Адзіноты Алачка не баялася, адзінота — гэта страшна ў старасці, а яна, нягледзячы на свае трыццаць чатыры, падводзіць рахункі яшчэ не збіралася. У рэшце рэшт, у яе было ўсё, каб не лічыць сябе ўжо неяк надта жорстка абыдзенай жыццём: цікавая работа, утульная кватэра — дом, дзе яна некалі жыла з Грыцэвічам, знеслі, і ёй далі аднапакаёўку з усімі камунальнымі выгодамі, сябры і сяброўкі, што зляталіся па першым яе званку, тэатры, канцэртныя залы, вечарынкі… Была дачка, цудоўнае мурзатае стварэнне з вялікімі капронавымі бантамі ў косах, якую Алачка любіла без памяці. Праўда, Наташка так і жыла ў бабулі, амаль за сорак кіламетраў ад Мінска, але што такое сорак кіламетраў пры сучасным транспарце?! Менш за гадзіну ў заўсёды перапоўненым ракаўскім аўтобусе, дваццаць мінут пехатой цераз лес — і маці з Наташкай чакаюць цябе каля веснічак, і ты можаш два выхадныя запар галубіць сваю ненаглядную шчабятуху, карміць яе пірожнымі і цукеркамі, расказваць казкі і заплятаць шаўковыя коскі, прымяраць ёй абновы і з замілаваннем думаць, якая яна прыгожанькая і дасціпная, а затым зноў спакойна вярнуцца дадому, у Мінск, у прывычнае бестурботнае жыццё, ведаючы, што ў цябе, не так як у іншых адзінокіх жанчын, ёсць тыл, ёсць сховішча і надзея. Праўда, апошнім часам маці ўсё цяжэй было даглядаць шуструю і няўрымслівую ўнучку, але яны з Алачкай вырашылі, што яшчэ два гады, да школы, Наташка ў вёсцы неяк перакачаецца. Вядома, вучыцца ёй трэба ў горадзе, якая ў Навасёлках школа, зімой на падаконніках лёд намярзае, ды і вучаць дзяцей абы-як. А можа, і маці з ёю разам пераедзе, колькі ёй адной кукаваць: і ў печы палі, і ваду цягай з калодзежа, і карову даглядай, і ў агародзе поркайся… Зусім ужо стапталася, а яшчэ не такая і старая. Хваробы, каб на іх ліха…
Як бы там ні было, Алачка яшчэ мела процьму часу, і думка пра гэта памагала ёй жыць, не тужыць.
Машыністкай яна стала выпадкова. Работа ў карэктарскай ёй не падабалася. У газеце былі дзве карэктаркі, яна і Галіна Сцяпанаўна, пажылая і вельмі адукаваная жанчына, ды і работы там было не так шмат. У выдавецтве ж, у вялізным пакоі, сядзела чалавек пятнаццаць. Шумна, тлумна, нормы вар’яцкія, больш за сто старонак машынапісу ў дзень, тэксты складаныя: тут табе і палітыка, і тэхніка, і медыцына, чорт нагу зломіць, а плацяць да крыўднага мала. Начытаешся, ідзеш дадому — галава пухне. Ды і вочы ад напружання пачалі балець, давялося выпісаць акуляры. Папрасілася ў рэдактуру, хоць спачатку малодшым рэдактарам. Паабяцалі, як толькі вызваліцца месца. Чакай, с…., Пятра, будзеш сыр есці! А тут тэрмінова спатрэбілася машыністка. Алачка навучылася друкаваць яшчэ ва універсітэце, нават машынку сабе купіла, «Алімпію-прагрэс», маленькую, партатыўную, але з вялікім прыгожым шрыфтам. Алачку і ўгаварылі пайсці ў машбюро.
I тут яна зразумела, што гэта — бадай, лепшае, што ёй можа прапанаваць жыццё. Аклад невялікі, але заўсёды можна нешта зарабіць — пасля рэдактуры ўсё ў выдавецтве перадрукоўвалася за кошт аўтараў, ды і павага, з якой да яе ставіліся вучоныя, пісьменнікі, журналісты, што прыносілі свае рукапісы, прыемна казытала самалюбства, кніжкі з аўтографамі, цукеркі… Тым больш што неўзабаве пайшла на пенсію загадчыца машбюро Таццяна Цімафееўна, і Алачку прызначылі на яе месца.
Так яна і засталася машыністкай і разумела, што калі не здарыцца нічога неверагоднага, дык прасядзіць за сваёй электрычнай «Опцімай» аж да самай пенсіі, і гэта ніколькі не засмучала яе.
2
