адправіцца на сустрэчу з Панурышам.
Віка сцягнула з сябе джынсы і села на ложак, каб агледзець калена. Вялікая рана ўпрыгожвала цяпер цудоўную дзявочую ножку. Скептычна памахаўшы галавой, дзяўчына хацела прылегчы, але яе тэлефон даў аб сабе ведаць прыемным, меладычным званком. Нягледзячы на пяшчотнасць мелодыі, дзяўчына здрыганулася і схапіла трубку, затым секунду павагаўшыся, паднесла яе да вуха.
– Ну, вы бачылі самі, праўда? Вы павінны пакінуць гэтую справу, я ж прасіў вас, – зачасціў у трубцы мужчынскі голас.
– Дзякуй за пана папярэджанне, прафесар. Я бачу, што вы мелі рацыю… Так, маеце рацыю. Небяспека сапраўды ёсць. Я ў гэтым пераканалася.
– Проста кіньце гэтую справу, кіньце, кіньце, – працягваў стракатаць голас у трубцы.
– Прабачце, калі ласка, прафесар. Давайце пагаворым пазней. Вялікі вам дзякуй за папярэджанне. Мне проста трэба яшчэ крыху адпачыць. Дзякуй, да пабачэння.
Лiтвакас зразумеў, што сувязь перарвалася. Ён з раздражненнем адшпурнуў тэлефон і яшчэ мацней націснуў на газ. Ягоны чорны седан на добрай хуткасці нёсся ў бок Літвы.
Быў яшчэ ранні вечар, калі прафесар філасофіі пад'ехаў да свайго дома.
Зайшоўшы дадому ён наліў сабе цэлую кружку свайго любімага цёмнага піва, а затым яшчэ адну і яшчэ адну. Лiтвакас прылёг падрамаць і прачнуўся толькі тады, калі сабвуфер ягонага хатняга кінатэатра патрос дом асабліва магутным выбухам. Так і не ўразумеўшы для сябе, навошта ён уключыў найноўшы блакбастар пра супергерояў, калі ён ненавідзіць падобнае кіно, прафесар пацягнуўся, пазяхнуў і, хуценька апрануўшыся, выйшаў у калідор. На момант застыўшы, ён кінуўся на кухню і схапіў ламаць свайго любімага сыру. Актыўна жуючы, ён хацеў ужо выйсці на вуліцу, але тут у дзверы ціха пастукалі.
Адкрыўшы дзверы, Лiтвакас застыў у жаху, а ў калідор да яго ценем праслізнула нейкая постаць. Праз паўгадзіны дзверы адчыніліся зноў, і наведвальнік пакінуў дом прафесара. Неўзабаве ўслед за ім выйшаў і Лiтвакас. У яго быў зусім змрочны выгляд. Прафесар накіраваўся да старадаўняга, высокага маста, па якім рухаўся калі выпраўляўся на працу са свайго Жвярынаса ў цэнтр. Ён проста хацеў крыху пагуляць і ўтрэсці ў галаве падзеі дня.
Лiтвакас паспеў ужо напалову перасекчы мост. Удыхнуўшы на поўныя грудзі ён спыніўся, каб зірнуць на выгляд навакольных будынкаў. Свежае, халоднае паветра зімовай Вільні было прыемным прафесару. Ён падняў каўнер паліто і рушыў далей…
У тую ж хвiлiну ён атрымаў моцны ўдар у патыліцу і страціў прытомнасць. Яшчэ праз імгненне Лiтвакаса схапілі пад мышкі і за левую нагу і перакінулі праз парэнчы маста.
Асабняк масонаў стаяў ля краю даліны, на дне якой цурчала вада. Дзіваватае аблічча будынка прыцягвала да сябе ўвагу, перш за ўсё, самымі рознымі па форме і памеру вокнамі. Тут былі і маленькія выцягнутыя, якія паходзілi на байніцы, і стрэльчатыя – гатычныя, і прастакутныя, у тым ліку вельмі шырокія, а ва франтонах змяшчаліся невялікія, круглыя акенцы. Лічылася, што асабняк пабудаваў яшчэ прыдворны архітэктар караля Панятоўскага – Джузэпэ дэ Сака. Пазней будынак перабудавалі.
Туман ахутваў усё вакол. Запаленыя ліхтары, акружаныя быццам бы матавым шклом, давалі расьсеянае святло. Холад зімовай ночы напаўняў вуліцы, якія былі амаль цалкам бязлюдныя.
Рэдка-рэдка ў гэтую гадзіну мінак вяртаўся адкуль-небудзь і ў цішыні яго крокі здаваліся гучнымі.
У машыне, прыпаркаванай непадалёк ад асабняка масонаў, сядзелі трое.
– Мы дакладна не з'ехалі з глузду? Ноч, а мы вось сядзім тут. Можа ўсё ж такі не варта было гэтага рабіць? – спытаў Уладзімір.
Мечыслаў пакасіўся на мінчука. Адчувалася, што нават ён цяпер не зусім упэўнены ў тым, што ім варта было прыязджаць.
– Я вас прывёў сюды, а цяпер… нават і сам не ведаю… – прамовіў ён ціха.
Віка засяроджана маўчала. Дзяўчына пільна глядзела на ахінуты туманам асабняк. Яна ўспамінала не самую прыемную размову з дзіўным чалавекам, як ён стаяў на ганку гэтага старадаўняга дома і глядзеў… пільна.
– Яшчэ не позна проста паехаць і не напрошвацца на непрыемнасці, – сказаў Уладзімір самым сваім пераканаўчым тонам.