— Значыць, замест таго, барадатага? — не без іроніі ўдакладніў Васіль.
Такі паварот не прадугледжваўся па сцэнарыю. Але нечаканасці, ускладненні, "накладкі" бываюць заўсёды.
— Таго! — пацвердаіла Надзея, прапусціўшы міма вушэй яго іронію.— Дарэчы, барадаты — мой начальнік і аднакурснік па універсітэце.— Яна ўсміхнулася з хітрынкай і расчаравана дадала: — Што ж, шкада, што вы не можаце мне скласці кампанію…
— Ды не-е!..— паспешна, нібы спалохаўся, што яна перадумала, сказаў Васіль.— Толькі неяк няёмка, каб вы… білет…
— А мо я хачу ўзяць вас у фінансавую залежнасць? Ці вы палохаецеся трапіць у залежнасць? — усміхнулася яна.
— Няўжо вы такая страшная?
— А можа, і страшная… Ці міліцыя нічога не баіцца?
— Будзьце ўпэўнены…— нічога разумнейшага не мог прыдумаць Васіль, і яго зноў стала разбіраць злосць на сябе.
Надзея, пэўна, заўважыла гэта, бо адразу ж змяніла тон:
— А вы, бачу, зусім не такі, як спачатку здаліся.
— А які?
— Напрошваецеся на камплімент? — усміхнулася яна.
— Кампліменты гавораць жанчынам.
— О-о! Няўжо і ў міліцыі умеюць гаварыць кампліменты? Ніколі б не падумала.
— А я ведаю, што вы падумалі…
— Цікава! Ну-ну, тэлепат, што я падумала? — з тым жа какецтвам дапытвалася яна, не зважаючы на яго падазронасць.
— Ат, што там казаць…
— А ўсё ж? — настойвала Надзея.
Васілю была не надта прыемная гэтая настойлівасць, і, не асабліва хаваючы іронію, ён не вытрымаў:
— Думалі, у міліцыі адны дурні?..— I тут жа пашкадаваў, што ляпнуў такое.
Па Надзеіным твары прайшоў цень, пасля некаторай паўзы яна незадаволена заўважыла:
— Ці ўмеюць гаварыць кампліменты лейтэнанты міліцыі — не ведаю. Не чула. А што здольны гаварыць глупства — пераканалася.
Васіль і без таго разумеў, што хапіў занадта. Жоўцік на яго месцы… Цьфу! Зноў гэты Жоўцік! Але так размаўляць можа толькі апошні дурань. Гэта — факт.
— Прабачце, калі ласка…— папрасіў Гарноська.
Усё перамяшалася, заблыталася ў Васілёвай душы. Ён не ведаў, што думаць, як усё ўспрымаць, хацелася і не хацелася верыць… Аднак старанна і доўга прасаваў касцюм, хоць рабіць гэта і не было патрэбы, бо як купіў з год назад, то і апрануць ні разу не давялося — усё ў форме і ў форме, быццам і нарадзіўся ў ёй.
А палове дзевятай быў ля кінатэатра. Надзея, вядома, яшчэ не прыйшла. Дзяўчаты звычайна прыбягаюць у апошнюю хвіліну альбо наогул спазняюцца. Ці ім не хапае часу на зборы, ці проста падабаецца, калі іх чакаюць…
Перш-наперш набыў у касе два білеты на самыя лепшыя месцы — калі што, хай прападаюць, чым дапусціць, каб купляла дзяўчына.
Патрабавальна празвінеў першы званок. Васіля сталі данімаць сумненні: мусіць, не прыйдзе… Мо пажартавала?
Надзея прыбегла пасля другога званка.
— Даруйце, я, здаецца, прыпазнілася. Вы даўно чакаеце?
— Ды не,— схлусіў Васіль.— Хвілін пяць, не болей.
— А я ледзь пазнала вас…— Яна акінула Васіля крытычным поглядам.— Дарэчы, форма вам больш да твару. Чаму вы знялі форму?
— Ды-ы-ы… гэта ж не служба,— збянтэжыўся Гарноська, бо і сам адчуваў сябе няёмка ў цывільным.
Для сябе Надзея заўважыла, што ў цывільным лейтэнант нішто сабе хлопец. Высокі, падцягнуты, спартыўнага складу, правільныя прыгожыя рысы твару — з такім не сорамна паказацца ў любой кампаніі. А калі яшчэ сказаць, што ён кандыдат якіх-небудзь навук, то сёй-той аж зелянеў бы ад зайздрасці. Асабліва гэтыя з муздрамы. Яны заўсёды зайздросцяць. Мусіць, за тое, што яна прыгажэй за іх, даецца ёй усё, на іх погляд, лёгка і проста — і перадачы, і ад паклоннікаў праходу няма…
Але цяпер Надзея не мела намеру заводзіць раман. Проста паводзіць за нос — і ўсё. Хай не думае пра сябе немаведама што… I той факт, што ён так прыбраўся, сведчыць: усё ідзе правільна.
— Пойдзем, а то спознімся,— прапанаваў Васіль, калі празвінеў апошні званок.
— Вазьміце вось білеты…— стала паспешна корпацца ў сумачцы Надзея.
— Ды во білеты, не шукайце.
— Вы што, купілі? — прытворна здзівілася Надзея.— Навошта? А куды мае?
— Ды-ы-ы…
— Я ж вас запрасіла, а вы? — зрабіла выгляд, што пакрыўдзілася Надзея, а сама падумала: "А ён увогуле нішто сабе…"
Пасля таго як на экране прамільгнулі цітры і з’явіліся першыя кадры, Надзея "незнарок" нахілілася да Васіля, нібы з-за чыёйсьці галавы ёй не відно экрана, і стала чакаць Васілёвай рэакцыі. А ён ніяк не рэагаваў. Яна пакрыўджана адхілілася, скоса назіраючы за ім у паўцемры, да якой ужо прызвычаіліся вочы. Лейтэнант сядзеў нерухома, нібы забыўся, што побач дзяўчына. Кавалер, называецца!
Гэтая яго няўважлівасць стала злаваць Надзею. Яна "выпадкова" дакранулася да Васілёвай рукі, яго пальцы крыху ўздрыгнулі ад гэтага дотыку, аднак зрабіў выгляд, што нічога не здарылася — звычайная выпадковасць.
3 кіно выйшлі моўчкі. Надзея была сама не рада, што ўвязалася ў гэтую гульню. Але пачаўшы яе, ужо не магла стрымацца. Прызнаць сваё паражэнне было не ў яе правілах…
Далікатна ўзяла Васіля пад руку:
— Вы не супраць?
— Лепш я… Так зручней.
Васіль адчуваў цеплыню яе локця, жылку на згібе, што пульсавала таямніча і трывожна, і нейкае глухое хваляванне стала авалодваць ім.