La Majstro kaj Margarita полностью

— Ne sufiĉas, ne sufiĉas, — flustris Kerubjev, — rigardu maldekstren, al la unuaj violonoj, kaj kapoklinu tiel, ke ĉiu pensu, ke persone lin vi rekonis. Tie estas nur mondfamuloj. Salutu ĉi tiun, ĉe la unua pupitro, tiu estas Vieuxtemps! Jes, tre bone. Nun pluen!

— Kiu estas la direktanto? — demandis Margarita forflugante.

— Johann Strauss, — kriis la kato, — kaj oni pendumu min per liano en la ĝangalo, se en iu balo iam ludis tia orkestro. Mi ĝin invitis! Kaj rimarku, neniu, eĉ ne unu malsaniĝis au rifuzis.

En la sekva salono ne estis kolonoj, anstatau ili tie staris floraj spaliroj, de unu flanko — el ruĝaj, rozkoloraj, lakte blankaj rozoj, de la alia — el japanaj svarmpetalaj kamelioj. Inter la spaliroj jam fontis, ŝuŝante, fontanoj, kaj ĉampano ŝaumis en tri basenoj, el kiuj la unua estis travideble violkolora, la dua — rubena, la tria — kristala. Apud ili klopodadis negroj kun skarlataj frontorubandoj, per arĝentaj ĉerpiloj plenigante platajn kalikojn je la ĉampano el la basenoj. Evidentiĝis, ke en la roza spaliro estas breĉo, sur la podio kirliĝis viro en ruĝa hirundvosta frako. Antau li neelteneble laute bruegis ĵazo. Apenau rimarkinte Margaritan, la direktanto sin klinis antau ŝi tiel, ke per la fingroj li tuŝis la plankon, poste li rerektiĝis kaj stride kriis:

— Haleluja!

Per la manplato li frapis sian genuon — unu! — poste, kruce, la alian — du —, rabis cimbalteleron disde la perkutisto kaj frapis per ĝi kontrau kolono.

Preterflugante Margarita vidis nur, ke la ĵazvirtuozo, luktante kontrau la polonezo kiu blovis en ŝian dorson, frapas siajn ĵazanojn per la cimbaltelero sur la kapon, kaj ke tiuj kuntiriĝas en komika teruro.

Fine ili elflugis en ŝtuparejon, kiun Margarita divenis esti tiu sama, kie en la mallumo ŝin renkontis Kerubjev kun sia lampaĉo. Nun tie, sur la supra placeto, la okulojn blindigis lumo verŝata el kristalaj vinbergrapoloj. Oni lokis Margaritan sur la placeto, ĉe ŝia maldekstra brako staris malalta ametista koloneto.

— Sur ĉi tio vi povos vin apogi, se estos al vi tre malfacile, — flustris Kerubjev.

Nigrulo ŝovis al ŝiaj piedoj kusenon kun ore brodita pudelo, kaj obeante ies manojn ŝi metis sur ĝin, fleksinte la gambon je la genuo, sian dekstran piedon. Ŝi provis rigardi ĉirkauen. Kerubjev kaj Azazello staris apud ŝi en parada pozo. Apud Azazello ŝi rimarkis tri junajn virojn, kies aspekto malklare rememorigis al ŝi Abadonon. Sur sia dorso ŝi perceptis friskan bloveton, ŝi rigardis malantauen kaj vidis ŝuŝantan vinon fonti el la marmora muro kaj flui en glacian basenon. ĉe sia maldekstra piedo ŝi sentis ion varman kaj vilan; tio estis Behemoto.

Margarita estis en la alto, kaj de ŝiaj piedoj sterniĝis malsupren la grandioza ŝtuparo kovrita per tapiŝo. Malsupre, tiom fore ke ŝi vidis ĝin kvazau rigardante inverse tra binoklo, vastis grandega pordistejo kun tute senmezura kameno, en kies malvarman kaj nigran faukegon facile povus enveturi kvintuna kamiono. La pordistejo kaj la ŝtuparo, inundata de tranĉe intensega lumo, estis senhomaj. La trumpetsonoj nun atingis ŝin de malproksime. Tiel oni senmove staris preskau minuton.

— Kie do estas la gastoj? — Margarita sin turnis al Kerubjev.

— Ili venos, reĝino, tuj ili venos. Gastoj al ni ne mankos. Kaj vere, mi preferus haki lignon ol akcepti ilin ĉi tie sur la placeto.

— Haki lignon! — transprenis la temon la parolema kato, — rni diru plion, pli volonte mi servus kiel tramkonduktoro, kaj tio ja vere estas la plej mizera laboro en la mondo.

— Ĉion necesas pretigi antau la fiksita tempo, reĝino, — klarigis Kerubjev, kaj lia okulo brilis tra la difektita monoklo. — Nenio estas pli abomena ol kiam la unue veninta gasto vagaĉas, ne sciante kion li faru, dum lia fidela megero flustre skoldadas lin pro tio, ke ili venis antau ĉiuj. Tiajn balojn oni forĵetu al la kloako, reĝino.

— Nepre al la kloako, — aprobis la kato.

— Restas ne pli ol dek sekundoj antau la noktomezo, — aldonis Kerubjev, — tuj komenciĝos.

Tiuj dek sekundoj ŝajnis al Margarita tre longaj. Probable ili estis jam pasintaj, kaj tamen okazis absolute nenio. Sed jen, subite io pumis malsupre en la grandega kameno, kaj el ĝi saltegis pendumilo kun pendolanta sur ĝi duone malkomponiĝinta kadavro. La kadavro forŝiriĝis de la ŝnuro, puŝiĝis kontrau la planko kaj resaltis nigrahara belulo en frako kaj lakledaj ŝuoj. El la kameno elkuris duonputriĝinta negranda ĉerko, ĝia kovrilo malfermiĝis kaj lasis elfali alian kadavron. La belulo galante al ĝi rapidis kaj prezentis sian kubuton, la dua kadavro ŝanĝiĝis en nudan, frivole moviĝeman virinon, kiu surhavis nigrajn ŝuojn kaj nigrajn plumojn sur la kapo, kaj ili ambau, la viro kaj la virino, rapidis supren sur la ŝtuparo.