komencis efektigar la esencala e maxim importanta programo di sua
promenado. Ma la realigo di ca projeto semblante renkontris interna
obstakli, e prevideble ico povis durar dum longa tempo. La hundo prizentis
186
tote stranja konvulsi, ed anke tale kurveskinte ol iradis cirklatre,
produktante tre sufranta vidajo. Kelka Angla yuneti observis lu kun
intereso, e li experte komentis la manovro. La damo nervoze deturnis su
de la hundo.
– Se vu deziras, me gardos dume la hundo – dicis Batky – Forsan dume
vu voluntos igar la skureli manjar.
– Ne mala ideo – dicis la damo, ed el transmisis la hundo a Batky.
– Pardonez – posklamis elu Batky -, quale nomesas la hundo ?
– Madelon – respondis la damo ed el promenis adfore.
Dum ita dio vespere Batky retrovenis a lua hemo plu richa ye un hundo.
Ilu perdis la damo en la amaso. Venis en lua kapo, ke hundi posedas
brilanta instinto, ed il lasis su guidar da Madelon. Li promenis ad
Hamestead Heath, ube sur la supro di la monto esis konstruktita lago.
Olcan li admiris. Madelon silencoze e distraktite pazadis. Li iris pede dum
plura hori. Tarde vespere li atingis Golder's Green, ube esas la fino di
London. Ibe Madelon retroiris e quiete ireskis a la urbo. Batky divinis, ke
la hundo trompis lu. Lu eniris taxio, e per sakrifiko dil pekunio destinita por
la morgala dejuno, il portis Madelon a sua hemo.
Il havis desquieta nokto. La hundo ne manjis, ne drinkis. Olu observis
suspektoze la mobli di Batky, balde iris ad angulo ed ululis. Aproxime la
jornesko Batky je ne plus toleris ico, il iris ad ula drinkeyo apertita dum la
tota dio, ed inklininte su sur la tablo il dormetis dum kelka hori.
Matine la suno levis su en la stelaro di la hundo. Lu iris aden lua hemo,
Madelon ankore vivis, mem dormis tranquile sur la lito di Batky. Lu esis
quaze nigra lito-tuko. Kande lu videskis Batky, iracoze ol murmuris. Olu
ne volis manjar.
Batky jetis su sur fotelo, e probis pensar racionoze. Quale agar pri
Madelon ? Forsan il devus donacar ol al Kensington-Muzeo, ibe esas
multa stopita hundi. Tamen lua humana kordio protestis kontre ica projeto.
Kad lu devus konservar ol ed esforcar amikeskar kun olu ? La homala volo
kelkafoye esas kapabla efektigar mirakli. Pokope il quieteskis per ica
penso.
– Balde ni kustumeskos l'una a la altra – il dicis en su. - Me sempre deziris
havar bestio, por ke me ne esez sola. Domaje, ke Madelon iris ek la lito
nur por aquizar la marmora planko-sulo avan la kameno.
Kun inklinita kapo lu askoltis la reprochi da la ebria netigistino. Il ja
kustumeskis, ke onu miskomprenas lu.
– Ye un, du monati pos nun forsan me ja konvinkos olu venar kun me por
promenar. Balde me promenos en Regent-Parko, dum ula bela printempal
posdimezo. Forsan foye venos renkontre a me la damo, de qua me recevis
Madelon. «Siorino – me dicos -, yen me fidele gardis, ta qua vu konfidis a
me. Madelon kelkete ja kreskis, kad ne, kelkete forsan anke groseskis, ma
ne tante, ke ico nocus a lua formi. Generale esas videbla, ke la recenta
187
monatin olu pasis en societo di intelektozo. Me ne kredas, ke ol kreskis ye
lua desavantajo...»
E tale vorto sequos vorto, til ke ni iros por drinkar teo, pose a la cinemo,
qua povas savar ? - La damo, quale ilu memoras pri elu, esis jolia e
simpatiinda, kun extraordinare rekta shultri. El vestizesis simple, ma
elegante. Evidente, el esas spozino di yuna, ma richeta tabakkomercisto.
Elua patro grizeskis en respekto, il esas oficisto che granda asekuro
kompanio. Li posedas ulaloke dometo, posible en East Ealing, en tala
strado, ube che amba lateri stacas sisadek domi, e singla de li havas la
sama formo.Ed en olti anke la vivo povas perfekte havar la sama formo.
Ho, Angla mikra borgezaro, kun preciza tempo por teo-drinkado, tranquila
vintrala vesperi avan la kameno, ube dicesas un vorto ye singla mihoro,
anke olta pri la princo de Wals...
Posdimeze ulu sonigis. Batky vekis ek lua borgezala revi, ed il apertis la
pordo. Avan la pordo stacis la damo.
– Me venis adhike por Madelon – elu dicis simple.
– Ho, ho ! mem ho ! - dicis Batky, egarita en la perspektivo di admirinda
voyi talaspeca.
– Sideskez, Madelon ankore vivas. Ma quale vu trovis me ? Nome London
esas granda urbo...
– Esis tre facila – dicis la damo. – Hiere vu donis aden mea manuo ica
libro, por ke me tenez ol dum ke vu gardas Madelon. En la libro esis letro
a Janos Batky, London, Francis' Street... me pensis, ico esas vu. Me venis
posdimeze, por ke me trovez vu heme. Nome me volas demandar
pardono... me imaginis, quon facis Madelon nokte... kompatinda homo !
– Ho, ni ja komencis amikeskar – dicis Batky shamoze. - Dum la tota nokto
me karezis ol, nam me pensis sempre, ke vua manuo tushis olu.
– Agreabla – dicis la damo ed el desmetis sua chapelo. Batky erste nun
vidis, quante el esas belega. «Me sempre amoris la spozini di la tabak-
