— Дало-о-о-ся на гэты раз! Месяц чакаў свайго ча-су, і вось...— Васіль больш адчуў, чым убачыў, як самазадаволена ўсміхнуўся барадач — у такую барадзішчу, пэўна, і ўрастаюць, каб хаваць, што напісана на твары.— Парадак стаў ого які жорсткі! Не тое што колісь… Цяпер не так проста вырвацца.
— Хто-хто, а ты скрозь сцяну прасочышся,— дасягнуў слыху збітага з панталыку Васіля спакойны, нават жартаўлівы Надзеін голас.— А здорава ж падчапіў таго фраера! Будзе шуму…
"Што яна вярзе?! Якія камеры? Што за фраер? — разгубіўся Гарноська.— Не! Не! Гэта нейкія галюцынацыі…"
— Калі выпусцілі на тракт — адразу ўсёк: усё ў ажуры! — аж распірала ад пахвальбы барадатага.
Падышла афіцыянтка, не спяшаючыся, стала грукаць посудам. Барадаты нешта гаварыў, гаварыў, а Васіль не мог з-за яе нічога пачуць. Ён гатовы быў у тую хвіліну зрабіць чорт ведае што, каб толькі гэтая марудніца знікла.
Між тым афіцыянтка і не думала знікаць. Лейтэнант ледзь не енчыў ад роспачы, круцячыся ў крэсле, потым так глянуў, што яна сумелася, здзіўлена паціснула плячыма і паплыла са сваім падносам у бок кухні. Васіль ледзь утрымаў міжвольны ўздых аблягчэння, зноў ператвараючыся ў слых. Улавіў толькі абрывак Надзеінай фразы — "выдаць перадачу".
— 3 чым? — пацікавіўся барадаты.
— Хлеб, мяса, малако…
— I ўсё? — Голас у барадатага быў незадаволены, нават іранічны.
— На гэты раз усё…
— Не бага-а-а-та! А каб душу сагравала, ты падумала? — начальніцкім тонам загаварыў барадаты, і Васіля агідна разануў гэты тон.
— Не прапусцяць! — У голасе вядучай была безнадзейнасць.
— Кажаш, не прапусцяць? — недаверліва перапытаў барадаты.— А ты зрабі так, каб прапусцілі… Трохі мазгамі паварушы — і зробіш. Інакш, абяцаю: не будзе для сагравання душы — першы цябе зарэжу.
Васіль анямеў — не ведаў, што думаць, што рабіць, і ўвогуле: сон гэта ці ява?
— Так і зарэжаш? — гулліва ўсміхнулася Надзея.— Ды ў цябе рука не падымецца мяне рэзаць.
Гэтая яе гуллівасць зусім збіла Васіля з тропу.
— Не хвалюйся — рука ў мяне цвёрдая,— з пахвальбою працягваў барадаты.— Сама можаш прыгадаць, як тыдзень назад чыркнуў Варонкіну. Пад самы загаловак, адны выхадныя даныя і засталіся. А ця-бе-е-е…
— Не размахвайся! — перапыніла яго Надзея,— Я магу выйсці проста на шэфа. Ён мяне ў крыўду не дасць.
— А ты паспрабуй…— іранічна хіхікнуў барадаты.— Калі хочаш ведаць, ён учора сваёю рукою чатырох зарэзаў. Лютуе. Дажыліся, кажа, што ні выхад — правал. 3 такою работаю і да мяне дабяруцца, кажа.
Васіль даўно забыўся пра яду.
— Да яго не дабяру-у-у-цца! — сказала Надзея.
— Таму і лютуе, каб не дабраліся,— адказаў барадаты.
Здрадлівыя дрыжыкі раптам пайшлі па Васілёвым целе. Канечне, крымінальнік! I, мусіць, мацёры… Браць! Аднаму? А што?! Упраўлюся! Адолею! Хай ведае Мятліцкі — Гарноська не лыкам шыты!
Замінала адно — што рабіць з Надзеяй? Васіль не ведаў, як быць з ёю… Як быць? Ратаваць трэба. Але як яна магла! Так і магла — шантаж, пагрозы… Адно за другое — і во! У кіно вунь колькі такіх! Раскажа чыстасардэчна, паможа следству — не магла ж яна натварыць нечага сур’ёзнага, як гэты… Канечне, не магла. 3 яе дапамогаю клубочак разблытаецца, ой як разблытаецца! А тады…
Васілю цяпер было не да "тады", хоць яно, спакуслівае, міжволі лезла з падсвядомасці. Аднак узяў сябе ў рукі: не час пра гэта!
Версія "мацёры крымінальны воўк апутвае даверлівае, чыстае душою дзяўчо" завалодала Васілёвымі пачуццямі, не пакінула месца ні для сумненняў, ні нават для разважлівасці.
Выспяваў план затрымкі. Як толькі барадаты дап’е кампот…
Барадаты дапіў свой кампот…
Аперацыя прайшла непраўдападобна проста, чым, вядома, Васіль быў расчараваны. Затрыманы не аказаў ніякага супраціўлення, быў без зброі, што ніяк не ўкладвалася ў Гарноськаў план. Ніякіх дакументаў у барадатага, вядома, не было. А каб і былі — хто б паверыў: ліпа! Назваўся старшым рэдактарам тэлестудыі. Знайшоў прасцячка! Гэткае страшыдла нехта будзе трымаць на студыі! Так забрахаўся, што Надзея адразу ж "раскалолася" — барадаты ніякі не рэдактар. Сваім прызнаннем яна парадавала Васіля.
— Пайшлі! — строга загадаў ён барадачу.
— Куды? — падслепавата заморгаў той.— У чым справа?
— Скажам…— супакоіў яго Гарноська і падумаў са злосцю: "Во, божая кароўка, не ведае куды! Яны ўсе спачатку прыкідваюцца казанскімі сіротамі".
— I ёй таксама? — кіўком паказаў на Надзю барадач.
Васіль усё яшчэ не ведаў, як быць з Надзеяй: адпусціць ці забраць разам? Не-е! Надзею нельга раўняць з гэтым…
— Таварыш Хадасевіч сама прыйдзе…
— Ого-о…— гулліва здзівілася вядучая.— Адкуль вы ведаеце маё прозвішча?
— Ведаю…
Васіль адчуў, што заліваецца чырванню. Ён не чакаў ад яе такога тону. I раптам жахнуўся: а ці не ўліп з гэтым затрыманнем? Як з тым патлатым у парку! Як з тою вар’яткаю ля піўнога ларка! Н-н-е можа быць!
— Нейкае непаразуменне!..— зазлаваў затрыманы.— Пазваніце на студыю — там скажуць, хто мы…