— Ĉu la blondulo? — ŝi demandis streĉante la okulojn.
— Cindre blonda li estas. Jen, li levis la okulojn al la ĉielo.
— Tiu simila al dominikano, ĉu?
— Jes, ĝuste!
Margarita ĉesis demandi, fikse rigardante al Latunskij.
— Mi vidas, — ridetante ekparolis la rufulo, — ke vi malamas tiun Latunskijon.
— Estas ankoraŭ iuj, kiujn mi malamas, — tradente respondis Margarita, — sed paroli pri tio ne estas interese.
Dume la procesio ekiris pluen, post la pied’irantoj treniĝis aŭtomobiloj, plejparte vakaj.
— Nu jes, certe, kio estu interesa pri tio, Margarita Nikolavna!
Margarita surpriziĝis:
— Ĉu vi min konas?
Anstataŭ respondi la rufulo salute svinglevis sian bulĉapelon.
«Perfekte rabista fizionomio!» pensis Margarita atente rigardante sian stratan interparolanton.
— Tamen mi vin ne konas, — ŝi diris seke.
— Nu, kiel vi povus min koni! Cetere, mi estas sendita al vi ofice.
Margarita paliĝis kaj ŝanceliĝis malantaŭen.
— Endus tuj komenci per tio, — ŝi diris, — anstataŭ babili sensencaĵojn pri fortranĉita kapo! Vi volas min aresti, ĉu?
— Nenion similan! — ekkriis la rufulo. — Stranga pensmaniero: se oni iun alparolas, do nepre por aresti! Simple, mi havas al vi aferon.
— Mi nenion komprenas, kian aferon?
La rufulo rigardis ĉirkaŭen kaj diris sekreteme:
— Mi estas sendita por inviti vin por la hodiaŭa vespero.
— Vi deliras, kien inviti?
— Al tre eminenta alilanda nobelo, — impone diris la rufulo, duonferminte unu okulon.
Margarita ekkoleregis:
— Jen nova homspeco: strata parigisto. — Ŝi ekstaris kaj paŝis for.
— Belan taskon mi havas! — ofendite ekkriis la rufulo, kaj postgrumblis en ŝian dorson: — Stulta ino!
— Kanajlo! — ŝi replikis sin returninte, kaj ekaŭdis de malantaŭ si la voĉon de la rufulo:
— La mallumego, veninta de la maro, kovris la de l’ prokuratoro abomenatan urbon. Malaperis la pendaj pontoj, kiuj interligis la Templon kun la timiga Fortreso Antonia… Perdiĝis Jerŝalaim, la granda urbo, kvazaŭ ĝi neniam ekzistis en la mondo… Do, perdiĝu vi mem kun via ĉirkaŭbrulinta papero kaj sekigita rozo! Plu sidu ĉi tie kaj petegu lin, ke li lasu vin spiri kaj vivi libera, ke li foriru el la memoro!
La vizaĝo de Margarita blankiĝis, ŝi revenis al la benko. La rufulo rigardis ŝin per duonfermitaj okuloj.
— Mi nenion komprenas, — ŝi mallaŭte ekparolis, — nu, pri la folioj oni povis iel ekscii… penetri, spioni… Nataŝa estas subaĉetita, ĉu? Sed kiel vi povis ekscii miajn pensojn? — la vizaĝo de Margarita dolore kuntiriĝis kaj ŝi demandis: — Diru al mi, kiu vi estas? El kiu organizo?
— Jen tedaĵo, — grumblis la rufulo kaj pli laŭte li diris: — pardonu, ja mi ne klarigis al vi, ke tute ne temas pri ia ajn organizo! Bonvolu sidiĝi.
Ŝi obeeme sin sidigis, tamen demandis ankoraŭ unu fojon:
— Kiu vi estas?
— Nu bone, mia nomo estas Azazello, tio tutegale ja nenion al vi diras.
— Vi diros al mi, ĉu, kiel vi eksciis pri la folioj kaj pri miaj pensoj?
— Ne, — seke respondis Azazello.
— Sed pri li, ĉu ion ajn vi scias? — ŝi flustris pete.
— Nu, ni supozu, ke jes.
— Mi petegas, diru almenaŭ tion, ĉu li vivas? Ne turmentu.
— Nu, vivas li, vivas, — respondis Azazello nevolonte.
— Dio!
— Sen emocioj kaj ŝrikoj, mi petas, — malsereniĝinte diris Azazello.
— Pardonu, pardonu, — murmuris la nun obeema Margarita, — mi, vere, koleriĝis kontraŭ vi. Sed konsentu, kiam sur la strato oni ien invitas virinon… Mi ne havas antaŭjuĝojn, tion vi kredu, — ŝi malgaje ridetis, — sed mi konas neniajn alilandanojn, havas nenian deziron rilati kun ili… Krome, mia edzo… Tio estas mia dramo, mi vivas kun homo kiun mi ne amas, sed ruinigi lian vivon, tion mi opinias malnobla. De li mi spertis nenion krom la bonon…
Malgraŭ evidenta enuo Azazello finaŭskultis tiun malkoheran paroladon kaj malmilde diris:
— Bonvolu unu minuton silenti.
Margarita obeeme silentiĝis.
— Mi invitas vin al alilandano tute sendanĝera. Kaj eĉ ne unu animo scios pri tiu vizito. Ĉi tion, — la voĉo de Azazello iĝis ironia, — mi al vi garantias.
— Sed kial li min bezonas? — kaĵole demandis Margarita.
— Tion vi ekscios pli malfrue.
— Mi komprenas… mi devos min al li doni, — diris Margarita penseme.
Azazello orgojle snufis kaj respondis jene:
— Estu certa, ĉiu ajn virino en la mondo revus pri tio, — la fizionomion de Azazello tordis rikano, — sed mi vin seniluziigos: tio ne okazos.
— Kiu do estas tiu eksterordinara alilandano?! — en sia perplekso Margarita ekkriis tiom laŭte, ke al ŝi turniĝis la rigardoj de homoj pasantaj preter la benko, — kaj per kio vizito al li povas min interesi?
Azazello sin klinis al ŝi kaj signifoplene flustris:
— Nu, la intereso estas tre granda… Vi profitos la okazon…
— Kio? — ekkriis Margarita, kaj ŝiaj okuloj rondiĝis, — ĉu mi ĝuste vin komprenis, vi aludas, ke tie mi povos ion ekscii pri li?
Azazello silente kapjesis.
— Konsentite! — impulse ekkriis Margarita kaj kaptis la manon de Azazello, — mi iros ien ajn!
Azazello elspiris aeron, kvazaŭ liberigite je peza ŝarĝo, retroĵetis sin al la benk’apogilo, kovrante per sia dorso la vorton
