La Majstro kaj Margarita полностью

Centoj da indienpecoj de plej riĉaj koloraroj vidiĝis en la bretarfakoj. Malantau ili amasis kalikotoj, muslinoj, frakaj drapoj. En la perspektivo perdiĝis senfinaj vicoj de ŝukartonoj, kaj kelkaj civitaninoj sidis sur nealtaj seĝoj, havante sian dekstran piedon en la malnova, uzita ŝuo, kaj la piedon maldekstran, en freŝa, brilanta modaĵo, per kiu ili zorgomiene stamfetis sur la tapiŝeton. Ie profunde, malantau angulo, ludis kaj kantis gramofonoj.

Tamen Kerubjev kaj Behemoto preterpasis ĉiujn ĉi logaĵojn kaj iris rekte tien, kie la luksnutraĵa sekcio limis la sukeraĵan. Tie oni povis ĝui liberan spacon: malkiel en la ŝtofsekcio, ĉe la vendotabloj ne tumultis civitaninoj kun bereto au kaptuketo.

Malalta, tute kvadratita vireto, ĝisblue razita, surhavanta kornajn okulvitrojn, tute novan, neĉifitan ĉapelon kun senmakula rubando, malvokoloran surtuton kaj ruĝetajn glaceajn gantojn, staris antau la vendotablo kaj ordone ion muĝadis. Vendisto en pura blanka kitelo kaj kun blua ĉapeto priservis la malvan klienton. Per akrega tranĉilo, tre simila al tiu ŝtelita de Levio Mateo, li estis foriganta de la grasa, larmanta, rozkolora salmo ĝian serpentecan, arĝentbrilan hauton.

— Ankau ĉi tiu sekcio estas superba, — solene agnoskis Kerubjev, — kaj la alilandano estas simpatia.

— Ne, Fagoto, ne, — respondis Behemoto pensoplena, — vi, amiĉjo, eraras. Al mi ŝajnas, ke io mankas en la vizaĝo de la malva ĝentlemano.

La malva dorso tremeris, sed tio probable estis koincido, ĉar la alilandano ja ne povis kompreni tion, kion ruslingve diris Kerubjev kaj lia akompananto.

— Tŝu bon’? — severe demandis la malva kliento.

— Superklasa, — respondis la vendisto, per la tranĉilo kokete disigante la hauton.

— La bon’ mi ŝatas, la malbon’ ne ŝatas, — malmilde diris la alilandano.

— Certe! — entuziasme respondis la vendisto.

Ĉi tiam niaj amikoj forlasis la alilandanon kaj proksimiĝis al la rando de sukeraĵa vendotablo.

— Varmegas hodiau, — sin turnis Kerubjev al la juna, ruĝvanga vendistino; ricevinte nenian respondon, li demandis: — Po kiom, la mandarinoj?

— Po tridek kopekoj por kiloo, — ŝi respondis.

— Teruraj prezoj, — suspiris Kerubjev, — ho ve… — Post kelka pripensado li invitis sian akompananton: — Manĝu, Behemoto.

La dikulo ŝovis sian primuson sub la brakon, forrabis la supran mandarinon de la piramido, tuj ĝin forvoris kun la ŝelo kaj enigis la dentojn en duan.

La vendistino teruriĝis.

— Frenezulo! — ŝi ekkriis, perdante sian vangruĝon, — donu al mi la kuponon! La kuponon! — kaj ŝi lasis fali la bombonan pinĉilon.

— Mia koro, karulinjo, mia bela, — eksusuris Kerubjev sin klinante trans la vendotablon kaj palpebrumante al la vendistino, — ne kunhavas ni hodiau valuton… nu, kion fari! Sed, mi ĵuras, je la sekva fojo, kaj certe ne pli malfrue ol lunde, ni ĉion pagos kontante! Ja ni loĝas tute proksime, ĉe Sadovaja, kie estas la incendio…

Behemoto, forglutinte trian mandarinon, ŝovis la ungegon en inĝenian konstruaĵon el ĉokoladaj tabuletoj, eltiris unu plej malsupran, sekve de kio, nature, la tuto ruiniĝis, kaj forglutis la tabuleton kun ĝia orpapera pakumo.

La vendistoj ĉe la fiŝa vendotablo ŝajnis ŝtoniĝintaj, la malva alilandano sin turnis al la rabistoj kaj tuj evidentiĝis, ke Behemoto malpravis: nenio mankis al la vizaĝo de la malvulo, eĉ male, en ĝi estis troaĵoj — pendaj vangoj kaj forglitemaj okuloj.

Tute flaviĝinte, la vendistino angore kriis tra la tuta vendejo:

— Pa’l’os’iĉ! Pa’l’os’iĉ!

Responde al tiu krio el la ŝtofsekcio alfluis publiko. Behemoto forlasis la sukeraĵajn logojn, iris ŝovi siajn krifojn en barelon kun la surskribo: Elita haringo de Kerĉo, eligis du fiŝojn, ilin forglutis kaj elkraĉis la vostojn.

— Pa’l’os’iĉ! — ripetiĝis la despera krio de malantau la sukeraĵa vendotablo, kaj de la vendotablo fiŝa ekbojis vendisto kun pinta barbeto:

— Sed kion vi faras, vipuro?!

Paulo Iosifoviĉ jam rapidis al la agadejo. Li estis belstatura viro en pura blanka kitelo, simila al ĥirurgo, kun krajono elstaranta el la brusta poŝo. Evidente, li estis homo sperta. Apenau li ekvidis en la buŝo de Behemoto la voston de la tria haringo, li tuj ĉion komprenis, taksis la situacion kaj, sen implikiĝi en senutilajn disputojn kun la impertinentuloj, li svingis la manon, komandante en la foron:

— Fajfu!

La pordisto impetis el la spegulaj pordoj al la strat’angulo de la Smolenska bazaro kaj eltorentigis malbon’auguran fajfon. La publiko ĉirkauis la du sentaugulojn, kaj ekagis Kerubjev.

— Civitanoj! — li kriis per alta tremanta voĉo, — kion do ni vidas ĉi tie? Kion? Permesu, ke mi demandu vin pri tio! Malriĉa homo, — Kerubjev pliigis la tremon de sia voĉo almontrante Behemoton, kiu tuj aranĝis ploreman fizionomion, — malriĉa homo la tutan tagon riparas primusojn; li malsatiĝis… sed de kie li havu valuton?

Paulo Iosifoviĉ, homo kutime kvieta kaj senemocia, respondis per kolera ekkrio:

— Vi ĉesigu ĉi tion! — kaj li refoje svingis foren, jam malpacience. La triloj ĉe la pordo plivigliĝis.