La Majstro kaj Margarita полностью

— Jes, — daurigis Kerubjev, — mirindajn aferojn oni atendu el la forcejoj de tiu domo, ariginta sub sia tegmento kelkajn milojn da abnegaciuloj, dediĉintaj sian tutan vivon al la servo de Melpomena, Polimnia kaj Talia. Imagu, kia bruo leviĝos, kiam unu el ili, por komenci, prezentos al la legantaro novan Revizoron, au, almenau, novan Eugenon Oneginovl — Tre klara afero, — refoje konfirmis Behemoto.

— Jes, — daurigis Kerubjev zorgmiene levante la fingron, — sed! «Sed» mi diris, kaj mi ripetas tion: sed! Se tiujn delikatajn forcejajn plantojn ne atakos ia mikroorganismo, se ĝi ne ronĝos ilin en la radiko, se ili ne putriĝos! Ja tio okazas pri la ananasoj. Ho jes, tio ja okazadas!

— Interalie, — diris Behemoto ŝovante sian rondan kapon tra la krado, — kion ili faras tie sur la verando?

— Ili tagmanĝas, — klarigis Kerubjev, — al tio mi aldonu, mia kara, ke ĉi tie estas tute nemalbona kaj neniom multekosta restoracio. Alvorte, mi, kiel ĉiu turisto antau longa vojaĝo, sentas deziron manĝeti kaj trinki grandan kruĉon da glacia biero.

— Ankau mi, — respondis Bĉemoto, kaj la du fiuloj paŝis sur la asfalta aleo sub la tilioj rekte al la verando de la nenion antausentanta restoracio.

Pala kaj enuanta civitanino kun blankaj ŝtrumpetoj kaj same blanka vostethava bereto sidis sur kanplektita seĝo ĉe la angulo de la verando, kie en la verdaĵo de la vitkrado estis aranĝita enireja aperturo. Antau ŝi, sur simpla kuireja tablo, kuŝis dika registrolibro, en kiun la civitanino por ia nesciata celo enskribis la nomojn de ĉiuj enirantaj la restoracion. Ĝuste ŝi haltigis Kerubjevon kaj Behemoton.

— Viajn membrokartojn? — surprizite ŝi rigardis al la nazumo de Kerubjev, al la primuso de Behemoto, al la truo ĉe ties kubuto.

— Mi prezentas al vi mil pardonpetojn, kiaj membrokartoj? — demandis Kerubjev mirante.

— Ĉu vi estas verkistoj? — siavice demandis la civitanino.

— Sendube, — digne respondis Kerubjev.

— Viajn membrokartojn, — ŝi ripetis.

— Mia ĉarma… — tenere komencis Kerubjev.

— Mi ne estas ĉarma, — lin interrompis la civitanino.

— Domaĝe! — elrevigite diris Kerubjev, kaj daurigis: — Nu, se ne plaĉas al vi esti ĉarma — kio ja estus tre agrabla — do, vi povas ne esti tia. Tamen diru al mi: por konvinkiĝi ke Dostojevskij estas verkisto, ĉu oni postululian membrokarton? Sufiĉas preni ajnajn kvin paĝojn el ajna lia romano, kaj sen malpleja membrokarto vi konvinkiĝos, ke vi havas aferon kun verkisto. Cetere, verŝajne ne havis li membrokarton! Kiel vi opinias? — Kerubjev sin turnis al Behemoto.

— Mi vetas, ke li ne havis, — tiu respondis metante la primuson sur la tablon apud la libro kaj per la mano viŝante la ŝviton de la frunto nigriĝinta en la fumo.

— Vi ne estas Dostojevskij, — diris la civitanino implikate en la sofistikon de Kerubjev.

— Nu, tio ne estas evidenta, — tiu respondis.

— Dostojevskij mortis, — ne tute firme diris la civitanino.

— Mi protestas! — varmege ekkriis Behemoto, — Dostojevskij estas senmorta!

— Viajn membrokartojn, civitanoj, — diris la civitanino.

— Pardonon, sed tio, finfine, estas ridinda, — obstinis Kerubjev, — ne per membrokarto ekkonas oni verkiston sed per tio, kion li verkas. Kiel vi povas scii, kiaj planoj svarmas en mia kapo? Au en tiu kapo? — li almontris la kapon de Behemoto, kiu tuj deprenis sian kaskedon, kvazau por lasi la civitaninon pli bone ĝin ekzameni.

— Liberigu la vojon, civitanoj, — ŝi diris, jam nervoza.

Kerubjev kaj Behemoto forflankiĝis kaj lasis aliri verkiston en griza vestokompleto, sen kravato, en blanka somera ĉemizo kies kolumo libere diskuŝis sur la jako, kun gazeto subbrake. La verkisto afable kapoklinis salutante la civitaninon, preterpase desegnis en la al li prezentita libro malprecizan parafon kaj eniris la verandon.

— Ho ve, ne por ni, ne por ni, — melankolie diris Kerubjev, — sed por li estos tiu kruĉo da glacia biero, pri kiu ni, la du misŝancaj vaguloj, tiom sopiris, nia situacio estas malĝoja kaj embarasa, kaj mi ne scias, kion ni faru.

Responde Behemoto nur amare disetendis la brakojn kaj remetis la kaskedon sur sian rondan kapon, ĉirkaukreskitan de hararo mallonga kaj densa, tre simila al la kata. Kaj je tiu momento nelauta sed ordonema voĉo diris super la kapo de la civitanino:

— Enlasu, Sofia Pavlovna.

La librulino ekmiris; en la verdo de la vitkrado aperis la blanka fraka brusto kaj la pinta barbo de la flibustro. Li direktis al la du aĉuloj afablan rigardon, kaj eĉ pli ol tio, li invite gestis. La autoritato de Arĉibaldo Arĉibaldoviĉ estis konsiderinda faktoro en la restoracio de li estrata, kaj Sofia Pavlovna obeeme demandis Kerubjevon:

— Kiu estas via familinomo?

— Panajev, — tiu ĝentile respondis. La civitanino enskribis la familinomon kaj levis la demandan rigardon al Behemoto.