koszuli, a następnie ponownie spojrzał na jego twarz. Za tym spojrzeniem kryło się
coś, co bardzo chciało dopaść Harry'ego. I chłopak to wyczuwał, ponieważ
wywoływało to gęsią skórkę na jego ciele.
Próbując uspokoić szalone bicie serca, Harry wypił kilka łyków i westchnął z
zadowoleniem. Piwo było pyszne. Jeszcze lepsze niż w Trzech Miotłach. I lepsze
nawet niż to, które przygotowują skrzaty. Miało w sobie szczyptę czegoś pikantnego.
Smakowało zupełnie inaczej i... Harry spojrzał na Severusa, a jego oczy rozszerzyły
się.
Czy to możliwe, aby Snape sam je przygotował?
To było, to było...
- To jest przepyszne - powiedział w końcu rozmarzonym głosem. - Powinieneś
spróbować, Severusie. Od razu zmieniłbyś zdanie na jego temat.
- Wybacz, ale nie skorzystam - odparł Severus, wciąż nie odrywając spojrzenia od
Harry'ego. Płonęło dziwnie i zdawało się, że z każdą chwilą błyszczy coraz bardziej.
Harry czuł przyjemne ciepło, które rozlewało się po jego ciele wraz z piwem i
rozgrzewało go. Uśmiechnął się do mężczyzny i wypalił nagle:
- Cieszysz się, że spędzamy razem święta? - Snape zrobił kwaśną minę - Wiem, że
się cieszysz - kontynuował Harry, niezrażony brakiem odpowiedzi. Wiedział, że
Snape sam z własnej woli nigdy się do tego nie przyzna. - Ja się bardzo cieszę.
Cieszę się, że nareszcie wszyscy dali mi święty spokój i że mogę być tutaj z tobą jak
długo zechcę i możemy po prostu siedzieć razem i pić piwo kremowe. I cieszyć się -
zakończył nieco kulawo, czując, że trochę się zaplątał.
- Potter, skoro nawet piwo kremowe sprawia, że zachowujesz się jak odurzony, to
jest już z tobą naprawdę źle - odparł spokojnie Snape po chwili milczenia.
Harry zarumienił się. Nie chciał paplać. Ale czasami nie potrafił się powstrzymać. A
kiedy próbował z tego wybrnąć, zaczynał paplać jeszcze bardziej. Dokładnie tak, jak
w tej chwili.
- No przecież mam prawo się cieszyć. Jesteśmy tu razem, są święta, jest przyjemnie
i... - potoczył wzrokiem po otoczeniu - ...i mamy taką ładną choinkę.
Brwi Snape'a powędrowały w górę.
- Ale nie zamierzasz się na nią wspinać? - zapytał kpiąco.
Harry próbował spiorunować go wzrokiem, ale nie bardzo mu to wyszło, kiedy
jednocześnie starał się nie rumienić.
Severus parsknął w swoją szklankę i Harry mógłby przysiąc, że zobaczył cień
uśmiechu na jego wargach oraz nieudolną próbę ukrycia go.
Wyszczerzył się. Wiedział, że tylko on potrafi rozbawić Severusa. I czuł się z tą
wiedzą po prostu znakomicie. Tylko on, tylko on potrafił doprowadzić do tego, by na
wiecznie surowej twarzy Mistrza Eliksirów zagościł uśmiech. Albo przynajmniej coś
bardzo podobnego.
I wtedy przypomniał sobie o czymś bardzo ważnym, co leżało ukryte w jego kieszeni.
Prezent dla Severusa. Spuścił głowę i odchrząknął. Chciał mu go dać, lecz wciąż się
zastanawiał, jak i kiedy to zrobić. Ale w końcu stwierdził, że ta chwila jest równie
dobra jak każda inna, a Snape ma teraz wyjątkowo dobry humor, więc wszystko
powinno pójść dobrze.
Sięgnął do kieszeni, czując, jak jego serce przyspiesza do galopu.
- Ja... mam coś dla ciebie. - Przełknął ślinę i wyciągnął prezent. Stuknął różdżką w
małą paczuszkę, która rozrosła się w jego rękach i doskonale zdając sobie sprawę z
wbitego w siebie wzroku mężczyzny, postawił ją na stole.
- Wesołych Świąt, Severusie - powiedział cicho, nie odważając się podnieść oczu,
aby spojrzeć na Snape'a. Odsunął się i wbił wzrok w blat stołu, czując nerwowe
trzepotanie w żołądku.
Snape zaraz to otworzy... Snape zaraz to przeczyta... Snape zaraz to zobaczy... i
usłyszy!
Jego serce przeszło w vibrato, kiedy zobaczył, że mężczyzna sięga po paczkę.
Dopiero teraz odważył się podnieść wzrok. Ciekawość była silniejsza od strachu.
Severus spojrzał podejrzliwie na przyczepioną do paczki kartkę. Ostrożnie wziął ją do
ręki i otworzył.
Harry zagryzł wargę, a jego serce zatrzymało się.
Źrenice mężczyzny przebiegły po znajdującym się w środku tekście. W pierwszej
chwili jego oczy rozszerzyły się, a brwi uniosły nieznacznie. Na wiecznie bladych
policzkach pojawił się ciemniejszy odcień. Jego wzrok poderwał się gwałtownie i na
ułamek sekundy spoczął na Harrym, by w następnej chwili uciec w bok. Ale Harry
zdążył zauważyć w nim coś dziwnego. Nie była to radość ani zaskoczenie. Ani nawet
złość. Przypominało to raczej... zażenowanie.
Chłopak zmarszczył brwi. Dlaczego Severus uciekł wzrokiem, kiedy przeczytał to, co
Harry napisał? To nie było w jego stylu. Tak jakby... nie chciał spojrzeć mu w twarz.
Ale najwidoczniej mężczyzna bardzo szybko się opanował, ponieważ ponownie
popatrzył na paczkę i z niewytłumaczalną złością zerwał z niej wstążkę. Kiedy
otworzył pudełko, Harry zamarł. Wpatrywał się w twarz Severusa jak sokół, nie chcąc
uronić ani odrobiny z tych niewielkich przejawów emocji, które okazywał.
W pierwszej chwili zobaczył... zdumienie. Snape sięgnął do pudełka i w momencie,
kiedy dotknął wijącej się w leniwym uścisku pary zwierząt, te natychmiast się ożywiły.
Podniósł je do góry i przez chwilę przyglądał im się z zaciekawieniem. Wąż owinął
