Sur transa bord' de l'golfo (на том берегу залива:
ekbrilas lumserpento (вспыхивает полоска: «змейка» света:
sur kolo de l' mallumo (на шее темноты), anoncas ĝi pri tero (указывает она на /присутствие/ земли: «объявляет она о земле»:
pri urbo kaj loĝantoj (города и жильцов): pri homo kaj pri ŝtono (человека и камня).
Ho stranga pens' (о, странная мысль): ĉi urbe (в этом городе:
ankoraŭ mi ne tuŝis (ещё я не касался) = (на чьих улочках ещё не ступала моя нога) kaj kien mia febre (и куда моя лихорадочно)
sopira okulparo rigardas lace (томящаяся пара глаз =
ĉi urbe eble homo (в этом городе, возможно, человек) – same soleca (так же одинокий:
algapas nun la maron (смотрит /пристально/ сейчас на море:
sin krucas en saluto (пересекаются приветственно: «в приветствии»:
Balkona vespero
Lit-seĝo. Lankovriloj. Dua etaĝ'. Balkono.
Siajn vualojn densajn faligas jam vespero,
sonorilvoĉo velke traŝvebas en l' aero.
Torpor' postfebra. Kape vaganta pensĉifono.
Sur transa bord' de l'golfo, en fee fora fono
ekbrilas lumserpento: vibranta koliero
sur kolo de l' mallumo, anoncas ĝi pri tero,
pri urbo kaj loĝantoj: pri homo kaj pri ŝtono.
Ho stranga pens': ĉi urbe, kies stratetojn plande
ankoraŭ mi ne tuŝis kaj kien mia febre
sopira okulparo rigardas lace, lante,
ĉi urbe eble homo – same soleca, trista, –
algapas nun la maron, niaj rigardoj eble
sin krucas en saluto, ho ve senpove dista...
La spegulo
(Зеркало)
Sur stratoj or-aŭtunaj (на улицах по-осеннему золотых:
mi vagas nostalgie (я брожу с тоскою: «ностальгически»:
en la kvartalo (в квартале), kie mia malnova memo (где моё старое «я»:
la knabo pale blonda loĝis en oldaj domoj (мальчик белокурый: «бледно белокурый» жил в старых домах:
Dum suna tag' min hantas revenaj tombfantomoj (во время солнечного дня =
la sojlojn tre konatajn repaŝas mi kun tremo (/на/ пороги очень знакомые вновь ступаю я с дрожью: