mówieniem. Włosy przykleiły mu się do czoła. Krew z rany zrobiła się niemal czarna i
gęsta niczym śluz. Mężczyzna uniósł powoli prawą dłoń i wskazał na otwarte drzwi
do gabinetu.
- W lewym rogu. Górna półka.
Harry wypadł z salonu i pobiegł do gabinetu. Zgarnął po drodze moździerz i tłuczek
leżące obok kilku mosiężnych wag na jednej z półek i po krótkich poszukiwaniach
odnalazł fiolkę z długimi na około dziesięć centymetrów, połyskującymi lekko igłami.
Złapał ją, odkorkował i wsypał igły do moździerza, po czym zaczął rozcierać je z taką
siłą, iż miał wrażenie, że w najbliższym czasie nie będzie mógł używać prawej ręki.
Powoli, nie przestając ugniatać igieł, powrócił do salonu i opadł na kolana obok
Severusa. Igły już puściły sok i im dłużej je ucierał, tym stawały się bardziej wiotkie i zaczęły się rozpadać. Co jakiś czas zerkał z niepokojem na Severusa, który miał
coraz większe problemy z oddychaniem. Jego zamknięte powieki drżały lekko, a
wpółotwarte usta z trudem łapały powietrze. W płucach mu rzęziło, a z rany zaczęło
wyciekać coś zielonego. Twarz była jeszcze bledsza niż zwykle, pomimo płynących
po niej kropli potu.
Musi się pospieszyć! Musi! Inaczej Severus... inaczej on...
Włożył jeszcze więcej siły w ucieranie, jego prawa dłoń drżała od wysiłku, wzdłuż
całego ramienia płynęły bolesne skurcze, nadwyrężone mięśnie odmawiały
współpracy.
Jest! Ostatnia igła rozpadła się i zmieszała z sokiem, tworząc gęstą, połyskującą na
brązowo i zielono papkę. Harry nabrał jej palcami i trzęsącą się dłonią ostrożnie
nałożył na ranę. Severus syknął i poderwał ramię, ale nie cofnął go. Harry przełknął
ślinę i wziął kolejną porcję, którą najdelikatniej jak potrafił, zaczął wsmarowywać w
ranę. Starał się zrobić to jak najdokładniej, aby gęsta maź zasklepiła wszystkie
szczeliny pozostawione przez kły. W momencie, kiedy zielonkawa krew stykała się z
maścią, zaczynała syczeć i parować, jakby była wypalana. Harry wyskrobał resztę i
wklepał ją w ranę, tworząc powoli zasychającą, grubą skorupę. Odłożył moździerz na
podłogę, łagodnie ujął dłoń zranionej ręki Severusa i położył głowę na kolanach
mężczyzny, wpatrując się w jego twarz i czekając.
...
...
Nic!
Żadnej reakcji!
Harry jeszcze nigdy w całym swoim życiu tak strasznie się nie bał. Wiedział, że musi
być tak samo blady jak siedzący przed nim mężczyzna. Ręka drżała mu tak bardzo,
że jej wibracje odczuwał w całym ciele, tak jakby cierpiał na chorobę Parkinsona.
Błagam, błagam, zrobię wszystko...
Jeszcze nigdy z taką pasją nie prosił wszystkich otaczających go dobrych duchów o
pomoc.
I kiedy panika już prawie nim zawładnęła i zaczęło brakować mu powietrza, wtedy to
dostrzegł...
Na twarzy Severusa, zamiast cierpienia, pojawiła się... ulga, zmarszczki wygładziły
się, a z ust wydobyło się ciche westchnienie. Tak, jakby ból powoli odpływał. Biała jak
papier twarz zaczęła nabierać kolorów, oddech stawał się coraz głębszy i
regularniejszy, napięte ciało rozluźniało się.
Harry poderwał głowę i szeroko otwartymi oczami wpatrywał się w oblicze Severusa.
Mężczyzna powoli uniósł powieki. W zamglonych, czarnych oczach pojawiło się
światło.
Harry wstrzymał oddech, kiedy ciemne spojrzenie spoczęło na nim. Otworzył usta,
ale miał tak dużą gulę w gardle, że nie mógł wypowiedzieć słowa. Jego serce wciąż
waliło jak oszalałe i nie mogło się uspokoić. Ścisnął dłoń Severusa i z trudem
przełknął ślinę.
- Boli cię coś? - zapytał cicho. Severus pokręcił głową. Harry poczuł, jak po jego
skórze spływa chłodna ulga, wypłukując kąsający mu wnętrzności strach.
Udało się. Naprawdę się udało!
Dziękuje, dziękuję!
- Nawet nie wiesz, jak bardzo się bałem, że... - zająknął się i przeniósł wzrok na ranę.
Maść wsiąknęła w skórę, a wysuszone fragmenty zamieniły się w pył i opadły na
podłogę. Przesunął się bliżej, ściskając bezwładną dłoń jeszcze mocniej. Pochylił się
i złożył na niej pocałunek. Potem następny. I następny. - Nie chcę już nigdy więcej
tak się o ciebie bać. To było straszne...
Severus żył. Wszystko było już dobrze. Uratował go.
- Tak się cieszę - mruczał, pomiędzy pocałunkami. - Nie wiem, co bym zrobił,
gdybym cię stracił. Nie mogę... nie mogę... Proszę, uważaj następnym razem.
Opiekowałem się Krakwatami z Hagridem i wiem, co one potrafią. Proszę, posłuchaj
mnie ten jeden jedyny raz. Jeżeli już musisz tam chodzić, to zawsze zabieraj ze sobą
esencję macierzanki. One nienawidzą jej zapachu. Będą się trzymały od ciebie z
daleka i nigdy już... nie zrobią ci krzywdy. Nie chcę się całymi nocami zamartwiać, że
cię zaatakują. A jeżeli coś się stanie, to wyślij mi wiadomość przez kamień. Obiecaj
mi, że to zrobisz! Severusie? - Spojrzał w górę, uderzony milczeniem mężczyzny.
Severus patrzył na niego tak, jakby Harry mówił w innym języku. Wyglądał na nieco
oszołomionego i Harry pomyślał, że może jeszcze nie do końca doszedł do siebie.
Na jego twarzy malowało się zaskoczenie i konsternacja.
Po chwili uniósł prawą rękę i, nie odrywając tego dziwnego spojrzenia od Harry'ego,
dotknął jego policzka i pogładził go.
