— Ĉu buĉi? — timigite ekkriis Margarita, — permesu,
— Pardonon, — diris Voland, — kiu kaj pro kia diablo ĝin buĉu? Ĝi dume sidu kun la kuiristoj, jen ĉio. Konsentu ja, ke mi ne povas allasi ĝin en la balan salonegon!
— La ideo estas amuza… — aldonis Azazello kaj raportis: — La noktomezo proksimas,
— Ah, bone. — Voland sin turnis al Margarita: — Do, bonvolu. Anticipe mi al vi dankas. Ne konfuziĝu kaj nenion timu. Nenion trinku, krom la akvon, alie vi moliĝos kaj estos al vi malfacile. Nun tempas!
Margarita sin levis de la tapiŝeto, kaj tiam en la pordo aperis Kerubjev.
La noktomezo proksimis, oni devis rapidi. Margarita malklare vidis la ĉirkauajn aferojn. En ŝia memoro fiksiĝis kandeloj kaj banbaseno kun gema mozaiko. Kiam ŝi paŝis sur ĝian fundon, Hella helpate de Nataŝa verŝis sur ŝin torenton da varmega, densa kaj ruĝa likvaĵo. Margarita sentis salan guston sur la lipoj kaj komprenis, ke ŝi estas lavata per sango. La sangan mantelon sekvis alia — densa, klara, hele rozkolora, kaj ŝi sentis kapturnon pro la odoro de la roza oleo. Poste, ĵetinte ŝin sur kristalan liton, oni ĝisbrile ŝin frotis per grandaj verdaj folioj. Ĉi tiam la kato impetis al la lito por helpi. Ĝi kauris ĉe ŝiaj piedoj kaj ekfrotis ilin tiel, kvazau ĝi brosus botojn sur la strato. Margarita ne memoras, kiu kudris al ŝi la ŝuojn el rozpetaloj, nek kiel tiuj ŝuoj meme fiksiĝis per oraj bukoj, Iu forto levis Margaritan kaj starigis ŝin antau spegulo, en ŝiaj haroj ekbrilis reĝa brilianta krono. De ie venis Kerubjev kaj per masiva ĉeno pendigis sur ŝian bruston pezan, ovale kadritan bildon de nigra pudelo. Tiu ornamo tre embarasis la reĝinon: la ĉeno frotvundis ŝian kolon, la bildo kurbige tiris ŝin malsupren. Tamen estis io, kio kompensis al Margarita la malkomfortaĵon de la ĉeno kun la nigra pudelo. Ĝi estis la respekto, kiun nun montris al ŝi Kerubjev kaj Behemoto.
— Nu, nu, nu, — murmuris Kerubjev antau la pordo de la basenejo, — kuraĝon, reĝino, kuraĝon, ĉi tio estas nepraĵo… Permesu, reĝino, ke mi donu al vi lastan konsilon. La gastoj estos tre diversaj, sed neniu, kara reĝino
Je tiu momento, akompanate de Kerubjev kaj Behemoto, Margarita transpasis el la basenejo en la kompletan mallumon.
— Mi, mi, — flustris la kato, — mi donu la signalon!
— Bone! — respondis Kerubjev en la mallumo.
— Balo! — stride ŝrikis la kato, Margarita ekkrietis kaj por kelkaj momentoj fermis la okulojn. La balo falis sur ŝin tuta, en formo de lumo, kun bruo kaj odoro. Forportate en la aeron brak-al-brake kun Kerubjev, Margarita vidis sin en tropika praarbaro. Ruĝabrustaj verdvostaj papagoj kroĉiĝis al la lianoj, saltetis sur ili kaj orelŝire kriis: «Mi estas ravita!». Sed baldau la arbaro finiĝis, kaj ĝian vaporbanejan sufokvarmon sekvis la malvarmeto de balsalonego kun kolonoj el ruĝetaj scintilaj ŝtonoj. La salonego, same kiel la arbaro, estis malplena, nur ĉe la kolonoj staris nudaj negroj kun arĝenta fruntorubando sur la kapo. Iliaj vizaĝoj iĝis grizbrunaj pro emocio, kiam en la salonegon flugis Margarita kun sia sekvantaro, kiun iel aliĝis Azazello. Kerubjev ellasis ŝian brakon kaj diris:
— Rekte al la tulipoj!
Nealta heĝo el blankaj tulipoj kreskis antau Margarita, trans ĝi ŝi vidis sennombrajn subkloŝajn fajrojn, kaj rnalantau ĉiu — blankan bruston kaj nigrajn ŝultrojn de frakulo. Tiam ŝi komprenis, de kie venas la bala bruo. Sur ŝin peze falis trumpeta muĝego, kaj el sub ĝi ŝprucinta violon-strio verŝiĝis sur ŝian korpon kvazau sango. La orkestro el proksimume cent kvindek homoj ludis polonezon.
Antau la orkestro altis frakvestita viro. Rimarkinte Margaritan li paliĝis, ekridetis kaj per subita mansvingo levis la tutan orkestron. Sen interrompi la muzikon eĉ por unu momento, la orkestro ŝin banis per la sonoj. La homo kiu staris super la orkestro turnis al ĝi la dorson kaj profunde sin klinis antau Margarita larĝe disetendante la brakojn. Ŝi ridetis kaj salute svingis sian manon.
— Ne, tio ne sufiĉas, — flustris Kerubjev, — li ne povos dormi la tutan nokton. Kriu al li: «Mi salutas vin, valsreĝo!»
Margarita kriis ĉi tion kaj miris, ke ŝia voĉo, plensona kvazau sonorilo, superis la muĝon de la orkestro. La homo ektremis pro feliĉo, la maldekstran manon li metis sur la bruston, per la dekstra li plu direktis la muzikon tenante la blankan bastoneton.
